Belgrado 10 jaar na het begin van de NAVO-bombardementen

Op uitnodiging van de Wereldvredesraad was ik op 24 maart in Belgrado, de hoofdstad van Servië. Op een conferentie naar aanleiding van de 10de verjaardag van de NAVO-oorlog tegen Joegoslavië overheerst nog steeds een gevoel van verontwaardiging.

De oorlog gaf een nieuwe betekenis aan de NAVO die met haar militaire interventies de Westerse belangen en energietoevoer moet veilig stellen.In april 1999, in volle Joegoslavië oorlog, werd een NAVO-top gehouden in Washington. Daar werden Tsjechië, Hongarije en Polen - als eerste landen van de vroegere bondgenoten van de Sovjet-Unie - opgenomen in de Alliantie. Maar vooral werd daar een nieuw strategisch concept goedgekeurd, dat de NAVO omvormde van een defensieve alliantie naar een aanvalspact dat overal ter wereld de belangen van het Westen kan gaan verdedigen. Sindsdien is de zelf toebedeelde rol van ‘Gendarm van de Wereld’ enkel maar uitgebreid.
Maar wat me vooral bijbleef van deze conferentie, in deze woelige tijden van crisis, waren de uiteenzettingen over de economische doelstellingen van de oorlog. Elk van de onafhankelijke staten van ex-Joegoslavië is vandaag volledig ten prooi aan liberalisering en privatisering. Dat was geen spontaan proces.
Michel Chossudovsky (Canada) legde uit hoe de NAVO-bombardementen een onderdeel waren van een langdurige strategie van economische verovering. Al in 1984 had VS-president Reagan een Nationale Veiligheidsbeslissing uitgevaardigd om Joegoslavië weer naar een vrije markt economie te ‘duwen’. We geven enkele elementen uit deze veelzijdige aanpak.
In 1989 stelde de Wereldbank een ‘faillissementenprogramma’ op, waarbij delen van de Joegoslavische nationale industrie op een geprogrammeerde manier moest failliet gaan. Tegen september 1990 waren over heel Joegoslavië al 614.000 arbeiders ontslagen (zowat een op vier). In januari 1990 stelde het Internationaal Munt fonds een ‘shok-therapie’ voor, waarbij het onmogelijk werd om nog financiële transfers te hebben tussen de federale overheid en de regionale regeringen van Joegoslavië. Geen transfers meer! Hierdoor kwam het federale geld vrij om de buitenlandse schuld af te betalen, en werden de ongelijkheid en tegenstellingen tussen de deelstaten alsmaar groter.
De opsplitsing van Joegoslavië in kleine stukken werd in belangrijke mate versneld door deze IMF-dwangmaatregel. De kleine staatjes waren gemakkelijke prooi voor de westerse multinationals. Toen uiteindelijk enkel Servië nog dwars bleef liggen, werd het land zwaar aangepakt. De beslissing om Joegoslavië te bombarderen zou volgens Chossudovsky als drie jaar eerder zijn genomen.
Neil Clark (UK) toonde concreet aan waarom de VS en Europa Servië als probleem zagen. 75% van de industrie was nog van de staat of in coöperatief bezit. Er bestond een wet dat bij een mogelijke privatisering van staatseigendom, minstens 60% van het bedrijf moest gaan naar de werknemers.
De bombardementen van 1999 duurden van 24 maart tot 6 juni. Daarbij werden welgeteld 14 Servische tanks vernietigd. Maar er werden 372 industriële sites platgegooid. Een ongelukje? Vreemd genoeg was daar geen enkele privéonderneming bij.
Eenmaal het verzet was gebroken en een nieuwe prowesterse regering aan de macht was, veranderde dit snel. Vanaf dan kon 70% van een staatsbedrijf naar buitenlandse opkopers gaan, terwijl slechts 15% gereserveerd bleef voor de werknemers. Clark: “Ook Joegoslavië was nu een vazalstaat geworden die helemaal open lag voor de Westerse multinationals”.
Michel Collon wees erop dat de oorlog tegen Joegoslavië een hoofdstuk was in de agressieve opstelling van het Westen onder Amerikaanse leiding, tegen de rest van de wereld. Na Joegoslavië volgden nog Afghanistan en Irak. Maar daar kwamen de VS en de NAVO in een moeras terecht. Ze kunnen niet op tegen het verzet van de bevolking. En ook in Latijns-Amerika groeide in de voorbije 10 jaar enorm verzet tegen de Amerikaanse overheersing.

Gaza: “Sancties en acties tegen Israël nodig”

De Israëlische luchtmacht heeft vandaag van Gaza een hel gemaakt. Tientallen zware bombardementen op dichtbevolkte woonwijken maakten al meer dan 200 dodelijke slachtoffers en bijna 400 gewonden. Ook vóór deze misdadige oorlogsacties had Israël van Gaza trouwens al een hel gemaakt, door de hele bevolking wekenlang te gijzelen met een strikt embargo. Erg cynisch dat Israël gisteren een paar vrachtwagens hulpgoederen toeliet, om vandaag vliegtuigladingen vol bommen te droppen. En dubbel cynisch dat dit gebeurt in de kerst- en eindejaarsperiode, wanneer iedereen hoopt op wat rust en vrede.
Israël komt al zijn hele bestaan lang weg met ontelbare schendingen van de mensenrechten, van het internationaal recht en van het oorlogsrecht. Meer nog, het lijkt er zelfs voor beloond te worden, zoals toen de Europese Commissie onlangs instemde met het upgraden van de relaties van Israël met de EU binnen het Associatieakkoord. Nochtans stelt datzelfde akkoord dat schendingen van de mensenrechten tot de opschorting ervan kunnen leiden, zegt De Vos. Met de huidige bommencampagne tegen onschuldige burgers moet de Europese Unie nu maar eens eindelijk dat akkoord opschorten en sancties opleggen aan Israël. Wie niet horen wil, moet voelen.

Rusland wringt de lange arm van de VS in de Kaukasus om

Vijf dagen nadat Georgië een aanval op Zuid-Ossetië had ingezet, komen Rusland en Georgië tot een staakt-het-vuren. Wat is de echte inzet van dit bloedige conflict?

8 augustus. Tskhinvali, de hoofdstad van Zuid-Ossetië wordt zwaar beschadigd. Er vallen vele honderden doden en gewonden, maar precieze cijfers zijn er nog niet. Tienduizenden inwoners slaan op de vlucht. Het Russische leger komt de autonome regering van Zuid-Ossetië ter hulp met tanks en pantservoertuigen en voert bombardementen uit op Georgische militaire installaties die bij de agressie betrokken waren. Ook daarbij vallen heel wat burgerslachtoffers.
De meeste Westerse media en politici weten direct bij wie ze de schuld moeten leggen: bij het separatisme van Zuid-Ossetië en het eigenbelang van Rusland. Maar een onderzoek naar de onderliggende belangen brengt andere elementen aan het licht.
Het conflict tussen Georgië en Zuid-Ossetië is het resultaat van de toegenomen etnische tegenstellingen in de Kaukasus sinds de val van de Sovjet-Unie. Alle vroegere Sovjetrepublieken in de Kaukasus zijn samengesteld uit een mozaïek van etnische groepen en culturen. Toen de USSR uiteen viel, ontstonden er scherpe nationale tegenstellingen tussen Rusland en andere ex-sovjetstaten, en binnen die staten, tussen de verschillende etnische bevolkingsgroepen.
In de voorbije 17 jaar hebben die conflicten tot geweld en burgeroorlog geleid in Tsjetsjenië, in Dagestan, in de Armeense enclave Nagorni-Karabach, in Azerbeidzjan, enzovoorts. Ook ex-Joegoslavië onderging hetzelfde lot.
In plaats van de conflicten te ontmijnen hebben de Verenigde Staten met een cynische verdeel- en heerspolitiek die conflicten gebruikt en vaak opgeklopt om hun invloed in deze regio’s uit te breiden. Denk maar aan hun steun aan de separatisten in Kossovo en in Tsjetsjenië. Ook in Georgië gebruiken de VS de nationalistische tegenstellingen om de potentieel hernieuwde grootmacht Rusland te verzwakken.

Een Amerikaan wordt baas in Georgië
In 2004 zetten de VS de huidige Georgische president Saakashvili op de troon, met de hulp van multimiljardair Soros. Saakashvili is een Amerikaans staatsburger die trouwens tot begin van de jaren 2000 in New York woonde en er als advocaat werkte. Hij is sterk pro-VS en anti-Rusland. Sinds hij in 2004 president werd versterkt hij het ‘eigen’ Georgische nationalisme en buit hij het anti-Russische gevoel uit. Hij zette ook de Osseten onder druk. Hij wou bij voorbeeld verbieden dat Osseten onderwijs volgen in hun eigen taal.
Dit alles zorgt uiteraard voor spanningen met Zuid-Ossetië dat niet alleen zijn autonoom statuut kwijtspeelde en zijn banden met de Osseten in Noord-Ossetië in Rusland bemoeilijkt ziet.
De Verenigde Staten leveren al sinds 1994 militaire steun aan Georgië. Die is sindsdien constant gegroeid. Vandaag is Georgië het meest pro-Amerikaanse land van de Kaukasus. Het regime heeft speciale banden met de VS, en vooral met het Pentagon. Vandaag is Georgië – na Israël – het land met de grootste Amerikaanse militaire steun per hoofd van de bevolking. In ruil voor die steun heeft Georgië 2000 militairen in Irak, het 3de grootste contingent na de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. En dat voor een land van 4,5 miljoen inwoners…
Het land dient vandaag als achterhoede voor vele anti-Russische bewegingen in de Kaukasus, onder andere in Tsjetsjenië en Dagestan.
Ook met Israël heeft Georgië sterke militaire en economische banden ontwikkeld. Sinds 2000 heeft Israël voor honderden miljoenen dollar aan wapens verkocht, van geweren tot raketsystemen, van pantservoertuigen tot onbemande vliegtuigjes. Daarbovenop kwamen militaire trainingen, onder andere door officieren van Israël's geheime dienst Shin Bet, berucht voor haar geheime executies en folteringen van Palestijnen in de Bezette Gebieden.

Wie controleert de Centraal-Aziatische olie?
Tegen 2020 zal zowat 50 % van de gasbevoorrading van West-Europa uit Rusland komen. En ook voor de oliebevoorrading speelt Rusland een belangrijke rol. De controle over Georgië is strategisch voor de VS en andere pro-VS regeringen als alternatief voor de Russische energiebevoorrading. Vooral voor de energievoorziening vanuit Turkmenistan en Azerbeidzjan in Centraal Azië.
Er loopt een pijplijn van Baku (de hoofdstad van Azerbeidzjan waar enorme olievoorraden liggen) aan de Kaspische zee, doorheen Azerbeidzjan en Georgië, tot in Ceyhan in Turkije. Deze pijplijn, die 1 % van het wereldverbruik aan olie vervoert, is de enige vanuit Centraal-Azië die niet over Russisch grondgebied loopt. Het is een van de reden waarom de Verenigde Staten hun militaire basissen van West-Europa naar Oost-Europa en Centraal-Azië, meer bepaald ook in Georgië en Azerbeidzjan, verplaatsen.

Waar ligt Georgië?
Georgië ligt voor het grootste deel in Azië en voor een klein deel in Europa. Het grenst aan Rusland, Azerbeidzjan, Armenië, Turkije en de Zwarte Zee.
Zuid-Ossetië is een klein gebied binnen Georgië, met zijn 3.900 km² net iets groter dan West-Vlaanderen. Het telt 100.000 inwoners, van wie tweederde Osseten zijn en een derde Georgiërs. Noordelijk, aan de andere kant van een belangrijke bergpas over de Kaukasus, ligt Noord-Ossetië dat tot Rusland behoord.

Als Georgië lid was van de NAVO, was België nu in staat van oorlog

Tijdens de NAVO-top in Boekarest in april 2008 wilde president Bush Georgië en Oekraïne lid maken van de NAVO. Gelukkig staken enkele Europese landen daar een stokje voor.

Samen met het rakettenschild dat de VS in Polen en Tsjechië willen opstellen, zou het lidmaatschap van Oekraïne en Georgië een versterking betekenen van de Westerse omsingeling van Rusland. Sommige Europese landen zoals Duistland wilden Rusland niet in die mate voor het hoofd stoten en slaagden erin de boot af te houden. Althans voorlopig.
Gelukkig. Als Georgië vandaag NAVO-lid was geweest, zou het de NAVO en heel Europa, inclusief België, hebben meegesleurd in een militair avontuur tegen Rusland.
Als Europa een goed nabuurschap met Rusland wil, kan het zich beter verzetten tegen de Amerikaanse druk om de tegenstellingen op de spits te drijven. Dat doen de VS doelbewust door een rakettenschild te bouwen in Polen en Tsjechië, door Oekraïne en Georgië in de NAVO op te nemen, enzovoorts.

Moet België nog langer lid blijven van de NAVO?
Dankzij dit militair NAVO-bondgenootschap hebben de VS nog steeds basissen in Europa die ze gebruiken voor wereldwijde militaire interventies. Vandaag wordt ons land al meegesleurd in de uitzichtloze oorlog in Afghanistan. De NAVO eist ook dat haar leden hun leger hervormen door het meer middelen te geven en die anders te oriënteren. Ze komen er openlijk voor uit dat legers in hun ogen niet moeten dienen om het eigen grondgebied te verdedigen en dat ze zich moeten omvormen tot gewapende eenheden die zich specialiseren in snelle interventies in het buitenland.
Tegen de 60ste verjaardag van de NAVO in 2009 werkt het bondgenootschap een nieuw strategisch concept uit, waarbij het zijn wereldwijde militaire operaties nog wil opvoeren. De NAVO moet overal ter wereld en met alle beschikbare middelen de wil van de VS helpen opleggen. Daar wordt de wereld niet beter of veiliger van, integendeel. België zou dus beter geen deel uitmaken van een militaire alliantie die de rest van de wereld bedreigt en ook Europa zou beter zijn lidmaatschap opzeggen.

Speelt Rusland ook in de Kaukasus ‘de Russische beer’?

Zonder twijfel gebruikt Rusland de Georgische aanval tegen Zuid-Ossetië om zijn positie te versterken. Toch gaat lang niet iedereen akkoord met de verwijten van Bush over de agressiviteit van Rusland.

“Voor Rusland is het (de NAVO) een militaire alliantie die hun land wil omsingelen”, zegt Rusland-kenner Eric Hoestl. “De Russen zijn niet vergeten welke aanvallende rol de Atlantische Alliantie heeft gespeeld in Afghanistan of in Servië.” ”Het was te verwachten dat de Russen krachtig zouden reageren”, vindt ook de Belgische minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht. “Het wordt meer en meer duidelijk dat de Russen niet aanvaarden dat Georgië of Oekraïne lid worden van de NAVO. Dat is een van hun ‘rode strepen’. Hun tweede ‘rode streep’ is dat de situatie in Zuid-Ossetië moet blijven wat ze is. Dit twee ‘rode streep’ is nu overschreden". Hij besluit: “We moeten nu geen anti-Russisch front maken. Het zou fout zijn de Russen te isoleren”.
Het militair avontuur van Georgië draaide uit in het voordeel van Rusland: “Voor Rusland is dit een gelegenheid om het democratisch imago van de Georgische president Saakachvili (van wie nu wel vaststaat dat hij verontrustend autoritaire trekken vertoont) onderuit te halen en tegen de NAVO te zeggen: ‘kijk wat voor een staat jullie in jullie kamp willen binnenhalen’, benadrukt Rusland-specialist Aude Merlin van de ULB.
Andrei Kokoshin is voorzitter van de Russische parlementscommissie voor het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (de landen van de vroegere Sovjet-Unie), en ex-secretaris van de Russische veiligheidsraad. Al in november 2006 waarschuwde hij de Verenigde Staten en Europa over de gevolgen van een confrontatiepolitiek. Hij laat duidelijk verstaan dat Rusland op wereldvlak helemaal niet zo geïsoleerd staat: “De inspanningen van Washington en Brussel (lees Europese Unie) om Georgië in de NAVO op te nemen, zullen niet leiden tot een versterking van de stabiliteit in Europa. We zullen nooit onze belangen of die van onze bondgenoten op het spel zetten, noch de veiligheid van landgenoten die in het buitenland wonen en alle belang hebben bij het behoud van stabiliteit en veiligheid in deze post-sovjetperiode. Samen met China, India, Pakistan, Iran, onze Centraal-Aziatische vrienden en Kazakstan delen we dezelfde ideeën over de problemen in Afghanistan, en wat er zou moeten gebeuren. Maar de actie van de NAVO blijft erop gericht om de positie van Rusland te verzwakken, in plaats van samen te werken aan politieke en diplomatieke inspanningen om – op zijn minst – een nederlaag in Afghanistan te voorkomen. Als dat nog mogelijk is”.

Georgiërs voor de vrede en tegen het militarisme van Saakchavilli

Comité voor de vrede van Georgië:
“Tot onze grote ontgoocheling hebben de waarschuwingen van het Comité voor de vrede van Georgië en van progressieve personaliteiten in dit land over het verderfelijk karakter van de militarisering van het land en over het gevaar van een fascistische nationalistische politiek, geen enkel resultaat gehad. De overheden van Georgië hebben nogmaals een bloedige oorlog georganiseerd, waarbij ze zich gesteund voelen door bepaalde westerse landen en regionale en internationale organisaties. (…) Het Georgische leger, dat is gevormd door Amerikaanse instructeurs en bewapend met Amerikaanse wapens, heeft de stad Tskhinvali op een barbaarse manier vernietigd. De bombardementen hebben Ossetische burgers gedood, onze broers en zusters, kinderen, vrouwen en ouderen. Meer dan tweeduizend inwoners van Tskhinvali en omstreken werden vermoord. Ook honderden Georgische burgers kwamen om. Het Comité voor de vrede drukt zijn medeleven uit met de families en vrienden van de mensen die omkwamen.
De verantwoordelijkheid voor deze burgeroorlog, voor de dood van duizenden kinderen, vrouwen, en ouderen ligt uitsluitend bij de huidige president, het parlement en de regering van Georgië.“
Het comité voor de vrede van Georgië, Tbilissi, 11 augustus 2008

Colombia :: Na de bevrijding van Ingrid Betancourt

Het vrijkomen van Ingrid Betancourt, voormalig presidentskandidate van Colombia, is een zeer goede zaak. Toch doet deze militaire operatie vragen rijzen.

Een onderhandelde oplossing voor het conflict of een militaire confrontatie?
Op 2 juli komen vijftien gijzelaars van de Colombiaanse guerrillabeweging FARC vrij. Onder hen de voormalige presidentskandidate Ingrid Betancourt, die sinds 2002 gevangen zat. We delen de vreugde van familie en vrienden en van al wie sinds jaren werkt voor de vrijlating van de gijzelaars. We hopen dat deze ontknoping kan bijdragen tot een onderhandelde oplossing voor de andere gijzelaars en dat de FARC en andere gewapende organisaties deze strijdvorm voortaan achterwege laten. Streeft president Uribe naar een onderhandelde oplossing? Niet bepaald. Met de steun van de Venezolaanse president Hugo Chávez werd er sinds augustus 2007 met de FARC onderhandeld om een humanitaire uitwisseling van gevangenen mogelijk te maken. Maar president Uribe blokkeerde elke poging om Ingrid Betancourt en de andere gijzelaars door onderhandelingen vrij te krijgen. Eind december werd een eenzijdige vrijlating van gijzelaars door de FARC uitgesteld omdat het Colombiaanse leger de regio liet bombarderen. In maart werd het kampement van guerrillacommandant Raúl Reyes gebombardeerd wetende dat de onderhandelingen met de Ecuadoraanse en Franse regering over de vrijlating van Betancourt al vergevorderd waren. Uiteindelijk besloot Uribe de gijzelaars op zijn manier te bevrijden en op een moment dat hém goed uitkwam. Hij kan nu de diepe politieke crisis van het regime en het conflict tussen hemzelf en het gerecht van Colombia doen vergeten.
VS leiden 9.000 Colombiaanse soldaten op
De Colombiaanse regering gebruikt nu de bevrijding van Ingrid Betancourt en de andere gijzelaars om haar militaire confrontatiestrategie tegenover de FARC te rechtvaardigen. De VS geven Uribe alle steun in het kader van hun strategie van herovering van Latijns-Amerika. Ze willen tegelijk de progressieve regeringen van Ecuador en Venezuela destabiliseren. Sinds Uribe aan de macht is, halen de VS de banden met dat land aan. In 2003 leidden de VS meer dan 9.000 Colombiaanse soldaten op, een verdubbeling tegenover 2002. In 2004 gaven de VS bijna 700 miljoen dollar aan hulp aan Colombia. Het grootste deel daarvan is militaire hulp en komt overeen met zowat 1/6de van de totale militaire uitgaven van Colombia. Daarmee ontvangt Colombia de helft van alle militaire hulp van de VS aan Latijns-Amerika.

1 La Jornada, Mexico, 24.11.2004.


Colombia democratisch?

Vier miljoen van de 45 miljoen inwoners zijn het slachtoffer van de humanitaire crisis en van een gedwongen verhuis. De belangrijkste oorzaak is de concentratie van land in de handen van nationale of transnationale bedrijven: monoculturen (vooral voor biobrandstoffen), mijnen (zoals Anglogold Ashanty), petroleum (zoals Repsol, BP Oxy).Vanaf het midden van de jaren 80 beslisten de Colombiaanse drughandelaren hun deviezen naar hun land te repatriëren en wit te wassen door uitgestrekte landeigendommen te kopen. Meestal van de beste gronden, die ze op twijfelachtige manier bemachtigden, door intimidatie en uitdrijving. Die gedwongen ‘verhuis’ gebeurde met de hulp van het leger en vooral van de paramilitaire milities en van private huurlingenbedrijven, zoals in Irak. Aan de boeren zegden die: “Als gij weigert,onderhandelen we verder met uw weduwe”. Het aantal vermoorde mensen loopt in de duizenden. Volgens Amnesty international werden in de twee voorbije decennia in Colombia meer dan 2.000 vakbondsmensen vermoord. In 90 % van de gevallen werden de daders nooit voor de rechter gebracht. Slechts 37 keer werden daders veroordeeld. Veertien voormalige chefs van paramilitaire groepen die naar de VS werden uitgewezen, lichten een tipje van de sluier op over de ‘parapolitiek’ in hun land: over gezamenlijke operaties, over de samenwerking tussen paramilitaire groepen en ongeveer honderd vijftig mensen, onder wie (tot vandaag) 63 volksvertegenwoordigers en senatoren, allemaal lid van de partijen die president Alvaro Uribe steunen. Van deze parlementsleden zijn er intussen 33 aangehouden.


De FARC en Colombia

Om het huidige gewapend conflict in Colombia te begrijpen moet je er de geschiedenis een beetje van kennen.

Om het huidige gewapend conflict in Colombia te begrijpen moet je er de geschiedenis een beetje van kennen. Zestig jaar terug, in 1948, werd de progressieve volksvertegenwoordiger en presidentskandidaat Jorge Eliécer Gaitán vermoord omdat hij zich tegen de elite van het land had verzet. Na tien jaar burgeroorlog, honderdduizenden doden en een voortdurende repressie tegen de boerenbevolking die vocht voor haar fundamentele rechten, organiseerde die zich in boerenguerrilla’s. Er volgden tientallen jaren van gewapende strijd die in de jaren 1980 uitliepen op vredesonderhandelingen. De FARC –een leger van vooral boeren – stemden in met een akkoord over de oprichting van een brede progressieve partij die hen zou vertegenwoordigen in de periode dat de akkoorden werden uitgevoerd. Die partij, de Vaderlandslievende Unie, werd compleet vernietigd: twee presidentskandidaten, drie senatoren, 30 burgemeesters en 5.000 basismilitanten en vakbondsmensen werden vermoord. In de loop van de 20 volgende jaren bleven de paramilitaire milities – als extremistische en terroristische vleugel van een gewelddadige staatspolitiek – de progressieve krachten onderdrukken en vermoorden. Het lijdt niet de minste twijfel dat de hudige opstelling van de FARC diepgaand beïnvloed is door de ervaring van de jaren 1980. (PDV)


Colombia :: Een alternatieve versie over ‘de bevrijding’
Het verhaal dat de bevrijding het resultaat is van een infiltratie en een interventie van het Colombiaans leger, wordt meer en meer betwist. De Spaanse krant El País liet op 1 juli weten dat een Franse en een Zwitserse diplomaat eind juni de FARC-leiding hebben ontmoet met akkoord van de Colombiaanse regering. Op 2 juli schreef het Venezolaanse nieuwsagentschap Agencia Popular de Noticias: “Toen de guerrilla, in overleg met de Europese diplomaten, de gijzelaars overbracht naar een centraal punt om hun vrijlating mogelijk te maken, hadden Colombiaanse soldaten zich al meester gemaakt van de gehuurde helikopters.” Geen langdurige infiltratie en gewaagde militaire operatie dus. De Colombiaanse militairen hebben alleen de controle overgenomen van de burgerhelikopters die moesten dienen om de gijzelaars over te brengen, waarschijnlijk met de medeplichtigheid van de Europese diplomaten die zich garant hadden gesteld. Hiermee kon de Colombiaanse president de overdracht van de gijzelaars door de FARC-leiding aan de Europese onderhandelaars verhinderen en zelf de show stelen.

“We mogen Obama niet laten demoniseren”

Naar aanleiding van het recente internationaal seminarie van de communistische beweging had Pol De Vos een interview met Mick Kelly van de ‘Freedom Road Socialist Organisation’ (FRSO). De communisten van FRSO hebben hun thuisbasis in Chicago en Minnesota, de staat waar de Republikeinen in september hun conventie houden.

Wat is jullie houding in de verkiezingsstrijd?
Vandaag is het essentieel dat de Republikeinse kandidaat McCain wordt verslagen. We roepen iedereen op om tegen McCain te stemmen. Omdat die nog een grotere hardliner is dan Bush, en nog meer de weg van de oorlog en het extreem liberale gedachtengoed opgaat. We zeggen dus ‘stem tegen McCain’ en niet ‘stem voor Obama’.

Waarom niet?
Ook Obama is een kandidaat van de gevestigde orde. Hij zal de oorlog in Irak nog gedurende heel wat jaren verder zetten. Wat de economische crisis betreft, zal hij de gewone Amerikaan de buiksriem laten aanhalen. Dus hoe dan ook, hoewel McCain vele malen erger zal zijn, is het programma Obama kwalitatief niet echt verschillend.We roepen de mensen niet op om thuis te blijven, in tegendeel. Onthouding is niet oké. Want de uitslag van deze verkiezingen zal een belangrijke invloed hebben op de politieke en economische situatie in de VS en in de hele wereld. We mogen niet doen alsof dit onbelangrijk is…

Wat zijn de sterke punten van Barak Obama?
Obama trekt heel wat nieuwe stemmers aan. Veel mensen zullen nu voor het eerst naar de stembus gaan. Meer mensen die zich bij de politiek betrokken voelen, dat is een goede zaak voor de progressieven. Daarnaast probeert rechts Obama te demoniseren omdat hij zwart is. “Osama Baraka” wordt hij genoemd. Ons uitspreken tegen deze demonisering is zeer belangrijk. Bovendien is Hillary Clinton wat opstelling en programma betreft, heel wat rechtser dan Obama. Ze heeft bijvoorbeeld niet geaarzeld om racistische oproepen te doen om het van Obama te winnen. Dat is onaanvaardbaar. In dat opzicht is deze verkiezing een soort van referendum rond de kleur van de huid in de VS. Je mag er trouwens zeker van zijn dat, naarmate de verkiezingen van november naderen, het racisme nog sterk op de voorgrond zal treden.

Hoe neemt FRSO deel aan de verkiezingen?
We zijn vooral actief in vakbonden, in wijkorganisaties en in organisaties die de rechten van immigranten verdedigen. In al die bewegingen zijn we zeer actief in een brede beweging tegen de verkiezing van McCain.De republikeinse conventie van 1 september heeft plaats in St.Paul, Mineapolis. Dat is toevallig een van de regio’s waar we als FRSO het sterkst staan. Er is al een hele tijd een nationaal coördinerend comité actief om breed te mobiliseren tegen de kandidatuur van McCain op die conventie zelf. We zijn daar een belangrijke organiserende factor in. Er zullen tienduizenden mensen – vooral vanuit de hoek van de antioorlogsorganisaties – protesteren tegen de oorlogspolitiek die McCain verdedigt.Maar ook op de conventie waar Obama zal aangeduid worden als Democratisch presidentskandidaat zal tegen de oorlog geprotesteerd worden. Ook hij moet weten dat de Amerikaanse bevolking het einde wil van die oorlog in Irak.

Nog iets aan toe te voegen?
Euh… We mogen niet naïef zijn. McCain maakt echt wel een kans om deze verkiezingen te winnen. Dan worden het zware tijden. Maar ook als Obama wint, zal de situatie complex zijn. De zwarte gemeenschap is door de band heel wat progressiever als groep dan de witte Amerikanen.Als Obama erin slaagt om die zwarte gemeenschap een stem te geven, al is dat maar een eerste schuchtere stukje, dan is dat een historisch gegeven…

http://www.frso.org/

Bolivia : Rijke elite wil gasrijke regio afsplitsen

Op 4 mei organiseerde het departement Santa Cruz in Bolivia een referendum over verregaande autonomie. Maar Evo Morales bijt van zich af.

La Paz, 4 mei. Op het moment dat de elite van de rijkere provincie Santa Cruz een referendum organiseerde voor afscheiding, betoogden indianen in de Boliviaanse hoofdstad La Paz ter ondersteuning van president Morales. (Foto Reuter)
Sinds zijn verkiezing tot president twee jaar geleden heeft Morales diverse maatregelen doorgevoerd om meer sociale gelijkheid in het land te brengen. Er kwam een wet op landhervorming en een op de nationalisering van het gas, het minimumloon werd verhoogd, er kwam gratis melk voor de kinderen. Allemaal niet echt wereldschokkend, maar voor de VS en de lokale elite gaat het allemaal veel te ver.
De grootgrondbezitters en industriëlen van het departement Santa Cruz (te vergelijken met een provincie bij ons) willen een verregaande autonomie afdwingen. Daarmee hopen ze onder meer de wetten tegen het grootgrondbezit te kunnen blokkeren. En de opbrengsten van de gasontginning in eigen handen te houden.
Op 4 mei organiseerden de lokale overheden een referendum dat voorstelt het departement politiek en economisch los te maken van de centrale regering. Het referendum heeft geen rechtsgeldigheid, en is bovendien ongrondwettelijk. Maar de autoriteiten in Santa Cruz zetten hun provocatie onverminderd voort. Hun doel is om Bolivia onbestuurbaar te maken en Morales tot aftreden tedwingen. Volgens de eerste resultaten zouden - met een deelname van 54% van de stemgerechtigden - de voorstanders van autonomie 85,3% hebben behaald. Als dit opzet slaagt in Santa Cruz, volgen binnenkort de departementen van Pando, Tarija et Beni. Hierdoor zouden de rijkste – en voornamelijk blanke – provincies, waar Bolivia’s gasvoorraden liggen, zich losscheuren van het armere hooggebergte, waar het merendeel van de arme indiaanse bevolking leeft. Bovendien willen ze eigen veiligheidsdiensten kunnen organiseren om weerstand te bieden tegen de volksbeweging of zelfs het nationaal leger. Een voorbode van een mogelijke burgeroorlog?

Amerikaans ambassadeur kwam over uit Joegoslavië
Net als tijdens de staatsgreep tegen Hugo Chavez in Venezuela in april 2002, spelen ook hier de Verenigde Staten een belangrijke rol. Huidig Amerikaans ambassadeur in Bolivia Philip Goldberg heeft er 10 jaar dienst opzitten in Joegoslavië, waar hij allerhande separatistische groepen steunde en zo het land hielp uiteenvallen. Die ervaring moet hij nu in Bolivia gebruiken. De VS helpen de oppositie om zich te organiseren, betalen bevriende journalisten, politieke partijen, jongerengroepen, enzovoorts. Er werden knokploegen opgericht om bij betogingen de volksbeweging te lijf te gaan. Die zijn intussen uitgegroeid tot een privémilitie van 85.000 man. Vorig jaar waren er dynamietaanslagen in Santa Cruz tegen het consulaat van Venezuela en tegen een woning waar Cubanen verbleven. De afscheidingsbeweging schrikt er ook niet voor terug om het anti-indiaans racisme te versterken om hun ‘autonomie’ te laten ondersteunen door de gewone (blanke) Boliviaan.

Morales slaat terug
Op 1 mei kondigde president Morales de nationalisatie aan van de telecommunicatiesector en van drie grote petroleumbedrijven waarin de privé tot nu toe een meerderheidaandeel had behouden. Tijdens zijn toespraak bevestigde Morales dat de nationale bodemrijkdommen de centrale staat toebehoren. “Laten we een autonomie verdedigen, maar dan een autonomie van de volkeren. Een autonomie op basis van eenheid en gelijkheid van alle Bolivianen. Geen autonomie voor enkelen, maar voor de grote meerderheid.”

NAVO-topconferentie in Boekarest

Van 2 tot 4 april komt de internationale militaire organisatie NAVO bijeen in de Roemeense hoofdstad. Er zijn redenen genoeg om zich zorgen te maken…

Met 35.000 soldaten is de oorlog in Afghanistan de grootste interventie in de geschiedenis van de NAVO. Wat aanvankelijk als een ‘vredesmissie’ werd voorgesteld, is duidelijk een oorlogsmissie geworden met dagelijkse confrontaties met de Taliban. De NAVO-troepen voeren steeds meer luchtbombardementen uit. Volgens officiële schattingen vielen daarbij in de eerste 10 maanden van 2007 ongeveer 370 burgerdoden. Dat is meer dan het aantal burgerdoden dat aan de Taliban worden toegeschreven.
De VS wil dat Europa meer troepen stuurt, en zal de druk ongetwijfeld opvoeren. Belgisch defensieminister De Crem toonde zich alvast de vlijtigste leerling door jachtbommenwerpers toe te zeggen.
Maar opiniepeilingen tonen aan dat de Europese bevolking niet warm loopt voor de oorlog. in Duitsland bijvoorbeeld blijkt dat slechts 13 % van de bevolking het sturen van troepen naar Afghanistan steunt. Zal de Duitse regering toch beslissen de Amerikanen te gehoorzamen en meer troepen sturen?

Een wereldgendarme onder leiding van de VS?
Er gaan steeds meer stemmen op om de NAVO te laten evolueren van een Europees-Amerikaanse militaire alliantie naar een wereldwijde, militaire ‘veiligheidsorganisatie’ onder leiding van de Verenigde Staten. De NAVO moet overal ter wereld en met alle beschikbare middelen de wil van de VS helpen opleggen.
Begin januari publiceerden vijf voormalige generaals, die in het verleden grote NAVO-missies hebben geleid, in een 'onafhankelijk verslag' voor de oprichting van een militaire raad bestaande uit de VS, de NAVO en de EU. Die raad zou moeten optreden in plaats van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en daarmee Rusland en China, twee permanente leden van deze raad, buiten spel zetten. Wat vooral ophef maakte is dat de generaals openlijk pleitten voor “het preventief gebruik van nucleaire wapens”.
Ook de Amerikaanse republikeinse presidentskandidaat John McCain verdedigt de oprichting van een zogenaamde ‘Liga van Democratieën, waarin de VS, de Europese Unie en de NAVO de kern moeten vormen “van een internationale vredesorde gebaseerd op vrijheid”: "Zulk een nieuw orgaan zou (...) ongehinderde markttoegang kunnen voorzien aan landen met dezelfde waarden van economische en politieke vrijheid. Een organisatie van democratieën zou tirannen onder druk kunnen zetten met of zonder goedkeuring van Moskou en Peking .” Dit nieuwe Strategisch Concept moet helemaal af zijn tegen de 60ste verjaardag van de NAVO in 2009. In Boekarest hoopt men een grote stap voorwaarts te kunnen zetten.


Verhinder Belgische misdaden in Afghanistan

Waarom minister De Crem (CD&V) beter geen vier F16-vliegtuigen en 140 extra soldaten naar Afghanistan zou sturen.

Weet minister De Crem niet dat de NAVO-bombardementen in 2007 méér burgerslachtoffers heeft gemaakt dan de Taliban, die van terrorisme beschuldigd worden? Weet minister De Crem niet dat de Taliban als politieke strijdbeweging is georganiseerd en jarenlang ondersteund door de Verenigde Staten (met hulp van de Pakistaanse geheime dienst)? Alleen toen bleek dat ze de Amerikaanse belangen tóch niet dienden zoals verhoopt, vielen de Taliban in ongenade. Weet minister De Crem niet dat deze zogenaamde ‘humanitaire’ bezetting van Afghanistan de belangen van de olielobby moet dienen? Unocal (nu deel van Chevron) wil al jaren een pijpleiding bouwen van Kazakstan doorheen Afghanistan en Pakistan naar het Zuiden. Weet minister De Crem niet dat Afghanistan nooit met succes werd bezet? Niet door de Britten in de jaren 1920, niet door de Duitsers in 1930-40, niet door de Sovjet-Unie in de jaren ’80, en niet door de VS en de NAVO nu.Bombardementen zijn niet humanitair, en zullen niet bijdragen tot de vrede en de stabilisatie van de regio. Hou de Belgische F-16s dus weg uit Afghanistan.

Teken de open brief aan Minister van Defensie Pieter De Crem op www.stopUSA.be of op www.11.be. De petitie wordt ondersteund door 11.11.11., Intal, Oxfam Solidariteit, Pax Christi Vlaanderen, StopUSA, UCOS, Vrede vzw en Vredesactie.


Discussiethema’s op de NAVO-top

NATO Response Force (NRF). Elke NAVO-lidstaat houdt troepen ter beschikking voor de NRF. Nu wordt voorgesteld dat de NRF ook naar Afghanistan kan gestuurd worden.

Uitbreiding van de alliantie naar het Oosten. Albanië, Kroatië en Macedonië staan in de wachtrij voor NAVO-lidmaatschap. Daarnaast willen ook Georgië en Oekraïne bij de club.

Rakettenschild. Sinds 1999 worden de mogelijkheden een NAVO-rakettenschild onderzocht. Maar die discussie wordt doorkruist door de Amerikaanse plannen om in Polen en Tsjechië een eigen Amerikaanse raketafweer te bouwen. Laat de NAVO zich ertoe dwingen om mee te stappen in de Amerikaanse plannen?

Kernwapens. De Duitse en Noorse regering gaven een voorzichtige aanzet om meer te doen voor ontwapening. Maar de Verenigde Staten zien in kernwapens een essentieel deel van hun Strategie en willen die wapens moderniseren.

“Global partnerships”. Maar liefst dertien niet-lidstaten nemen een rol op in NAVO-missies. De VS wil die samenwerking een formeel kader geven. Ook landen als Japan, Zuid-Korea, Australië en Nieuw-Zeeland moeten steviger bij de NAVO betrokken worden, vindt Washington. Dat betekent wel dat de NAVO plots een rol krijgt in de Stille Oceaan. Als het ginder tot een militair conflict komt, bvb met China, wordt Europa daar via de NAVO bij betrokken. Willen wij dat?

Week tegen Irak-oorlog kent wereldwijd een goede start

De vijfde verjaardag van het begin van de oorlog in Irak werd herdacht met betogingen in de VS, Canada, Groot-Brittannië en België.

In de vredesmars van Leuven naar Brussel kwamen uiteindelijk 600 marcheerders in het
De belangrijkste betoging vond plaats in Londen waar 40.000 betogers de terugtrekking van de Britse troepen uit Irak en Afghanistan eisten èn het openen van de grenzen van Gaza in Palestina.
Zondag beloofde de Britse eerste minister Brown een uitvoerig onderzoek naar de “fouten die gebeurden voor en na het begin van de oorlog in Irak”. Maar “het is nu nog niet het ogenblik voor dergelijk onderzoek want de situatie in Irak is te fragiel.”
Een woordvoerder van de “Stop the War Coalition” antwoordde hem: “Brown mag dan al zeggen dat hij een andere houding aanneemt tegenover de oorlogen van Bush, ondertussen stuurt hij toch maar meer troepen naar Afghanistan. Deze verborgen oorlog is snel een catastrofe aan het worden naar het beeld van Irak.”
Ook in verschillende plaatsen in Canada en in Los Angeles kwamen duizenden mensen op straat. In Washington werd een vierdaagse georganiseerd door de organisatie van oorlogsveteranen onder de titel “winter soldier”. Alle vredesorganisaties steunen dit initiatief waarbij vier dagen lang veteranen getuigen over wat ze meemaakten. De belangrijkste betogingen in de VS worden verwacht op woensdag 19 maart, dat is de precieze datum van de start van de oorlog.
Mars van Leuven naar Brussel
De 5de vredesmars van Leuven naar Brussel, kende dit jaar een speciale editie. Een goede 290 mensen begonnen in Leuven aan de 27 km lange vredesmars. Het ministerie van defensie was vertegenwoordigd door een bakfiets die voor de gelegenheid tot ‘Cremkar’ was omgebouwd.
In Tervuren werden de stappers vergast op het koor Contrarie en het Brecht-Eislerkoor die samen een optreden ten beste gaven. Vanaf Tervuren stapten al heel wat meer mensen mee, en tenslotte kwamen zo’n 600 mensen aan in het Jubelpark. Vele honderden stonden hen daar op te wachten.Tijdens de mars was naast het centrale thema van de 5de verjaardag van de oorlog in Irak, ook aandacht voor Palestina, voor de oorlogsdreiging tegen Iran, en voor de beslissing van Defensieminister De Crem om F-16 jachtbommenwerpers naar Afghanistan te sturen. De manifestatie in het vredespark eindigde met de vorming van een menselijk vredesteken.

Oorlogsdreiging in Latijns-Amerika

Sinds de aanval van het Colombiaanse leger op een guerrillakamp van de FARC op Ecuadoraans grondgebied, blijft de spanning tussen Colombia en buurlanden Venezuela en Ecuador stijgen.

Na de aanval op een kamp van de FARC op Ecuadoraans grondgebied door het Colombiaanse leger, verbrak president Raphaël Correa van Ecuador de diplomatieke betrekkingen met Colombia en stuurde hij troepen naar de grens. President Chavez van Venezuela deed hetzelfde. (Foto Xinhua)
Vroeg in de ochtend van zaterdag één maart werden FARC-commandant Raúl Reyes en 17 guerrillastrijders gedood op Ecuadoraans grondgebied. Volgens de Colombiaanse president Uribe zou de FARC het Colombiaanse leger hebben aangevallen en zouden de soldaten de guerrilla hebben achtervolgd tot op Ecuadoraans grondgebied. Maar het Ecuadoraanse leger stelde ter plaatse vast dat er nooit een gevecht geweest was en dat de opstandelingen op het moment van de aanval duidelijk sliepen.
De Colombiaanse vliegtuigen vlogen minstens tien kilometer boven Ecuadoraans gebied om de aanval te kunnen uitvoeren. Eerst lanceerden ze gesofistikeerde Amerikaanse bommen, geleid vanuit Amerikaanse satellieten. Daarna landden helikopters van de Colombiaanse luchtmacht. Soldaten doodden verscheidene gewonde guerrillero’s en namen het lijk van Raúl Reyes als een trofee mee. Drie gewonde guerrillero’s lieten ze achter.
De dag nadien beweerde Uribe dat op de computer van Reyes bewijzen waren gevonden van banden tussen de regering van Ecuador en de FARC. Er zouden ook bewijzen zijn gevonden van een storting van 300 miljoen dollar door de Venezolaanse president Chavez aan de Colombiaanse guerrilla.
De president van Ecuador, Raphaël Correa, was zeer verontwaardigd over de leugens van Uribe en de schending van het grondgebied van Ecuador. Hij verbrak prompt de diplomatieke betrekkingen met Colombia en stuurde troepen naar de grens. De Venezolaanse president Hugo Chavez deed hetzelfde.

Aanval verhindert vrijlating van Ingrid Bétancourt
Volgens de Ecuadoraanse president Rafael Correa hebben de militaire aanval en de dood van Raúl Reyes de nakende vrijlating van elf gijzelaars verhinderd, onder wie de Frans-Colombiaanse Ingrid Bétancourt. “De gesprekken voor die vrijlating waren al ver gevorderd”, zei Correa in een tv-toespraak, “het plan moest nog in maart uitgevoerd worden.” Hij vermoedt dat het bombardement ook bedoeld was om de vrijlating te verhinderen. De Franse president Sarkozy had namelijk al sinds oktober 2007 drie persoonlijke gezanten in Colombia, die daar met Raul Reyes onderhandelden over de vrijlating van Ingrid Bétancourt. Zij zouden Reyes die dag ontmoeten, maar kregen een telefoontje dat ze beter wegbleven. Uribe had beloofd zich afzijdig te houden, maar heeft de onderhandelingen gesaboteerd door de plaats van afspraak te laten bombarderen.
De Franse president Sarkozy liet weten dat de dood van Raúl Reyes gebeurde “op een cruciaal ogenblik waarop alles en iedereen de positieve dynamiek zou moeten ondersteunen die werd geschapen door de unilaterale vrijlating van verscheidene gijzelaars”. De dood van Raúl Reyes “is geen goede zaak”, liet ook de Franse minister van Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner weten. “Hij was de man met wie we praatten”. De huidige spanningen “tonen aan hoe belangrijk het is een onderhandelde oplossing te vinden. Zo’n oplossing begint bij de pijnlijke zaak van de gijzelaars”.
Fabrice Delloye, de ex van Ingrid Bétancourt verklaarde: “President Uribe wist perfect en al heel lang waar Raul Reyes zat en ook dat president Correa, via zijn minister van Binnenlandse Zaken louter humanitaire betrekkingen onderhield met Raul Reyes om een oplossing te vinden voor het probleem van de gijzelaars.” De aanval komt dan ook hard aan voor hun families. “Ik ben verbijsterd door het optreden van president Uribe, die de hele tijd alle wegen waarlangs de gijzelaars kunnen terugkomen, saboteert”, zei Delloye. “Ik vind het ronduit walgelijk,want op die manier brengt hij het leven van Ingrid en de andere gijzelaars in gevaar.”

Nog maar eens… Bush
Het Amerikaanse onderzoekscentrum Council on Hemispheric Affairs vraagt zich af welke rol het Zuid-commando van de Verenigde Staten in Miami heeft gespeeld bij de planning, de bevoorrading en de uitvoering” van de Colombiaanse aanval op Ecuadoraans territorium. “Het hoogtechnisch karakter van het hele plan ligt ver boven de mogelijkheden van het Colombiaans leger. Meestal wordt dat niet ingeschakeld, wegens zijn onbekwaamheid, hun banden met drugshandel en hun geringe bereidwilligheid om gevaren te trotseren”, schrijven ze in het document.
VS-president Bush liet duidelijk weten dat hij Colombia steunt. In een telefoongesprek met Uribe zei Bush dat hij druk zou uitoefenen om het vrijhandelsakkoord tussen beide landen met spoed te laten goedkeuren door het Amerikaanse Congres.
Uribe en zijn opdrachtgevers in Washington blijven duidelijk kiezen voor de militaire weg, tegen de voorstellen van Chavez en Sarkozy in. De parlementsleden die eind februari vrij kwamen, hadden laten weten dat Bétancourt eraan dacht zich bij de volgende verkiezingen kandidaat te stellen met een programma voor een duurzame vrede in Colombia. En dat is blijkbaar wat Uribe en de VS absoluut niet willen...

Ontvoeringen en structureel geweld in Colombia

Inzake ontvoeringen in Colombia wordt altijd verwezen naar de FARC. Toch zijn de meeste het werk van gewone misdadigers, drugskartels en paramilitaire groepen.

De ontvoeringen van burgers door de Colombiaanse FARC zijn een schending van het humanitair recht in oorlogssituaties. Gevangen militairen zijn dan weer krijgsgevangenen. De voorbije maanden hebben de FARC zes burgers vrijgelaten. De zeven burgers en 33 militairen die ze nog vasthouden, willen ze uitwisselen voor honderden guerrillastrijders die in Colombiaanse gevangenissen zitten.
Gijzelnemingen zijn slechts één van de vele vormen van geweld in Colombia. In 2007 zijn liefst 305.966 Colombianen gevlucht voor oorlogsgeweld en bedreigingen, bijna 80.000 meer dan in 2006.[i] Uribe voerde de strijd tegen de guerrilla op. Het totale aantal interne vluchtelingen (“ontheemden”) in Colombia wordt geschat vier miljoen, zowat tien procent van de totale bevolking.
Hoewel de paramilitaire groepen officieel demobiliseren, blijven ze een enorme rol spelen. Ze zijn verbonden met de drugskartels, het leger, en hoge pieten in de regering. Ook president Uribe komt uit die kringen. “Er ontstaat een alliantie”, schrijft François Houtart, “waarbij de paramilitairen de linkse oppositie elimineren en elke georganiseerde tegenbeweging onmogelijk maken. Zo blijven de sociale tegenstellingen zich verscherpen, terwijl de drugskartels hun activiteiten ongeremd kunnen verder zetten. Een deel van de winsten vloeien dan weer naar het financieren van politieke partijen.”[ii]

[i] www.MO.be, 27/02/08
[ii] François Houtart, Le Soir, 14/01/08

Humanitaire interventies · Jean Bricmont: Nawoord

Militarisme is niet humanitair

Het boek van Jean Bricmont draagt een titel die de wenkbrauwen doet fronsen: humanitaire militaire interventie is een contradictio in terminis, zoiets als 'warmhartige wreedheid' of 'verheffende onderwerping'. Het humanitaire harnas rond de militaire interventie heeft ervoor gezorgd dat deze contradictie als een vanzelfsprekendheid het internationale politieke discours is binnengeslopen.
Nu is er weer het drama in Darfoer. Het gewapend geweld in deze Soedanese regio voedt vandaag voor de zoveelste keer het debat over het recht - of zelfs de plicht - op militaire humanitaire interventies. Dit zogenaamde ius ad bellum, het aanhalen van humanitaire redenen om militair ingrijpen te rechtvaardigen, is niet nieuw. Leopold II gaf zelfs de koloniale verovering van Congo een humanitair karakter met zijn uitspraak '(…) de vlag van de beschaving planten op Centraal- Afrikaanse bodem en strijden tegen de slavenhandel... Dat zijn onze humanitaire plichten'.
De gruwelijke oorlog om Biafra (1967 tot 1970) was het startschot voor de moderne versie van de humanitaire interventie. Bernard Kouchner - de huidige minister van Buitenlandse Zaken van Frankrijk - richtte toen 'Artsen zonder Grenzen' op. Hij zou een hevig pleitbezorger worden van de stelling dat de soevereiniteit van naties niet kan gehandhaafd worden bij humanitaire crisissen. Desnoods moest het militaire apparaat ter hulp worden geroepen om mensenlevens te redden, zo klonk het. Het Handvest van de Verenigde Naties staat het gebruik van geweld echter alleen toe in geval van zelfverdediging of na toestemming van de VN-Veiligheidsraad. Het einde van de Koude Oorlog en het wegvallen van één van de twee machtsblokken opende de deur voor een 'Nieuwe Wereldorde' onder Amerikaanse leiding. Het aantal interventies op zogenaamd humanitaire gronden nam drastisch toe: Iraaks Koerdistan, Somalië, Rwanda,...
Algemeen worden de NAVO-bombardementen op Joegoslavië en de daaraan gekoppelde militaire interventie in Kosovo van maart-juni 1999 gezien als het scharnierpunt in de discussie over 'humanitaire' interventies. De Britse eerste minister Tony Blair had het toen over een 'nieuwe morele kruistocht'. Zijn defensieminister George Robertson voegde eraan toe dat het VN-Handvest dat de soevereiniteit van de naties verdedigt, overboord gegooid moest worden. Enkele maanden later werd Robertson secretaris-generaal van de NAVO. Geïnspireerd door de crisis rond Kosovo, kondigde de NAVO een Nieuw Strategisch Concept af, waardoor het trans-Atlantisch bondgenootschap voortaan ook buiten het NAVO-grondgebied kon opereren.
Ook de Europese Unie heeft de jongste jaren veel werk gemaakt van een Europees veiligheids- en defensiebeleid dat in staat moet zijn om een hele reeks interventieopdrachten uit te voeren, van ontwapeningsacties tot vredeshandhaving. In december 2007 werd het Lissabon-verdrag ondertekend, het verdrag dat de Europese grondwet moet vervangen maar grotendeels dezelfde inhoud heeft. Daarin verbinden de lidstaten van de Europese Unie zich tot militarisering, bewapening en wereldwijde militaire interventie (art. 27-3). Daarbij hoort ook een effi ciënte defensie-industrie die zich via het Europees Defensieagentschap verzekerd heeft van een stevig politiek en fi nancieel kader. Het Europese interventieleger moet ver buiten de Unie militair kunnen optreden 'om crisissen te beheersen'. Niet onbelangrijk daarbij is dat de hele militaire EU-politiek zich volgens de ontwerptekst inschrijft in de NAVO-strategie (art.27-7).
Steeds vaker wordt de soevereiniteit van staten als basiselement van het internationaal recht in vraag gesteld. Het recht op militaire interventie is een feit geworden. Vandaag wil de NAVO de discussie verder verschuiven van 'het recht op interventie' naar 'de verantwoordelijkheid om te beschermen'. In het discours ligt de nadruk volledig op de slachtoffers, terwijl de belangen van de interveniërende partij buiten beeld blijven.
Het interventiediscours heeft een hele reeks kwalijke neveneffecten en zorgt voor de militarisering van onze samenleving. Ten eerste worden politieke en veiligheidsproblemen in toenemende mate als militaire problemen gedefinieerd en niet als economische, ecologische of sociale wantoestanden. Ten tweede neemt de verstrengeling tussen een bepaalde politieke wereld, de defensie-industrie en het leger onrustwekkende proporties aan, zoals de aanwezigheid van militairen in de hoogste organen van de Europese Unie en de duidelijke greep van de defensie-industrie op het politieke beslissingsproces. Dit brengt ons ten derde, tot de uitbouw van militaire structuren, groeiende bewapening, stijgende defensie-uitgaven en de drainage van middelen voor wetenschappelijk onderzoek en ontwikkeling naar defensie. Het zogenaamde militair-industrieel complex blijft zich verder ontplooien en krijgt de wereld steeds meer in zijn greep. Ten slotte is er het opzijzetten van de democratische spelregels in het 'belang van onze veiligheid', zoals de antiterrorismewetten, het aan banden leggen of manipuleren van de pers in oorlogstijd, de geringe parlementaire greep op de NAVO of het militaire Europa, het afschermen van de toegang tot informatie, enzovoort.
Bovenal is er de hamvraag die Jean Bricmont in dit boek stelt met een precisie en acribie als weinigen voor hem: wat klopt er van die plotse westerse ethische bevlogenheid, amper enkele decennia na een gruwelijke kolonisatieperiode? We moeten ons geen illusies maken dat het Franse leger, dat amper veertig jaar geleden lelijk huishield in Algerije, nu plots omgetoverd zou zijn in een humaan interventieleger. Idem dito voor wat betreft ons eigen Congo-verleden, dat van Portugal in Angola en Mozambique, of nog recenter de VS in Vietnam en hun medeplichtigheid aan de wanpraktijken van Latijns-Amerikaanse dictaturen.
We zwaaien nogal gemakkelijk met onze zogenaamde 'superieure' waarden van democratie en mensenrechten op het ogenblik dat met de zogenaamde 'oorlog tegen de terreur' martelpraktijken als een normale ondervragingstechniek beschouwd worden. Bij de 'bevrijding' van Irak en Afghanistan sneuvelden vele duizenden burgers onder westerse 'humanitaire' bommen.
Hoe geloofwaardig zijn 'humanitaire' interventies als diezelfde landen op grote schaal wapens exporteren, ook naar conflictregio's en landen waar zware mensenrechtenschendingen plaatsvinden? Hoe humanitair zijn we als we vasthouden aan een catastrofale internationale handelspolitiek die armoede en miserie veroorzaakt voor honderden miljoenen mensen? Als uit studies blijkt dat er een duidelijk verband bestaat tussen schuldenlast en geweld, waarom dan niet meteen alle schulden op grote schaal kwijtschelden? Ons medeleven met de slachtoffers blijkt alvast niet uit de budgetten voor ontwikkelingssamenwerking die in de meeste Europese landen ondermaats zijn in vergelijking met wat in de jaren zestig en zeventig beloofd is.
Er zijn dus heel wat vragen te stellen bij de humanitaire verpakking die rond onze moderne legers gewikkeld wordt. Het valt op dat de discussie over humanitaire interventies en het gebruik van legitiem geweld bij zware mensenrechtenschendingen er komt op het ogenblik dat economische grootmachten (landen en bedrijven) bezig zijn aan een enorme mondialisering van hun activiteiten, gekoppeld aan groeiende energiebehoeften, terwijl internationale financiële instellingen zoals het Internationaal Muntfonds (IMF) inbreken in de staatshuishouding van landen die krediet opnemen. Oorlog en conflict komen niet uit de lucht vallen. Het gaat meestal om een gevolg van sociaal-economisch en ecologisch falen. Wereldvrede heeft dus te maken met het bestaan of het streven naar een rechtvaardige maatschappij in een leefbare wereld, waarin de bevolking op een democratische wijze participeert aan het beleid, ook het economische. Sociale rechtvaardigheid, ontwikkeling, milieu en veiligheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Werken aan wereldvrede vanuit een doordacht engagement is gebaseerd op een grondige analyse van de feiten. In plaats van te proberen de Amerikaanse of Europese politiek te analyseren vanuit de woorden van Bush of Barroso, kunnen we beter proberen die woorden te analyseren op basis van een grondig begrip van de Amerikaanse en Europese belangen...Werken aan een duurzame vrede is een politiek-maatschappelijke strijd. Ons vredeswerk hangt daarom onvermijdelijk samen met de strijd voor democratie, en voor sociale en economische rechten. Zo kan ons vredeswerk mee een maatschappelijke ordening en een politiek helpen opbouwen die geen basis meer is voor gewapende conflicten, (structureel) geweld en uitbuiting.
We verdedigen een breed veiligheidsconcept dat wereldvrede ziet als een gevolg van sociale rechtvaardigheid, rechtvaardige handel en economische veiligheid, democratische participatie, een ecologisch verantwoorde consumptie- en productiewijze, en een bewapeningsniveau dat herleid wordt naar een zo laag mogelijke invulling, in toepassing van een politiek van defensieve defensie.

Ludo De Brabander - Vrede vzw (www.vrede.be)
Pol De Vos - Stop United States of Aggression (www.stopusa.be)
januari 2008

Kosovo verklaart zich onafhankelijk

Zondag 17 februari zal de geschiedenis ingaan als de dag waarop Kosovo eenzijdig onafhankelijk werd. Of dit een goede zaak is, valt sterk te betwijfelen.

Premier Hashim Thaci las de onafhankelijkheidsverklaring voor tijdens een buitengewone zitting van het Kosovaarse parlement. 'Vanaf nu is Kosovo trots, onafhankelijk en vrij', zei Thaci.
De juichende menigte in de hoofdstad Pristina zwaaide evenzeer met Amerikaanse als met Albanese vlaggen. Voor hen staat het vast: vanaf nu zal Kosovo veel welvarender zijn. Want de Servische regering heeft niets meer te vertellen in hun nieuwe land.
Toch is die ‘betere toekomst’ onzeker… De Italiaanse generaal Fabio Mini, ex-bevelhebber van de NAVO-troepen in Kosovo in 2002-2003, verklaarde dat de onafhankelijkheid de bevolking niet ten goede zal komen: Ze dient vooral degenen die de touwtjes nu al in handen hebben. Dat zijn huidig premier Hashim Thaçi "die zaken doet met de oliemaatschappijen", zijn voorganger Ramush Haradinaj, die terecht staat op het Joegoslaviëtribunaal in Den Haag en tegen wie 25 jaar cel wordt geëist, ex-premier Agim Ceku "die generalissimo wil worden" en zakenman Behgjet Pacolli "die nieuwe ruimte nodig heeft om het geld van zijn imperium te investeren". "Waar de clans nood aan hebben (...) is een plaats in Europa om nieuwe banken te openen", aldus nog Mini. (1)Ondertussen blijft het land volledig onder controle van de NAVO en de VN. Beiden knijpen méér dan één oogje dicht als het gaat om bovengemelde activiteiten…
Economisch gezien is Kosovo onleefbaar. De Kosovaarse elektriciteit en vele voedingsproducten komen uit Servië, en onderbrekingen zijn waarschijnlijk. Er wordt zo goed als niets geproduceerd. Het land zal moeten (over)leven van de financiële bijdragen van de vele Albanezen die naar Europa en de VS zijn getrokken. Ondertussen blijven 60% van de Kosovaren werkloos, en zijn 60% van de Kosovaren jonger dan 25 jaar. Le Monde Diplomatique besluit: “Mogelijk is de onafhankelijkheid van Kosovo een antwoord op de politieke verwachtingen van de Albanezen, maar ze zal de sociale bom die Kosovo is, niet onschadelijk maken.”(2)
Ook op internationaal vlak valt weinig goeds te verwachten van deze onafhankelijkheid. De Servische regering in Belgrado en Rusland hebben altijd gesteld dat ze die onafhankelijkheid niet zullen erkennen. Zij zien in deze schending van het internationaal recht een gevaarlijk precedent voor separatisten overal ter wereld.(3) De Georgische provincies Abchazië en Zuid-Ossetië hebben al aangekondigd zich binnenkort onafhankelijk te zullen verklaren. En wat zullen de Albanezen in Macedonië en Montenegro doen? En de Serviërs in Bosnië? Le Monde Diplomatique:“Deze beslissing wordt voorgesteld als onvermijdelijk » maar « loopt ze niet het risico alle sluimerende conflicten in de regio opnieuw aan te doen oplaaien?» (2)

(1) Corriere della Sera, 16 februari; (2) Le Monde Diplomatique, 17 februari; (3) Voor achtergrondinformatie: Dossier “Kosovo onafhankelijk... een goede zaak?” dec 2007.

Verenigde Staten: Zoek de verschillen tussen Barack Obama en Hillary Clinton

De Amerikaanse kiezers willen een ziekteverzekering voor iedereen, de soldaten terug uit Irak, een ander Amerika dan dat van Bush. Wat kunnen ze verwachten van Clinton, Obama en McCain?

Na Super Tuesday heeft de 71-jarige McCain zo goed als zeker zijn nominatie binnen. Zijn republikeinse rivalen liggen ver achterop. Bij de democraten is de strijd nog niet beslecht. Volgens berekeningen van CNN heeft Hillary Clinton (60 jaar) nu 1.100 kiesmannen, Barack Obama (47 jaar) 1.039. Er zijn 2025 kiesmannen nodig om de nominatie binnen te halen. Mogelijk valt de beslissing pas op de Democratische conventie volgende zomer. We bekijken hun standpunten rond de Amerikaanse gezondheidszorg en het buitenlands beleid.

John McCain is tegen een universele ziekteverzekering. Hij gelooft niet in staatsinmenging en wil de prijzen verlagen door de concurrentie tussen de privéverzekeringsfirma’s te verhogen. Hij steunde de invasie in Irak in 2003, net als de meeste andere buitenlandse beslissingen van Bush. Hij bekritiseerde ex-defensieminister Rumsfeld vooral omdat hij te weinig troepen naar Irak had gestuurd. Hij wil nog altijd het troepenaantal verhogen. “Een overwinning in Irak zal nog bloed, zweet en tranen kosten”, weet hij. Toen iemand hem begin dit jaar vroeg wat hij dacht van de uitspraak van Bush dat “de VS nog 50 jaar in Irak zullen blijven”, was zijn antwoord: “Maak er honderd van!”. McCain is ook een vurige verdediger van Israël, hij steunde de inval in Libanon tijdens de zomer van 2006. Als ex-krijgsgevangene in Vietnam is hij wel tegen de nieuwe ‘ondervragingstechnieken’ – lees martelpraktijken – die Bush goedkeurde. En de gevangenis in Guantanamo zou hij “onmiddellijk sluiten”.

Beiden dikke vrienden van Israël

Hillary Rodham Clinton verdedigt een American Health Choices Plan voor algemene gezondheidszorg. Dit blijft grotendeels gebaseerd op privéverzekeringen, maar zou miljoenen mensen toegang moeten verschaffen tot gezondheidszorg. Kostprijs 110 miljard dollar per jaar, te betalen door de werkgevers en dankzij het terugschroeven van de belastingverminderingen van Bush. De Washington Post noemde haar een havik op het vlak van de buitenlandse politiek. Clinton is een harde verdediger van ‘de veiligheid van Israël’, ook zij steunde de inval in Libanon in 2006, “want Israël verdedigt de Amerikaanse waarden”.
In oktober 2002 stemde Hillary voor de oorlog tegen Irak. In februari 2007 nam ze daar geen woord van terug. Tijdens een debat tussen de democratische presidentskandidaten in Las Vegas op 16 januari stelde ze nog duidelijk, net als Barack Obama trouwens, dat zij niet kon garanderen dat alle VS-soldaten uit Irak zouden zijn tegen het einde van haar eerste presidentieel mandaat van vier jaar. Maar beiden waren ze voor een beginnende terugtrekking binnen de twee maanden na hun aantreden. Als ‘first lady’ was ze tijdens het presidentschap van Bill Clinton voorstander van de interventie in Haïti (1994), de oorlog in Bosnië (1995) en de Kosovo-oorlog (1999). Voor het begin van die laatste oorlog telefoneerde ze haar man vanuit Afrika. Ze zegt zelf: “Ik drong aan op bombardementen.”

Barack Obama verdedigt een “universele gezondheidszorg” voor de Amerikanen. Hij vindt het fout dat 47 miljoen Amerikanen niet verzekerd zijn. Hij heeft een plan om de (privé)verzekeringen sterk in prijs te laten dalen, “méér dan gelijk welke andere democratische presidentskandidaat”. Obama was een vroege tegenstander van de oorlog in Irak. In oktober 2002 bleef Obama bij de stemming in de Senaat afwezig. Op een antioorlogsmeeting stelde hij toen: “Ik ben niet tegen alle oorlogen. Ik ben tegen domme oorlogen.” Toch heeft Obama in de Senaat niet elk voorstel ondersteund tegen het verder financieren van de Irak-oorlog. Er is nood aan “de bouw van het eerste echte leger van de 21ste eeuw en aan wijsheid over hoe het te ontplooien”, vindt Obama. Hij wil “een uitbreiding (!) van het VS-leger met 65.000 soldaten en 27.000 mariniers”, een idee dat defensieminister Robert Gates vandaag al verdedigt.
Obama prees Ariel Sharon in zijn strijd tegen Hamas en verdedigde de inval van Israël in Libanon. Hij noemde Israël “onze sterkste bondgenoot in de regio” en verdedigde dat “we onze unieke defensierelatie met Israël moeten bewaren door massale militaire hulpverlening”.
Net als Hillary Clinton is Obama voor het vlotter verlenen van papieren aan illegale migranten. Toch stemden beiden in september 2006 voor de bouw van de 1.100 km lange afsluiting op de Amerikaans-Mexicaanse grens.

Afghanistan : De mening van een luitenant-generaal

“We hebben geen strategie”

Luitenant-generaal David Barno leidde de bezettingsmacht in Afghanistan van oktober 2003 tot mei 2005. Eind 2007 schreef hij zijn ervaringen neer in het prestigieuze tijdschrift Military Review.1

Zijn studie begint met een citaat van de historische Chinese generaal Sun Tzu: “Een strategie zonder tactiek is de traagste weg naar de overwinning. Een tactiek zonder strategie is het tumult vóór de nederlaag.”
Barno zegt dat de Amerikaanse antioproerstrategie gedurende zijn periode tot “positieve en duidelijke” resultaten heeft geleid. De essentie van zijn strategie draaide rond de Afghaanse bevolking, en niet ‘de vijand’. Hij ging uit van de “enorme vijandigheid tegenover buitenlandse troepen”. Hij verdedigde de “lichte voetafdruk”-benadering, in tegenstelling tot de “sovjetpoging om overal aanwezig te zijn” in Afghanistan.
Barno schreef dat de tolerantie van de Afghanen tegenover de aanwezigheid van buitenlandse troepen “een eindige hoeveelheid kapitaal was dat voorzichtig moest worden besteed”. Daarom probeerde hij zo weinig mogelijk burgerslachtoffers te maken, de gevangenen goed te behandelen en de Afghaanse cultuur en de stamhoofden te respecteren. Maar, stelt Barno, “met de overname van de militaire leiding door de NAVO, is er geen globale strategie meer”, en “de tactiek is teruggevallen tot vroegere praktijken zoals agressieve luchtaanvallen”.
Barno besluit dat het ‘kapitaal aan tolerantie’ sterk is afgebrokkeld. Hij verwijt de NAVO zich toe te spitsen op de 20 % militaire taken van de oorlog en de 80 % niet-militaire aspecten compleet te negeren. De aandacht gaat daardoor naar ‘de vijand’, en niet meer naar de Afghaanse bevolking. Ten slotte wijst hij op het mislukken van president Karzaï en zijn regering door interne belangentegenstellingen en corruptie. Ook de armoede en de bloeiende drugshandel hebben het vertrouwen in Karzaï ondermijnd.
Maar Barno schetst wel een erg fraai beeld van zijn eigen resultaten. De mislukking was al een feit in de periode 2003-2005, toen Barno zelf de leiding had.
“In die periode was een politieke oplossing met alle Afghaanse fracties nog mogelijk”, schrijft Bhadrakuma, Indisch diplomaat voor de regio, in The Asian Times. “Het was een cruciale fase voor het Afghaanse politieke proces. Maar de Amerikaanse politiek was veeleer gericht op de herverkiezing van Bush in 2004 en dus op de ‘war on terror’ als melkkoe voor de Amerikaanse politiek”.2

Een zegen voor... Westerse bedrijven
Hoe dan ook, Barno’s beschrijving van de huidige crisis lijkt vrij correct. Het ontbreken van een duidelijke strategie heeft geleid tot een soort balkanisering van Afghanistan. Daan Everts, de vertegenwoordiger in Kaboel van de secretaris-generaal van de NAVO, gaf dit toe tijdens een interview met al-Jazeera: “Er is een klein Duits Afghanistan in het noorden, een Italiaans Afghanistan in het westen, een Nederlands Afghanistan in Uruzgan, een Canadees Afghanistan in Kandahar, enz... Daarnaast is er een opsplitsing per sector: de Italianen zijn met justitie bezig, de Britten doen aan drugsbestrijding, de Duitsers leiden de politie op en het antiterrorisme is in Amerikaanse handen.” Everts praatte heel open over de problemen en noemde de Afghaanse heropbouw “een zegen voor westerse consultants, van wie er sommige ernstig werken, andere minder ernstig. Sommige zijn zelfs brievenbus-consultants”. Liefst 40 % van de hulp voor Afghanistan wordt onnuttig besteed aan de “hulpindustrie die afzakt naar een arm land en wegloopt met een deel van de buit.”

1 David W. Barno. Fighting ‘The Other War’. Counterinsurgency Strategy in Afghanistan, 2003-2005. Military Review, sept-okt 2007. p 32-44. • 2 M K Bhadrakumar. NATO hears ‘noise before defeat’. Asian Times online, 19 january 2008. (www.atimes.com/atimes/South_Asia/JA19Df06.html)

Afghanistan : Radeloze NAVO wil meer troepen

In het parlement wist minister De Crem zijn beslissing om meer F16’s en soldaten naar Afghanistan te sturen, niet te verdedigen. Ook in de hoogste NAVO-kringen sluipt de twijfel binnen.

Steeds meer NAVO-landen betwijfelen dat de oorlog in Afghanistan wel kan gewonnen worden. Het verzet van de taliban blijkt te groeien. Het aantal gesneuvelde soldaten loopt op. Toen de ministers van Defensie van de NAVO-landen in november 2007 in Noordwijk (Nederland) bijeenwaren, naar aanleiding van de eerste verjaardag van de NAVO-oorlog in Afghanistan, was de crisissfeer al voelbaar.
Geen van de aanwezige ministers bood troepenversterkingen aan, integendeel. De Nederlanders dachten er zelfs aan hun 1.600 soldaten in Uruzgan, in het Zuiden van Afghanistan, terug te trekken. Ook Canada overweegt zijn troepen terug te trekken. Duitsland, Frankrijk, Italië en Spanje zeggen dat ze alleen voor ondersteunende taken eenheden konden sturen, maar zeker geen gevechtstroepen.
Op 16 januari verklaarde Robert Gates in een kranteninterview: “Het baart mij zorgen dat we militaire adviseurs inzetten die niet genoeg getraind zijn en dat sommige van onze troepen niet weten hoe ze antioproeroperaties moeten opzetten... De meeste Europese legers, ook die van de NAVO, zijn niet getraind voor antioproer.”1
Gates besliste om 3.200 Amerikaanse mariniers meer naar Zuid Afghanistan te sturen. Hierdoor komt het totaal aantal Amerikaanse soldaten op 30.000, naast de 40.000 NAVO-soldaten (waarbij er ook 14.000 Amerikanen zijn). De Washington Post beschreef deze VS beslissing als een noodzaak om “een leemte op te vullen die gedeeltelijk voortkomt uit de onbekwaamheid van de NAVO om oproer te onderdrukken, een opdracht waarvoor de bondgenoten zich nooit hebben geëngageerd “.2
De inzet van deze NAVO-oorlog is groot. Eerst en vooral willen de VS de ontsluiting van de Centraal-Aziatische energiebronnen controleren, ten koste van China en Rusland. Bovendien kan het bondgenootschap zich geen mislukking veroorloven, als het zijn rol als gendarm van de wereld wil blijven spelen.
Van 2 tot 4 april komen de staats- en regeringsleiders van de NAVO-lidstaten bijeen in de Roemeense hoofdstad Boekarest. Ze weten al welk thema op hun bord zal liggen: het uittekenen van een nieuwe politiek-militaire strategie voor Afghanistan. Daar zullen de Verenigde Staten de druk op de bondgenoten verder opvoeren. Defensieminister De Crem wou nu al een bank vooruit in de klas. Hij stemde al toe om meer manschappen te sturen en om jachtbommenwerpers in de strijd te gooien. Zal hij in april nog meer soldaten het slagveld injagen?
1 Los Angeles Times, 16 januari 2008. • 2 Washington Post, 16 januari 2008 •

5 jaar bezetting van Irak :: Acties en conferenties

Vrijdag 15 februari om 20 u
Irak, vijf jaar bezetting
Een Iraakse aan het woord
• Yasmin Yawad, Iraakse sociologe • George Spriet, van VREDE • Dokter Colette Moulaert, die bij het begin van de oorlog vijf jaar terug in Bagdad was • Dirk Adriansens, van Brussels Tribunal Internationaal Centrum, M. Lemmonnierlaan 171, 1000 Brussel
http://www.stopusa.be/ - info@Stopusa.be - 0486-25.77.02

Zaterdag 23 februari van 10 tot 17 uur
Interventies: militair én humanitair?
Een initiatief van het Vredesnetwerk
Gemeenschapscentrum De Markten - Oude Graanmarkt 5, 1000 Brussel
http://www.vrede.be/

Zondag 16 maart - Internationale Actiedag
Vijf jaar geweld in Irak: genoeg!
STOP oorlog en bezetting
Vrede in het Midden-Oosten nu

Colombia: Betancourt binnenkort vrij?

De Colombiaanse senator Piedad Córdoba onderhandelde tot voor kort (samen met de Venezolaanse president Hugo Chavez) een humanitair akkoord onderhandelde tussen de Colombiaanse regering en de guerrillabeweging FARC. In gesprek met Radio France International verklaarde ze op 9 februari dat ex-presidentskandidate Ingrid Betancourt "binnen korte tijd" vrij zal komen. Ingrid Betancourt heeft de dubbele Frans-Colombiaanse nationaliteit, en werd in 2002 door de FARC gevangen genomen. Nu stelde senator Córdoba: "ik wil zeggen aan Frankrijk, en aan de internationale gemeenschap dat ze er zeker mogen van zijn dat Ingrid binnenkort vrij zal komen. Heel gauw zullen we haar kunnen omhelzen. We moeten wachten tot de zaken wat rustig worden om stappen te kunnen zetten."
Er is ook sprake van de vrijlating van drie parlementairen. Córdoba stelde dat hierbij samengewerkt wordt met het Internationale Rode Kruis. In tegenstelling tot de vorige operatie, waarbij twee gijzelaars vrijkwamen op 10 januari (na een mislukte poging op 31 december), moet dit nu een zeer discrete operatie worden. "Want de guerrilla vreest voor bombardementen door de regeringstroepen. Ook Hugo Chavez - die vandaag in open conflict is met zijn Colombiaanse collega Uribe - wil "zeer voorzichtig" zijn bij dit initiatief.
Senator Cordoba kloeg ook aan dat ze opnieuw doodsbedreigingen had ontvangen. O.a. de website Facebook zou daar een rol in spelen. "Dit schept een kader van straffeloosheid voor wie me wil vermoorden. Het is een moeilijke situatie, maar voor mij is het heel duidelijk dat de leiding hiervan bij de Colombiaanse regering ligt", voegde Córdoba toe.
Bogotá, 9 Feb. (EUROPA PRESS)

Commentaar:
Dit bericht lijkt misschien onbelangrijk, maar na de hele heisa rond de vrijlating van de eerste gijzelaars begin januari, lijkt de toestand verder te evolueren. Het gaat om een krachtmeting tussen rechts en links, tussen het VS-project en het Bolivariaanse project, tussen Uribe en Chavez. Aan de ene kant wil Uribe aantonen dat de enige manier om de FARC klein te krijgen erin bestaat te kapot te bombarderen, aan de andere kant wil Chavez aantonen dat het een politieke kracht is ("met een Bolivariaans project") waarmee onderhandeld moet en kan worden. Als de zaken evolueren zoals hier aangegeven, zal de krachtsverhouding tussen links en rechts in Colombia en in Latijns-Amerika verder evolueren in de goede richting.

De Crem sleurt ons land mee de oorlog in: Belgische F-16’s naar Afghanistan

Minister van Defensie De Crem wil de Belgische militaire aanwezigheid in Afghanistan versterken. En hij wil dat ‘onze jongens’ effectief deelnemen aan gevechtsoperaties.

Momenteel zijn er al 368 Belgische soldaten actief in Afghanistan, vooral in de beveiliging van de luchthaven van Kaboel. Een al bij al rustige job. Maar onder druk van de Verenigde Staten en andere NAVO-landen heeft De Crem nu beslist om Belgische F16-vliegtuigen te sturen naar de oorlogszones van de Afghaanse provincie Uruzgan. Daar moeten ze luchtsteun verlenen aan de 1.665 Nederlandse gevechtssoldaten.
Die zijn daar zogenaamd om te helpen bij de wederopbouw. In feite zijn ze voortdurend betrokken bij zware gevechten tegen de taliban en andere opstandelingen. Op 12 januari kwamen nog een 20-jarige soldaat en een 22-jarige korporaal, tijdens een urenlang vuurgevecht, om in Deh Rawod. De teller staat nu op 14 Nederlandse doden1 op een totaal van 710 buitenlandse en 8.600 Afghaanse soldaten. Het aantal burgerdoden ligt rond de 3.500. Vorige zondag kwamen bij een NAVO-bombardement nog een tiental burgers om.
De Nederlandse vredesbeweging noemt de ‘missie Uruzgan’ compleet onverantwoord. Een mission impossible die niet te verantwoorden is tegenover de Nederlandse militairen of tegenover de Afghaanse bevolking. Maar de regering negeert stelselmatig alle rapporten die wijzen op het falen van de ISAF-missie en de groeiende onveiligheid in Afghanistan.Ook de Belgische vredesbeweging verzet zich al jaren tegen deelname aan de bezetting van Afghanistan. Als we de drie grote militaire interventies van de afgelopen jaren bekijken, Joegoslavië-Kosovo, Afghanistan en Irak, blijkt de argwaan tegen dat soort van gewelddadige ‘oplossingen’ meer dan gerechtvaardigd. Zonder politieke oplossing op het terrein dreigt een militaire interventie het leed alleen maar te vergroten.
De Crem spant België voor Amerikaanse kar
De VS manoeuvreren en complotteren al twintig jaar in Afghanistan. Eerst bewapenden ze de fundamentalistische milities tegen de Sovjet-Unie. Daarna steunden ze de taliban, ondanks groot protest van mensenrechtenorganisaties. De belangen van Unocal speelden daarin een centrale rol. De oliemultinational nodigde de taliban zelfs uit voor een luxueus verblijf in Texas.
Toen de taliban er maar niet in slaagden het versplinterde land te stabiliseren, veranderden de VS het geweer van schouder. De aanslagen van 11 september waren de gedroomde gelegenheid om een oorlog te beginnen die al lang voorheen beslist was.
De VS willen Afghanistan ook graag gebruiken als basis voor mogelijke acties tegen de buurlanden Rusland, Iran en China. Dankzij de oorlog tegen Irak hebben de VS militaire basissen in de Perzische Golf kunnen installeren. Dankzij de oorlog tegen Joegoslavië hebben ze zich binnengewerkt in Bosnië, Kosovo en Macedonië. Nu hopen ze ook in Georgië, Azerbeidzjan, Turkmenistan en Oezbekistan militair voet aan de grond te krijgen.
Maar de VS en de NAVO krijgen het steeds moeilijker om die strategie vol te houden. Bij gebrek aan een alternatief is er maar een uitweg: meer van hetzelfde.

1 De Standaard, 13 januari 2008

Info
Op 23 februari vindt in De Markten te Brussel de vierde vredesconferentie plaats rond het onderwerp: ‘Interventies: militair én humanitair? Met voorstelling van het boek van professor Jean Bricmont, Humanitaire interventies. Mensenrechten als excuus voor oorlog.