Gaza: “Sancties en acties tegen Israël nodig”

De Israëlische luchtmacht heeft vandaag van Gaza een hel gemaakt. Tientallen zware bombardementen op dichtbevolkte woonwijken maakten al meer dan 200 dodelijke slachtoffers en bijna 400 gewonden. Ook vóór deze misdadige oorlogsacties had Israël van Gaza trouwens al een hel gemaakt, door de hele bevolking wekenlang te gijzelen met een strikt embargo. Erg cynisch dat Israël gisteren een paar vrachtwagens hulpgoederen toeliet, om vandaag vliegtuigladingen vol bommen te droppen. En dubbel cynisch dat dit gebeurt in de kerst- en eindejaarsperiode, wanneer iedereen hoopt op wat rust en vrede.
Israël komt al zijn hele bestaan lang weg met ontelbare schendingen van de mensenrechten, van het internationaal recht en van het oorlogsrecht. Meer nog, het lijkt er zelfs voor beloond te worden, zoals toen de Europese Commissie onlangs instemde met het upgraden van de relaties van Israël met de EU binnen het Associatieakkoord. Nochtans stelt datzelfde akkoord dat schendingen van de mensenrechten tot de opschorting ervan kunnen leiden, zegt De Vos. Met de huidige bommencampagne tegen onschuldige burgers moet de Europese Unie nu maar eens eindelijk dat akkoord opschorten en sancties opleggen aan Israël. Wie niet horen wil, moet voelen.

NAVO-topconferentie in Boekarest

Van 2 tot 4 april komt de internationale militaire organisatie NAVO bijeen in de Roemeense hoofdstad. Er zijn redenen genoeg om zich zorgen te maken…

Met 35.000 soldaten is de oorlog in Afghanistan de grootste interventie in de geschiedenis van de NAVO. Wat aanvankelijk als een ‘vredesmissie’ werd voorgesteld, is duidelijk een oorlogsmissie geworden met dagelijkse confrontaties met de Taliban. De NAVO-troepen voeren steeds meer luchtbombardementen uit. Volgens officiële schattingen vielen daarbij in de eerste 10 maanden van 2007 ongeveer 370 burgerdoden. Dat is meer dan het aantal burgerdoden dat aan de Taliban worden toegeschreven.
De VS wil dat Europa meer troepen stuurt, en zal de druk ongetwijfeld opvoeren. Belgisch defensieminister De Crem toonde zich alvast de vlijtigste leerling door jachtbommenwerpers toe te zeggen.
Maar opiniepeilingen tonen aan dat de Europese bevolking niet warm loopt voor de oorlog. in Duitsland bijvoorbeeld blijkt dat slechts 13 % van de bevolking het sturen van troepen naar Afghanistan steunt. Zal de Duitse regering toch beslissen de Amerikanen te gehoorzamen en meer troepen sturen?

Een wereldgendarme onder leiding van de VS?
Er gaan steeds meer stemmen op om de NAVO te laten evolueren van een Europees-Amerikaanse militaire alliantie naar een wereldwijde, militaire ‘veiligheidsorganisatie’ onder leiding van de Verenigde Staten. De NAVO moet overal ter wereld en met alle beschikbare middelen de wil van de VS helpen opleggen.
Begin januari publiceerden vijf voormalige generaals, die in het verleden grote NAVO-missies hebben geleid, in een 'onafhankelijk verslag' voor de oprichting van een militaire raad bestaande uit de VS, de NAVO en de EU. Die raad zou moeten optreden in plaats van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en daarmee Rusland en China, twee permanente leden van deze raad, buiten spel zetten. Wat vooral ophef maakte is dat de generaals openlijk pleitten voor “het preventief gebruik van nucleaire wapens”.
Ook de Amerikaanse republikeinse presidentskandidaat John McCain verdedigt de oprichting van een zogenaamde ‘Liga van Democratieën, waarin de VS, de Europese Unie en de NAVO de kern moeten vormen “van een internationale vredesorde gebaseerd op vrijheid”: "Zulk een nieuw orgaan zou (...) ongehinderde markttoegang kunnen voorzien aan landen met dezelfde waarden van economische en politieke vrijheid. Een organisatie van democratieën zou tirannen onder druk kunnen zetten met of zonder goedkeuring van Moskou en Peking .” Dit nieuwe Strategisch Concept moet helemaal af zijn tegen de 60ste verjaardag van de NAVO in 2009. In Boekarest hoopt men een grote stap voorwaarts te kunnen zetten.


Verhinder Belgische misdaden in Afghanistan

Waarom minister De Crem (CD&V) beter geen vier F16-vliegtuigen en 140 extra soldaten naar Afghanistan zou sturen.

Weet minister De Crem niet dat de NAVO-bombardementen in 2007 méér burgerslachtoffers heeft gemaakt dan de Taliban, die van terrorisme beschuldigd worden? Weet minister De Crem niet dat de Taliban als politieke strijdbeweging is georganiseerd en jarenlang ondersteund door de Verenigde Staten (met hulp van de Pakistaanse geheime dienst)? Alleen toen bleek dat ze de Amerikaanse belangen tóch niet dienden zoals verhoopt, vielen de Taliban in ongenade. Weet minister De Crem niet dat deze zogenaamde ‘humanitaire’ bezetting van Afghanistan de belangen van de olielobby moet dienen? Unocal (nu deel van Chevron) wil al jaren een pijpleiding bouwen van Kazakstan doorheen Afghanistan en Pakistan naar het Zuiden. Weet minister De Crem niet dat Afghanistan nooit met succes werd bezet? Niet door de Britten in de jaren 1920, niet door de Duitsers in 1930-40, niet door de Sovjet-Unie in de jaren ’80, en niet door de VS en de NAVO nu.Bombardementen zijn niet humanitair, en zullen niet bijdragen tot de vrede en de stabilisatie van de regio. Hou de Belgische F-16s dus weg uit Afghanistan.

Teken de open brief aan Minister van Defensie Pieter De Crem op www.stopUSA.be of op www.11.be. De petitie wordt ondersteund door 11.11.11., Intal, Oxfam Solidariteit, Pax Christi Vlaanderen, StopUSA, UCOS, Vrede vzw en Vredesactie.


Discussiethema’s op de NAVO-top

NATO Response Force (NRF). Elke NAVO-lidstaat houdt troepen ter beschikking voor de NRF. Nu wordt voorgesteld dat de NRF ook naar Afghanistan kan gestuurd worden.

Uitbreiding van de alliantie naar het Oosten. Albanië, Kroatië en Macedonië staan in de wachtrij voor NAVO-lidmaatschap. Daarnaast willen ook Georgië en Oekraïne bij de club.

Rakettenschild. Sinds 1999 worden de mogelijkheden een NAVO-rakettenschild onderzocht. Maar die discussie wordt doorkruist door de Amerikaanse plannen om in Polen en Tsjechië een eigen Amerikaanse raketafweer te bouwen. Laat de NAVO zich ertoe dwingen om mee te stappen in de Amerikaanse plannen?

Kernwapens. De Duitse en Noorse regering gaven een voorzichtige aanzet om meer te doen voor ontwapening. Maar de Verenigde Staten zien in kernwapens een essentieel deel van hun Strategie en willen die wapens moderniseren.

“Global partnerships”. Maar liefst dertien niet-lidstaten nemen een rol op in NAVO-missies. De VS wil die samenwerking een formeel kader geven. Ook landen als Japan, Zuid-Korea, Australië en Nieuw-Zeeland moeten steviger bij de NAVO betrokken worden, vindt Washington. Dat betekent wel dat de NAVO plots een rol krijgt in de Stille Oceaan. Als het ginder tot een militair conflict komt, bvb met China, wordt Europa daar via de NAVO bij betrokken. Willen wij dat?

Week tegen Irak-oorlog kent wereldwijd een goede start

De vijfde verjaardag van het begin van de oorlog in Irak werd herdacht met betogingen in de VS, Canada, Groot-Brittannië en België.

In de vredesmars van Leuven naar Brussel kwamen uiteindelijk 600 marcheerders in het
De belangrijkste betoging vond plaats in Londen waar 40.000 betogers de terugtrekking van de Britse troepen uit Irak en Afghanistan eisten èn het openen van de grenzen van Gaza in Palestina.
Zondag beloofde de Britse eerste minister Brown een uitvoerig onderzoek naar de “fouten die gebeurden voor en na het begin van de oorlog in Irak”. Maar “het is nu nog niet het ogenblik voor dergelijk onderzoek want de situatie in Irak is te fragiel.”
Een woordvoerder van de “Stop the War Coalition” antwoordde hem: “Brown mag dan al zeggen dat hij een andere houding aanneemt tegenover de oorlogen van Bush, ondertussen stuurt hij toch maar meer troepen naar Afghanistan. Deze verborgen oorlog is snel een catastrofe aan het worden naar het beeld van Irak.”
Ook in verschillende plaatsen in Canada en in Los Angeles kwamen duizenden mensen op straat. In Washington werd een vierdaagse georganiseerd door de organisatie van oorlogsveteranen onder de titel “winter soldier”. Alle vredesorganisaties steunen dit initiatief waarbij vier dagen lang veteranen getuigen over wat ze meemaakten. De belangrijkste betogingen in de VS worden verwacht op woensdag 19 maart, dat is de precieze datum van de start van de oorlog.
Mars van Leuven naar Brussel
De 5de vredesmars van Leuven naar Brussel, kende dit jaar een speciale editie. Een goede 290 mensen begonnen in Leuven aan de 27 km lange vredesmars. Het ministerie van defensie was vertegenwoordigd door een bakfiets die voor de gelegenheid tot ‘Cremkar’ was omgebouwd.
In Tervuren werden de stappers vergast op het koor Contrarie en het Brecht-Eislerkoor die samen een optreden ten beste gaven. Vanaf Tervuren stapten al heel wat meer mensen mee, en tenslotte kwamen zo’n 600 mensen aan in het Jubelpark. Vele honderden stonden hen daar op te wachten.Tijdens de mars was naast het centrale thema van de 5de verjaardag van de oorlog in Irak, ook aandacht voor Palestina, voor de oorlogsdreiging tegen Iran, en voor de beslissing van Defensieminister De Crem om F-16 jachtbommenwerpers naar Afghanistan te sturen. De manifestatie in het vredespark eindigde met de vorming van een menselijk vredesteken.

Humanitaire interventies · Jean Bricmont: Nawoord

Militarisme is niet humanitair

Het boek van Jean Bricmont draagt een titel die de wenkbrauwen doet fronsen: humanitaire militaire interventie is een contradictio in terminis, zoiets als 'warmhartige wreedheid' of 'verheffende onderwerping'. Het humanitaire harnas rond de militaire interventie heeft ervoor gezorgd dat deze contradictie als een vanzelfsprekendheid het internationale politieke discours is binnengeslopen.
Nu is er weer het drama in Darfoer. Het gewapend geweld in deze Soedanese regio voedt vandaag voor de zoveelste keer het debat over het recht - of zelfs de plicht - op militaire humanitaire interventies. Dit zogenaamde ius ad bellum, het aanhalen van humanitaire redenen om militair ingrijpen te rechtvaardigen, is niet nieuw. Leopold II gaf zelfs de koloniale verovering van Congo een humanitair karakter met zijn uitspraak '(…) de vlag van de beschaving planten op Centraal- Afrikaanse bodem en strijden tegen de slavenhandel... Dat zijn onze humanitaire plichten'.
De gruwelijke oorlog om Biafra (1967 tot 1970) was het startschot voor de moderne versie van de humanitaire interventie. Bernard Kouchner - de huidige minister van Buitenlandse Zaken van Frankrijk - richtte toen 'Artsen zonder Grenzen' op. Hij zou een hevig pleitbezorger worden van de stelling dat de soevereiniteit van naties niet kan gehandhaafd worden bij humanitaire crisissen. Desnoods moest het militaire apparaat ter hulp worden geroepen om mensenlevens te redden, zo klonk het. Het Handvest van de Verenigde Naties staat het gebruik van geweld echter alleen toe in geval van zelfverdediging of na toestemming van de VN-Veiligheidsraad. Het einde van de Koude Oorlog en het wegvallen van één van de twee machtsblokken opende de deur voor een 'Nieuwe Wereldorde' onder Amerikaanse leiding. Het aantal interventies op zogenaamd humanitaire gronden nam drastisch toe: Iraaks Koerdistan, Somalië, Rwanda,...
Algemeen worden de NAVO-bombardementen op Joegoslavië en de daaraan gekoppelde militaire interventie in Kosovo van maart-juni 1999 gezien als het scharnierpunt in de discussie over 'humanitaire' interventies. De Britse eerste minister Tony Blair had het toen over een 'nieuwe morele kruistocht'. Zijn defensieminister George Robertson voegde eraan toe dat het VN-Handvest dat de soevereiniteit van de naties verdedigt, overboord gegooid moest worden. Enkele maanden later werd Robertson secretaris-generaal van de NAVO. Geïnspireerd door de crisis rond Kosovo, kondigde de NAVO een Nieuw Strategisch Concept af, waardoor het trans-Atlantisch bondgenootschap voortaan ook buiten het NAVO-grondgebied kon opereren.
Ook de Europese Unie heeft de jongste jaren veel werk gemaakt van een Europees veiligheids- en defensiebeleid dat in staat moet zijn om een hele reeks interventieopdrachten uit te voeren, van ontwapeningsacties tot vredeshandhaving. In december 2007 werd het Lissabon-verdrag ondertekend, het verdrag dat de Europese grondwet moet vervangen maar grotendeels dezelfde inhoud heeft. Daarin verbinden de lidstaten van de Europese Unie zich tot militarisering, bewapening en wereldwijde militaire interventie (art. 27-3). Daarbij hoort ook een effi ciënte defensie-industrie die zich via het Europees Defensieagentschap verzekerd heeft van een stevig politiek en fi nancieel kader. Het Europese interventieleger moet ver buiten de Unie militair kunnen optreden 'om crisissen te beheersen'. Niet onbelangrijk daarbij is dat de hele militaire EU-politiek zich volgens de ontwerptekst inschrijft in de NAVO-strategie (art.27-7).
Steeds vaker wordt de soevereiniteit van staten als basiselement van het internationaal recht in vraag gesteld. Het recht op militaire interventie is een feit geworden. Vandaag wil de NAVO de discussie verder verschuiven van 'het recht op interventie' naar 'de verantwoordelijkheid om te beschermen'. In het discours ligt de nadruk volledig op de slachtoffers, terwijl de belangen van de interveniërende partij buiten beeld blijven.
Het interventiediscours heeft een hele reeks kwalijke neveneffecten en zorgt voor de militarisering van onze samenleving. Ten eerste worden politieke en veiligheidsproblemen in toenemende mate als militaire problemen gedefinieerd en niet als economische, ecologische of sociale wantoestanden. Ten tweede neemt de verstrengeling tussen een bepaalde politieke wereld, de defensie-industrie en het leger onrustwekkende proporties aan, zoals de aanwezigheid van militairen in de hoogste organen van de Europese Unie en de duidelijke greep van de defensie-industrie op het politieke beslissingsproces. Dit brengt ons ten derde, tot de uitbouw van militaire structuren, groeiende bewapening, stijgende defensie-uitgaven en de drainage van middelen voor wetenschappelijk onderzoek en ontwikkeling naar defensie. Het zogenaamde militair-industrieel complex blijft zich verder ontplooien en krijgt de wereld steeds meer in zijn greep. Ten slotte is er het opzijzetten van de democratische spelregels in het 'belang van onze veiligheid', zoals de antiterrorismewetten, het aan banden leggen of manipuleren van de pers in oorlogstijd, de geringe parlementaire greep op de NAVO of het militaire Europa, het afschermen van de toegang tot informatie, enzovoort.
Bovenal is er de hamvraag die Jean Bricmont in dit boek stelt met een precisie en acribie als weinigen voor hem: wat klopt er van die plotse westerse ethische bevlogenheid, amper enkele decennia na een gruwelijke kolonisatieperiode? We moeten ons geen illusies maken dat het Franse leger, dat amper veertig jaar geleden lelijk huishield in Algerije, nu plots omgetoverd zou zijn in een humaan interventieleger. Idem dito voor wat betreft ons eigen Congo-verleden, dat van Portugal in Angola en Mozambique, of nog recenter de VS in Vietnam en hun medeplichtigheid aan de wanpraktijken van Latijns-Amerikaanse dictaturen.
We zwaaien nogal gemakkelijk met onze zogenaamde 'superieure' waarden van democratie en mensenrechten op het ogenblik dat met de zogenaamde 'oorlog tegen de terreur' martelpraktijken als een normale ondervragingstechniek beschouwd worden. Bij de 'bevrijding' van Irak en Afghanistan sneuvelden vele duizenden burgers onder westerse 'humanitaire' bommen.
Hoe geloofwaardig zijn 'humanitaire' interventies als diezelfde landen op grote schaal wapens exporteren, ook naar conflictregio's en landen waar zware mensenrechtenschendingen plaatsvinden? Hoe humanitair zijn we als we vasthouden aan een catastrofale internationale handelspolitiek die armoede en miserie veroorzaakt voor honderden miljoenen mensen? Als uit studies blijkt dat er een duidelijk verband bestaat tussen schuldenlast en geweld, waarom dan niet meteen alle schulden op grote schaal kwijtschelden? Ons medeleven met de slachtoffers blijkt alvast niet uit de budgetten voor ontwikkelingssamenwerking die in de meeste Europese landen ondermaats zijn in vergelijking met wat in de jaren zestig en zeventig beloofd is.
Er zijn dus heel wat vragen te stellen bij de humanitaire verpakking die rond onze moderne legers gewikkeld wordt. Het valt op dat de discussie over humanitaire interventies en het gebruik van legitiem geweld bij zware mensenrechtenschendingen er komt op het ogenblik dat economische grootmachten (landen en bedrijven) bezig zijn aan een enorme mondialisering van hun activiteiten, gekoppeld aan groeiende energiebehoeften, terwijl internationale financiële instellingen zoals het Internationaal Muntfonds (IMF) inbreken in de staatshuishouding van landen die krediet opnemen. Oorlog en conflict komen niet uit de lucht vallen. Het gaat meestal om een gevolg van sociaal-economisch en ecologisch falen. Wereldvrede heeft dus te maken met het bestaan of het streven naar een rechtvaardige maatschappij in een leefbare wereld, waarin de bevolking op een democratische wijze participeert aan het beleid, ook het economische. Sociale rechtvaardigheid, ontwikkeling, milieu en veiligheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Werken aan wereldvrede vanuit een doordacht engagement is gebaseerd op een grondige analyse van de feiten. In plaats van te proberen de Amerikaanse of Europese politiek te analyseren vanuit de woorden van Bush of Barroso, kunnen we beter proberen die woorden te analyseren op basis van een grondig begrip van de Amerikaanse en Europese belangen...Werken aan een duurzame vrede is een politiek-maatschappelijke strijd. Ons vredeswerk hangt daarom onvermijdelijk samen met de strijd voor democratie, en voor sociale en economische rechten. Zo kan ons vredeswerk mee een maatschappelijke ordening en een politiek helpen opbouwen die geen basis meer is voor gewapende conflicten, (structureel) geweld en uitbuiting.
We verdedigen een breed veiligheidsconcept dat wereldvrede ziet als een gevolg van sociale rechtvaardigheid, rechtvaardige handel en economische veiligheid, democratische participatie, een ecologisch verantwoorde consumptie- en productiewijze, en een bewapeningsniveau dat herleid wordt naar een zo laag mogelijke invulling, in toepassing van een politiek van defensieve defensie.

Ludo De Brabander - Vrede vzw (www.vrede.be)
Pol De Vos - Stop United States of Aggression (www.stopusa.be)
januari 2008

Verenigde Staten: Zoek de verschillen tussen Barack Obama en Hillary Clinton

De Amerikaanse kiezers willen een ziekteverzekering voor iedereen, de soldaten terug uit Irak, een ander Amerika dan dat van Bush. Wat kunnen ze verwachten van Clinton, Obama en McCain?

Na Super Tuesday heeft de 71-jarige McCain zo goed als zeker zijn nominatie binnen. Zijn republikeinse rivalen liggen ver achterop. Bij de democraten is de strijd nog niet beslecht. Volgens berekeningen van CNN heeft Hillary Clinton (60 jaar) nu 1.100 kiesmannen, Barack Obama (47 jaar) 1.039. Er zijn 2025 kiesmannen nodig om de nominatie binnen te halen. Mogelijk valt de beslissing pas op de Democratische conventie volgende zomer. We bekijken hun standpunten rond de Amerikaanse gezondheidszorg en het buitenlands beleid.

John McCain is tegen een universele ziekteverzekering. Hij gelooft niet in staatsinmenging en wil de prijzen verlagen door de concurrentie tussen de privéverzekeringsfirma’s te verhogen. Hij steunde de invasie in Irak in 2003, net als de meeste andere buitenlandse beslissingen van Bush. Hij bekritiseerde ex-defensieminister Rumsfeld vooral omdat hij te weinig troepen naar Irak had gestuurd. Hij wil nog altijd het troepenaantal verhogen. “Een overwinning in Irak zal nog bloed, zweet en tranen kosten”, weet hij. Toen iemand hem begin dit jaar vroeg wat hij dacht van de uitspraak van Bush dat “de VS nog 50 jaar in Irak zullen blijven”, was zijn antwoord: “Maak er honderd van!”. McCain is ook een vurige verdediger van Israël, hij steunde de inval in Libanon tijdens de zomer van 2006. Als ex-krijgsgevangene in Vietnam is hij wel tegen de nieuwe ‘ondervragingstechnieken’ – lees martelpraktijken – die Bush goedkeurde. En de gevangenis in Guantanamo zou hij “onmiddellijk sluiten”.

Beiden dikke vrienden van Israël

Hillary Rodham Clinton verdedigt een American Health Choices Plan voor algemene gezondheidszorg. Dit blijft grotendeels gebaseerd op privéverzekeringen, maar zou miljoenen mensen toegang moeten verschaffen tot gezondheidszorg. Kostprijs 110 miljard dollar per jaar, te betalen door de werkgevers en dankzij het terugschroeven van de belastingverminderingen van Bush. De Washington Post noemde haar een havik op het vlak van de buitenlandse politiek. Clinton is een harde verdediger van ‘de veiligheid van Israël’, ook zij steunde de inval in Libanon in 2006, “want Israël verdedigt de Amerikaanse waarden”.
In oktober 2002 stemde Hillary voor de oorlog tegen Irak. In februari 2007 nam ze daar geen woord van terug. Tijdens een debat tussen de democratische presidentskandidaten in Las Vegas op 16 januari stelde ze nog duidelijk, net als Barack Obama trouwens, dat zij niet kon garanderen dat alle VS-soldaten uit Irak zouden zijn tegen het einde van haar eerste presidentieel mandaat van vier jaar. Maar beiden waren ze voor een beginnende terugtrekking binnen de twee maanden na hun aantreden. Als ‘first lady’ was ze tijdens het presidentschap van Bill Clinton voorstander van de interventie in Haïti (1994), de oorlog in Bosnië (1995) en de Kosovo-oorlog (1999). Voor het begin van die laatste oorlog telefoneerde ze haar man vanuit Afrika. Ze zegt zelf: “Ik drong aan op bombardementen.”

Barack Obama verdedigt een “universele gezondheidszorg” voor de Amerikanen. Hij vindt het fout dat 47 miljoen Amerikanen niet verzekerd zijn. Hij heeft een plan om de (privé)verzekeringen sterk in prijs te laten dalen, “méér dan gelijk welke andere democratische presidentskandidaat”. Obama was een vroege tegenstander van de oorlog in Irak. In oktober 2002 bleef Obama bij de stemming in de Senaat afwezig. Op een antioorlogsmeeting stelde hij toen: “Ik ben niet tegen alle oorlogen. Ik ben tegen domme oorlogen.” Toch heeft Obama in de Senaat niet elk voorstel ondersteund tegen het verder financieren van de Irak-oorlog. Er is nood aan “de bouw van het eerste echte leger van de 21ste eeuw en aan wijsheid over hoe het te ontplooien”, vindt Obama. Hij wil “een uitbreiding (!) van het VS-leger met 65.000 soldaten en 27.000 mariniers”, een idee dat defensieminister Robert Gates vandaag al verdedigt.
Obama prees Ariel Sharon in zijn strijd tegen Hamas en verdedigde de inval van Israël in Libanon. Hij noemde Israël “onze sterkste bondgenoot in de regio” en verdedigde dat “we onze unieke defensierelatie met Israël moeten bewaren door massale militaire hulpverlening”.
Net als Hillary Clinton is Obama voor het vlotter verlenen van papieren aan illegale migranten. Toch stemden beiden in september 2006 voor de bouw van de 1.100 km lange afsluiting op de Amerikaans-Mexicaanse grens.

Interventie in Afghanistan: militair én humanitair?

Opiniestuk in De Morgen van dinsdag 5 februari 2008

De Belgische regering heeft beslist haar militaire aanwezigheid in Afghanistan te vergroten en wil voortaan ook rechtstreeks deelnemen aan gevechtsoperaties. F-16 vliegtuigen moeten luchtsteun verlenen aan de Nederlandse NAVO-troepen die opereren in oorlogszones.
Toen goed zeven jaar geleden de oorlog losbarste stuitte dat op verzet van de vredesbeweging, en dat om verschillende redenen. Met deze vergeldingsoorlog wilde de NAVO terreur beantwoorden met tegenterreur, want hoe noem je anders de grootschalige bombardementen waarvan ook de burgerbevolking het slachtoffer werd? We waarschuwden voor geweldsescalatie en stelden dat terrorisme niet met een oorlogsverklaring bestreden moest worden, maar door het wegnemen van de voedingsbodem ervan.
Verder probeerden we duidelijk te maken dat deze oorlog perfect paste binnen de geostrategische doelstellingen van Washington en bij uitbreiding de NAVO om de ontsluiting van de Centraal-Aziatische energiebronnen te controleren, ten koste van China en Rusland. Tenslotte waarschuwden we voor de effecten op vlak van bewapening en algemene militarisering. Terrorisme en schurkenstaten werden het ultieme argument om werk te maken van een vernieuw militair-industrieel complex. Daar is inmiddels ook bijgekomen dat de ambitie van de NAVO als mondiale ordehandhaver staat of valt met het slagen in Afghanistan. Dat verklaart het hardnekkig vasthouden aan dit niet te winnen conflict.
Het resultaat is inmiddels bekend. Op korte termijn stegen wereldwijd de militaire uitgaven en werd versneld werk gemaakt van een interventiecapaciteit, zowel binnen de NAVO als de EU. De defensie-industrie mocht zich verlekkeren op winstgevende contracten en zou intensief betrokken worden bij de werkgroep die het veiligheids- en defensieluik verzorgde van de Europese grondwet. Het ondertussen opgerichte Europese Defensie Agentschap verzekert nu verder de toekomst van de Europese wapenindustrie. De lidstaten van de EU hebben zich er in het nog te ratificeren Verdrag van Lissabon toe verbonden om hun bewapening op te voeren (art. 27 – 3). Niet onbelangrijk is dat de hele militaire EU-politiek zich inschrijft in de NAVO-strategie (art 27 – 7).
De Belgische beslissing om nu ook aan gevechtsoperaties deel te nemen in Afghanistan, was te verwachten. Niet alleen omdat België onder druk stond van andere NAVO-bondgenoten, maar ook vanuit het absurde geloof dat we met militaire slagkracht stabiliteit en orde kunnen scheppen in deze in chaos gedrenkte wereld. Dat het Belgische defensiebeleid zich door meer internationale ambities moest laten leiden, met inbegrip van risico-opdrachten, konden we al aflezen uit de partijprogramma’s van CD&V en MR. Nu we nog meer soldaten naar conflictgebieden zullen sturen, komt ongetwijfeld de volgende stap: de groei van het defensiebudget.
We kijken met stijgende verbazing hoe dit als vanzelfsprekend aan de bevolking wordt verkocht terwijl het politieke debat rond essentiële vragen er maar niet komt: Wat zijn de basisoorzaken van oorlog en geweld? Zijn militaire interventies wel productief? Vormt de westerse houding in de wereld wel een bijdrage tot orde en stabiliteit? En beschikken we (NAVO, EU) over de nodige legitimiteit om voor politieagent en ordehandhaver te spelen in de rest van de wereld?
Als we kijken naar het resultaat van de drie grote optredens van de afgelopen jaren (Servië-Kosovo, Afghanistan en Irak) dan zouden we toch gerust eens wat meer vraagtekens mogen plaatsen bij dat soort van robuuste militaire interventies. Zonder politieke oplossing op het terrein dreigt een militaire interventie het leed alleen maar te vergroten.
Veel valt te zeggen over ons geostrategische en economisch beleid. Als het er op aankomt, hollen we nog altijd onze belangen achterna. In strategische documenten van de VS en de EU heet het steevast dat de energiebevoorrading veiliggesteld moet worden. Het militaire geldt daarbij altijd als het ultieme breekijzer. Irak illustreert dat overtuigend, de fluwelen handschoen (en de enorme Westerse wapenverkopen) ten aanzien van Saoedi-Arabië evenzeer. Verder blijven onze regeringen een absoluut geloof hechten aan het neoliberale marktdogma, terwijl de onevenwichtige handelsrelaties van vandaag in tal van arme landen bijdragen tot de economische ontwrichting met alle gevolgen op vlak van veiligheid. Ons medeleven met de slachtoffers blijkt alvast niet uit de budgetten voor ontwikkelingssamenwerking die in de meeste Europese landen ondermaats blijven in vergelijking met wat in de jaren zestig en zeventig is beloofd.
Dat brengt ons bij de laatste vraag. Zou het echt kunnen dat we amper enkele decennia na een gruwelijke kolonisatieperiode ons plots laten inspireren door gevoelens van ethische bevlogenheid? We zwaaien nogal gemakkelijk met onze ‘superieure’ waarden van democratie en mensenrechten op het ogenblik dat met de zogenaamde ‘oorlog tegen de terreur’ martelpraktijken als een normale ondervragingstechniek worden beschouwd. Bij de ‘bevrijding’ van Irak en Afghanistan sneuvelden vele duizenden burgers onder westerse ‘humanitaire’ bommen. Sindsdien hebben onafhankelijke onderzoekers het over honderdduizenden doden in Irak.
Ook bij de wapenhandel vallen onze regeringen door de mand. De Europese gedragscode verhindert niet dat er massa’s wapens blijven gaan naar gevoelige gebieden. Onze politici ijveren zogezegd voor vrede in het Midden-Oosten terwijl Arabische autocratische regimes en atoommacht Israël tot de tanden toe bewapend worden. Aan de genocide in Rwanda gingen massale wapenleveringen uit Europa vooraf.
Er dringt zich een maatschappelijk debat op over ons veiligheids- en defensiebeleid, maar dan liefst een die uitgaat van het streven naar menselijke veiligheid voor iedereen en niet een die er a priori op gericht is ons militair imago in de buitenwereld op te poetsen.
Laat onze Minister van Defensie dus wat terughoudendheid aan de dag leggen vooraleer hij ‘onze jongens’ naar de oorlogszones van Afghanistan stuurt. Een laatste punt nog: Bij de Nederlandse collega’s die de Belgische militairen nu gaan ondersteunen, zijn al veertien soldaten gesneuveld.

Ludo De Brabander en Georges Spriet (Vrede vzw)
Pol De Vos (StopUSA)

Op 23 februari vindt in De Markten te Brussel de vierde vredesconferentie plaats rond het onderwerp: ‘Interventies: militair én humanitair? Daar stellen de organisatoren ook het boek voor van professor Jean Bricmont, ‘Humanitaire interventies. Mensenrechten als excuus voor oorlog’ (EPO)

Iran: VS stuurt aan op oorlog - Bush gooit alleen maar olie op het vuur

President Bush herhaalt steeds vaker dat de Amerikaanse problemen in het Midden-Oosten te wijten zijn aan de inmenging van Iran.

Bush waarschuwde begin oktober dat “wie een derde wereldoorlog wil voorkomen, moet verhinderen dat Iran over een atoombom beschikt”. Vice-president Cheney beschuldigde enkele dagen nadien Iran ervan verder te werken aan de ontwikkeling van een atoombom. Deze beschuldigingen werden prompt weerlegd door Mohammed El Baradei, Nobelprijswinnaar en voorzitter van het Internationaal Atoomagentschap, dat het atoomprogramma van Iran controleert: “Ik beschik over geen enkele informatie over een concreet militair nucleair programma.” El Baradei zei dat de Amerikaanse verklaringen “alleen maar olie op het vuur gooiden” en wees elke militaire aanpak af. Hij besloot: “We hebben tijd. Ik zie geen andere oplossing dan de diplomatie en de inspecties”.

Toch verschijnen er steeds meer berichten over een nakende aanval van het Amerikaanse leger tegen Iran. Het Amerikaanse leger is in staat om binnen de 12 uur Iran massaal te bombarderen.

Vredeswake op zondag 22 december

Vijf jaar na de inval in Irak, is het meer dan ooit noodzakelijk om de vredesbeweging te versterken. De bezetting van Irak moet gestopt worden. De spanningen rond het Iraanse atoomprogramma moeten met diplomatieke middelen en conform het internationaal recht opgelost worden.

Noteer alvast 22 december in uw agenda. Dan organiseren verschillende vredesorganisaties in verschillende steden (Brussel, Gent, Leuven, Charleroi) een vredeswake. Meer informatie volgt.

Bomspotting : Vredesactie tegen oorlogstransporten * Amerika - Irak: ook via ons spoor

Vijf jaar na de start van de militaire transporten richting Irak, toont Vredesactie wat ons NAVO-lidmaatschap in de praktijk betekent: ‘De oorlog in Irak loopt via uw spoor!’

Najaar 2002, voorjaar 2003, een leger trekt door ons land. De Amerikaanse oorlogsmachine ontrolt zich over de Belgische wegen, spoorwegen, havens en luchthavens. Duizenden legervoertuigen worden per trein, binnenschip of gewoon over de weg naar de haven van Antwerpen gevoerd, om vandaar naar de Golfregio te worden verscheept. De Belgische regering legt ze geen strobreed in de weg: ze verklaart gebonden te zijn aan geheime akkoorden met NAVO-partner Amerika.

Ondertussen rinkelt de kassa. Verschillende bedrijven pikken een graantje mee. Dankzij de contracten met het Amerikaanse leger ziet Hesse-Noord Natie (een overslagbedrijf in de Antwerpse haven) zijn omzet gevoelig stijgen. In de Antwerpse haven wordt het militaire materiaal immers overgeladen op de Roll on/Roll off-kaai van Hesse-Noordnatie in de Waaslandhaven op de linkeroever van de Schelde. Hoeveel Hesse-Noordnatie verdient aan de oorlog is wel bekend uit de contractinformatie gepubliceerd door de VS: in 2003, 12.685.000 $, in 2004, 13.150.000 $, in 2005, 8.000.000 $ en in 2006, 1.200.000 $.

Zonder schroom verdient de NMBS-geld aan de oorlogsellende in Irak. Hoeveel? De staatssecretaris van Overheidsbedrijven weigert dit mee te delen. Oorlog, altijd een beetje verdienen.

Geheime NAVO-akkoorden

De Belgische regering verklaarde in 2003 dat ze de militaire transporten moest toelaten want dat België gebonden was aan de NAVO-akkoorden. Ondertussen zijn deze akkoorden al lang geen geheim meer. Wie wil, kan ze lezen op de website van vredesactie of van de PVDA (zie onderaan). Deze akkoorden werden afgesloten tijdens de Koude Oorlog om de Amerikaanse soldaten in Duitsland te bevoorraden.

In 2003 was de toepassing van deze akkoorden illegaal: de oorlog tegen Irak was een zware inbreuk op het VN-Handvest. Desondanks zei de Belgische regering dat ze onmogelijk de uitvoering kon opschorten. Uit het internationaal recht en de uitgelekte verdragtekst bleek iets anders. Om tegemoet te komen aan de kritiek stelde de regering dat ze dit akkoord zou herzien. Zodra de nieuwe regering was geïnstalleerd, werd de belofte op de lange baan geschoven. Ze werd begraven in een studiegroep en de transporten bleven doorgaan, ook vandaag nog.

Militaire transporten naar Irak en Afghanistan

Ook vandaag is België nog steeds een logistieke draaischijf voor militaire interventies. Regelmatig gaan Amerikaanse legerbrigades, gelegerd in Duitsland, over en weer naar Irak en Afghanistan. Een groot deel van deze transporten gebeurt over onze spoorwegen en via de Antwerpse haven. In maart 2007 vertrokken onderdelen van het 173rd Brigade Combat Team uit Schweinfurt en Bamberg naar Afghanistan. In juni 2007 werd de 12th Combat Aviation Brigade uit Ansbach ingescheept naar Irak. In juli 2007 vertrok het 2nd Cavalry Regiment met 300 Strijkerpantserwagens en een resem ander materiaal uit Vilseck. Momenteel gaat het hoofdkwartier van de 1st Armored Division uit Wiesbaden naar Irak. In februari 2008 passeert het materiaal van de 1st Armored Division, 2nd Brigade uit Baumholder met dezelfde bestemming.

En u?

Voor werknemers van de transportsector betekent dit dat ze plots meewerken aan oorlogsvoering. Hun gewone civiele job is getransformeerd tot een radertje in de militaire machine. Daar waar vroeger gewetensbezwaren konden ingeroepen worden tegen legerdienst, laat het arbeidsrecht geen ruimte om opdrachten te weigeren die in verband staan met oorlogsvoering.

En u als klant van de Belgische Spoorwegen? Achter de passagierstrein waarin u zit, volgt regelmatig een militair transport naar oorlogsgebied. Hoe voelt het om te weten dat u gaat werken via hetzelfde spoor waarlangs het Amerikaanse leger gaat oorlog voeren?

Op 9 en 10 november 2007 voeren regionale groepen van Vredesactie geweldloze acties aan de stations. We spreken de NMBS en de overheid aan op hun verantwoordelijkheid: Stop de oorlog hier!

Wil je meewerken aan deze campagne of wil je meer info: www.vredesactie.be (ook het tijdstip van afspraak voor de acties op 9 en 10 november per regio vind je hier terug)

Britse generaal Rose over Irak: de Irakezen hebben gelijk dat ze de Amerikanen willen verjagen

“De Iraakse opstandelingen zullen nooit opgeven”, zei de Britse Generaal Rose op de BBC.1 “Ik pleit hen niet vrij van de vreselijke dingen die ze ook doen, maar ik begrijp dat ze zich verzetten.”

Volgens Rose vechten de Verenigde Staten in Irak “een hopeloze oorlog” uit. Ook Groot-Brittannië moet “zijn nederlaag toegeven” en zich terugtrekken. Ondertussen blijkt de Iraakse bevolking wanhopig. Op haar blogspot vertelt een jonge Irakese vrouw dat ze de droevige beslissing heeft genomen veiliger oorden op te zoeken: “We kiezen ervoor te vertrekken want het alternatief is gewoon doorgaan met wat één lange nachtmerrie is geweest.” 2
Niet iedereen vlucht, vele Irakezen kiezen ervoor om hun land te verdedigen tegen de oorzaak van deze miserie: de Amerikaanse bezetting. Dit verzet is niet alleen patriottisch, het is ook een antwoord op de brutaliteit van de bezetting: willekeurige huiszoekingen, vernederingen, arrestaties, verdwijningen, de gevangenissen en de folteringen.3
Het ‘Iraq Freedom Congress’ probeert het brede burgerverzet te coördineren. Het gaat om stakingen, protestacties, betogingen en alle andere vormen van geweldloos verzet. “We hebben niet gekozen voor gewapend verzet, maar we erkennen dat wel als een vorm van verzet tegen de bezetting.”4

185 aanslagen per dag

Het Brookings Institution, een onderzoeksinstelling uit Washington, stelt vast dat het aantal aanslagen in Irak het voorbije jaar meer dan verdubbelde. Er zijn nu zo’n 185 aanslagen per dag, meer dan 5.500 per maand! En van die aanslagen zijn er meer dan 75% gericht tegen de Amerikaanse troepen en 17% tegen de met de bezetter collaborerende Iraakse politie.(5) Ook Amerikaanse legerwoordvoerders bevestigen dat het verzet steeds beter is uitgerust. “Iedereen moet beseffen dat we vechten tegen een sluwe vijand die zijn tactiek, technieken en procedures voortdurend verandert,” zei kolonel Mike Galloucis. (6) De groene zone – het toevluchtsoord van de Iraakse regering, waar ook het Amerikaanse militaire hoofdkwartier is gelegen – komt steeds vaker onder raketvuur te liggen.
De al-Anbar priovincie, goed voor 2,5 miljoen inwoners en een derde van de oppervlakte van Irak, heeft zich sinds het begin sterk verdedigd tegen de Amerikaanse bezetting. In steden als Ramadi, Fallujah, Khalidiya, Haditha, al-Qa’im kon het Amerikaanse leger dankzij massale operaties wel overwinningen boeken, maar begon de bevolking al snel daarna nog heviger en beter georganiseerd tegen de bezetter te vechten.
Mosul in handen van verzet
In de nacht van 16 mei slaagden 1.000 guerrillastrijders erin de Noord-Iraakse stad Mosul (2 miljoen inwoners) in te nemen. Amerikaanse troepen en soldaten van het Iraakse regeringsleger ontvluchtten de stad. Ze namen de politieposten in en lieten alle gevangenen vrij. Tegen de ochtend trok het verzet zich terug.7Voor Generaal Rose is het duidelijk: “Vooral soldaten aan de frontlinies vertelden me hoe uitzichtloos deze bezetting is. Hoe sneller er onderhandelingen komen, hoe sneller we naar huis kunnen en hoe meer mensenlevens er worden gespaard.”
Onvermijdelijk moeten de Amerikanen vroeg of laat beginnen te onderhandelen. Niet met terreurgroepen van Al Qaeda, maar met de organisaties die het volksverzet vertegenwoordigen, onder wie generaals van het vroegere leger, de nieuwe leiders van de ondergrondse Baath-partij en communistische organisaties. De vredesbeweging verklaarde zich al bereid om onderhandelingen met het legitieme verzet in haar eisenbundel op te nemen.

1 news.bbc.co.uk/go/pr/fr/-/2/hi/uk_news/6618075.stm • 2 http://riverbendblog.blogspot.com • 3 Haifa Zangana, www.guazrdian.co.uk, 12 april 2007 • 4 www.ifcongress.com • 5 http://www.brookings.edu/fp/saban/iraq/indexarchive.htm en http://www.brusselstribunal.org/resistance.htm#Indicators • 6 www.uruknet.info?p=33378 • 7 New Worker 1/6/2007

Palestina • Vredesactivist Aqel Taqaz: burgeroorlog is gepland

Fatah en Hamas begonnen vorige week plots te vechten om de controle over de Gazastrook. De Palestijnse vredesactivist Aqel Taqaz was op dat moment in Brussel. (1)

Aqel Taqaz. Jarenlang hebben de Verenigde Staten en hun bondgenoten in Europa aangedrongen op verkiezingen in ons land. Ook wij wilden onze regering vrij kunnen kiezen. Die verkiezingen hadden plaats onder een verstikkende bezetting die al tientallen jaren duurt. Tien jaar lang hadden onderhandelingen met Israël en altijd nieuwe toegevingen niets positiefs opgeleverd. Daarom kozen de Palestijnen voor verandering en kon Hamas de verkiezingen winnen. Maar het Westen dat zo op verkiezingen had aangedrongen, weigerde de keuze van de Palestijnen te aanvaarden.

En toen zijn de problemen nog groter geworden?
Aqel Taqaz. Vanaf de eerste dag van de Hamas-regering kwam er een economische boycot. We werden compleet afgesneden van de buitenwereld, en kregen geen hulp meer. Geen enkel land durfde tegen de Verenigde Staten in te gaan.

Een scherpe economische crisis, dus…
Aqel Taqaz. Het embargo maakt het leven van de Palestijnen nog schrijnender… We worden bezet, onder embargo geplaatst, gebombardeerd, vermoord... De Palestijnen krijgen hun lonen niet uitbetaald. Israël valt nog elke dag onze steden en dorpen binnen. Ze vermoorden onze mensen in koelen bloede. Hoe kunnen de Palestijnen dan hun hoop stellen in vredesonderhandelingen met Israël? Met wie zouden we vrede moeten sluiten? Er is geen perspectief. De mensen verliezen alle hoop. De VS en Israël willen eigenlijk geen oplossing voor het Palestijnse probleem. Ze duwen de mensen naar extremisme.

Ze willen chaos?
Aqel Taqaz. De VS willen deze gecontroleerde chaos, ja! Verdeel en heers. Net zoals ze chaos creëerden in Irak, omdat ze denken op die manier Irak onder controle te kunnen houden. Ook in Libanon kan dergelijke toestand ontstaan. En in Palestina groeit nu een gelijkaardige situatie. Die zou de bezetting door Israël moeten rechtvaardigen… Het maakt allemaal deel uit van het Amerikaanse plan voor een ‘Groot Midden-Oosten’ onder VS-controle.

Kan de vredesbeweging hier iets doen?
Aqel Taqaz. Misschien kunnen massale boodschappen aan de president, de eerste minister, het parlement, de verschillende partijen en in de eerste plaats Fatah en Hamas, helpen om duidelijk te maken dat deze broederstrijd moet stoppen… Twee gewapende fracties vechten om de macht... Maar welke macht? Heel het Palestijnse volk leeft onder een bezetting. Wat kunnen we winnen door onder elkaar te beginnen vechten?Alle problemen die zich vandaag voordoen, draaien uiteindelijk om één basisprobleem: de bezetting. We hopen dat onze vrienden in Europa dat nooit zullen vergeten. Zolang de bezetting duurt, zolang de Palestijnen niet zelf over hun toekomst kunnen beslissen, kan er geen vrede zijn.

1 Aqel Taqaz is voorzitter van de Palestinian Council for Peace and Development (PCPD). Hij was in Brussel voor de secretariaatsvergadering van de Wereldvredesraad, een internationale organisatie van anti-imperialistische vredesorganisaties.


Anonieme Amerikaanse diplomaat: “I like this violence”
De VN-gezant voor het Midden-Oosten, Alvaro De Soto, schreef begin mei, toen zijn missie van twee jaar erop zat, een vertrouwelijk rapport. De Britse krant The Guardian publiceerde het op zijn website1. De Soto kritiseert scherp de westerse boycot sinds de verkiezingsoverwinning van Hamas in januari 2006. Die had tot gevolg dat “de fundamenten van een toekomstige Palestijnse staat ernstig werden ondermijnd”, en “de capaciteit van het veiligheidsapparaat om te zorgen voor recht en orde enorm is afgenomen”. De diplomaat steekt een beschuldigende vinger uit naar de Verenigde Staten: “De VS stuurden duidelijk aan op een confrontatie tussen Fatah en Hamas”, schrijft hij over de periode februari 2006 - maart 2007. De Soto citeert een VS-gezant die over de toenmalige gevechten tussen Fatah en Hamas in Gaza zei: “Ik hou van dit geweld, want dat betekent dat andere Palestijnen weerstand bieden tegen Hamas”.(BDB)

Palestina: Kroniek van een aangekondigde explosie

Augustus 2005. Israël trekt zich terug uit Gaza. Sindsdien is dat minuscuul en overbevolkt lapje grond (360 km2, ongeveer een achtste van de provincie Antwerpen; 1,3 miljoen inwoners of ruim 4.000 inwoners per km2) een echt laboratorium geworden voor Israël. De bezetter had al de volledige infrastructuur vernield (zee- en luchthaven). De inwoners krijgen een embargo dat hen van de rest van de wereld isoleert, ze mogen niet vissen en beschikken over heel weinig landbouwgrond. De overgrote meerderheid is werkloos en leeft onder de armoededrempel.
In twee jaar heeft het Israëlische leger in Gaza meer dan 600 mensen gedood. Met standrechterlijke executies die altijd "verantwoord" worden in naam van de strijd tegen het terrorisme. Nochtans zijn de slachtoffers meestal burgers, vrouwen en kinderen. Het plan van de Israëlische regering was duidelijk: de wereld tonen dat "de Palestijnen niet in staat zijn om zichzelf te besturen en dat een Palestijnse staat dus niet opportuun is".

25 januari 2006. Hamas verwerft bij de parlementsverkiezingen een absolute meerderheid. De verkiezingen waren gevraagd door de internationale gemeenschap en verliepen volgens buitenlandse waarnemers volkomen normaal. Toch spreken de VS zich in februari al uit tegen elke hulp aan de Palestijnse Autoriteit (PA). Israël houdt de 50 miljoen dollar achter die het elke maand int voor rekening van de PA.

28 maart 2006. De nieuwe regering van Hamas krijgt het vertrouwen van het parlement. Bush verzet zich onmiddellijk tegen om het even welk contact met ministers of verkozenen van Hamas. Op 29 maart 2006 schort Canada zijn hulp op. Op 10 april beslist ook de Europese Unie haar hulp te stoppen. Dat is een zware tegenslag voor de Palestijnen, want de EU is de grootste geldschieter voor de PA (500 miljoen dollar per jaar). De EU geeft voortaan alleen nog humanitaire hulp.
De 130.000 Palestijnse ambtenaren krijgen geen loon meer. De overheidsstructuren, de gezondheidszorg, het onderwijs ... houden stilaan op met werken of werken met veel vertraging. De situatie in de Palestijnse gebieden gaat er snel op achteruit. Er doen zich gewapende conflicten voor tussen milities van Hamas en van Fatah, de partij van president Mahmoud Abbas (die de verkiezingen van januari 2006 verloren had).

9 februari 2007. Hamas en Fatah tekenen de akkoorden van Mekka in Saudi-Arabië. Ze komen overeen een regering van nationale eenheid te vormen in de hoop dat de internationale hulp dan weer op gang komt. De regering-Bush reageert zeer teleurgesteld. Zij wil geen enkel compromis met Hamas. De EU herstelt evenmin haar betrekkingen noch haar hulp.

De VS bezorgen Fatah wapens om tegen Hamas te vechten. De situatie blijft achteruitgaan, tot het conflict in Gaza begin deze maand uitbreekt. Politieke partijen die in deze burgeroorlog onpartijdig zijn gebleven, burgers en ngo's eisen de stopzetting van alle gevechten, het herstel van de eenheid en respect voor het pluralisme.

Midden-oosten • Geruchten over nakende VS-aanval op Iran

Bovenop de spanningen over het kernprogramma, verwijten de Verenigde Staten Iran nu dat het land het verzet in Irak steunt.

Wie de olie van de Perzische Golf in handen heeft, controleert niet alleen de Amerikaanse economie, maar ook die van de meeste andere landen. Daarom wil Bush koste wat het kost verhinderen dat er een regionale macht ontstaat die de VS zou kunnen dwarsbomen. Vandaag is dat in de eerste plaats Iran. Er zijn spanningen over het kernprogramma van Teheran, en over de vermeende steun aan verzetsgroepen in Irak.
De berichten over een nakende Amerikaanse aanval op Iraanse doelwitten zijn niet zonder grond. Sinds eind januari varen twee Amerikaanse vliegdekschepen in de Perzische Golf. (1) Daarmee willen de VS Iran tot toegevingen dwingen. Bush zet ook de Veiligheidsraad onder druk. Hij vindt dat Rusland, China en ook Europa zich daar te soft opstellen tegenover strengere sancties tegen Iran. Tegelijk wil Bush ook in Iran zelf de tegenstellingen aanwakkeren tussen de groep rond President Ahmedinejad en politici die tot een akkoord met de VS willen komen.

Vlucht vooruit
In Irak zakt het VS-leger steeds dieper in het moeras. Hoe uitzichtlozer de situatie hier, hoe groter het risico dat Bush kiest voor een vlucht vooruit: een oorlog tegen Iran die de hele regio in brand zet. Begin februari verklaarde Zbigniew Brzezinski, de voorzitter van het invloedrijke Center for Strategic & International Studies in de Amerikaanse senaatscommissie voor Buitenlandse Zaken: “Een mogelijk scenario voor een militaire botsing met Iran is dat de situatie in Irak vastloopt en dat de schuld daarvoor aan Iran wordt doorgeschoven. Dan kan om het even welke provocatie in Irak of een terroristische aanslag tegen de VS die aan Iran wordt toegeschreven, volstaan om een militaire ‘verdedigingsactie’ van de VS tegen Iran te krijgen. Iran zal de VS dan nog dieper in het moeras trekken en dat zal zich dan uitstrekken van Irak over Iran, Afghanistan en Pakistan.” (2)

Het Iraanse kerndossier
Iran houdt vol dat het geen kernwapens wil maken en alleen kernenergie wil produceren. Volgens de CIA is Iran – gesteld dat het land dat wil – niet in staat een kernwapen te bouwen vóór 2017. (3) Het Internationaal Atoomagentschap bevestigt dat er in de voorbije jaren nauwelijks problemen waren met routine-inspecties van Iraanse kerninstallaties, en dat ze altijd “konden gaan waar ze wilden en alles zien.” (4) Maar sinds de VN-Veiligheidsraad onder druk van Washington dwangmaatregelen oplegde, is de Iraanse bereidwilligheid sterk afgenomen.
De VS maken veel kabaal over de nucleaire dreiging van Iran, maar ze zwijgen in alle talen over de 200 kernwapens, die Israël wel degelijk bezit. Mohamed Al Baradeï, de verantwoordelijke van het Internationaal Atoomagentschap zei in 2003 in een interview met de Israëlische krant Haaretz: “Als Israël afziet van zijn kernarsenaal, kan dit de weg openen naar vrede en veiligheid in het Midden-Oosten. Zonder dergelijke dialoog zal de wedloop (van de Arabische landen) om vernietigingswapens te hebben als tegenwicht tegen het Israëlische kernarsenaal, blijven duren”. In tegenstelling tot Israël en de Verenigde Staten, heeft Iran nooit de regels van het non-proliferatieverdrag (NPV) geschonden. Dat verdrag moet de verspreiding van kernwapens tegengaan en de bestaande kernarsenalen afbouwen.

1 worldtribune.com/worldtribune/06/front2454092.063888889.html
2 www.thewashingtonnote.com/archives/001916.php
3 www.antiwar.com/pilger/?articleid=1045
4 Ibidem.

Oorlog zou kernbewapening aanmoedigen
De anti-oorlogsbeweging is voor een kernwapenvrije zone in heel het Midden-Oosten. Dus ook in Israël. Wat we ook denken over de politiek en de ideologie van het Iraanse regime, het is aan de bevolking van Iran en van de regio om hun problemen te regelen. De interventies uit het Westen zijn er niet op gericht de problemen te helpen oplossen, maar om controle te verwerven over de olierijkdommen.
Precisiebombardementen en een propere oorlog bestaan niet. De raids van Israël tegen Libanon in de zomer van 2006 hebben dat nog maar eens aangetoond. Ook bij een ‘selectieve’ aanval op de Iraanse kernsites zal de burgerbevolking het eerste slachtoffer zijn van. Een ernstige radioactieve vervuiling in de hele Perzische golf is meer dan waarschijnlijk. Branden in de olieboorputten en olievervuiling u van zee en stranden zijn een ernstig gevaar voor het milieu.
Heel wat regio’s in de wereld zijn gedeeltelijk afhankelijk van de Iraanse olie. Ook Europa. Een belemmering van de Iraanse uitvoer of een scherpe stijging van de olieprijs zou een ernstige economische crisis veroorzaken. Ook voor veel derdewereldlanden zou dit leiden tot prijsverhogingen en crisis, met een scherpe toename van de armoede als gevolg.
Bovendien zou een oorlog Iran ertoe aanmoedigen zéker een kernwapen te maken. Zou niet elk land zich wapenen tegen zogenaamde ‘preventieve’ oorlogen van grootmachten die hun strategische en economische belangen willen veilig stellen?

Wat kan België doen?
Als tijdelijk lid van de VN-Veiligheidsraad leidt ons land het comité dat de sancties tegen Iran moet controleren. De VS dringen aan op extra maatregelen.1
Wie kan er nog aan twijfelen – met de situatie in Irak voor ogen – dat oorlog of economische sancties Iran niet vooruit helpen? De antioorlogsbeweging wil verhinderen dat de Iraanse bevolking het zelfde lot ondergaat als de Irakezen en dat er bovendien een wereldwijde crisis ontstaat. België moet een duidelijk standpunt innemen tegen de agressieve politiek van de Verenigde Staten.
Het anti-oorlogsplatform (zie kader) verdedigt dat “de zogenaamde oorlog tegen het terrorisme van de VS en hun bondgenoten de regio van het Midden- Oosten verder heeft gedestabiliseerd” en wijst erop dat “het internationaal non-proliferatiebeleid in de regio niet geloofwaardig is als het nucleaire arsenaal van Israël buiten schot blijft en er zelfs een samenwerkingsakkoord gesloten wordt tussen Israël en de NAVO”. Daarom komt het Platform op voor een nucleaire wapenvrije zone in het Midden-Oosten. Een duurzame vrede is alleen mogelijk op basis van het internationaal recht. Een terugtrekking van de Amerikaanse troepen uit Irak is dan ook een noodzakelijke eerste stap.
1 De Tijd, 21 februari

Internationale anti-oorlogsdag
Station Brussel-Noord zondag 18 maart 2007 @ 14u00
Geen oorlog, geen bezetting
Geen Belgische medeplichtigheid Vrede voor het Midden-Oosten
De platformtekst en de (tientallen) onderschrijvende organisaties kan u vinden op http://www.geenoorlog.be/. Daar kan u ook de affiche en de flyer downloaden.

Verenigde Staten: verkiezingen werden referendum tegen de oorlog in Irak

Waar heel de wereld op hoopte in 2004, is op 7 november 2006 dan toch gebeurd. De Amerikaanse kiezers hebben president Bush afgestraft.

Voor het eerst in twaalf jaar heroverden de Democraten de meerderheid in de Kamer van Afgevaardigden van het Amerikaanse Congres. Ook in de Senaat haalden ze een nipte meerderheid. Toch hoeft de Democratische partij niet al te luid victorie kraaien. Bill Schneider, politiek analist van CNN, stelde dat de kiezers niet eens de namen kenden van de Democraten voor wie ze stemden. “Ik ga Democraat stemmen, want ik ben tegen Bush, ik ben tegen die oorlog. Ik wil dat duidelijk laten blijken”1, klonk het bij sommige kiezers.
Een zesde van de mensen dat in 2004 Bush als president verkoos, keerde hem nu de rug toe. De Washington Times schreef dat “er ook bij de Republikeinse basis een duidelijke teleurstelling was over de niet gegrepen kansen, over de enorme tekorten op de begroting, aanvallen op de burgervrijheden, de falende sociale maatregelen en de oorlog. Dit was in wezen een referendum tegen de oorlog en de president.”2
De balans van die oorlog is dan ook nog nooit zo duidelijk geweest. Bush maakte enkele weken voor de verkiezingen zelfs de vergelijking met Vietnam, al wou hij nog niet toegeven dat de oorlog in Irak op een nederlaag afstevent3. Er sneuvelden al 2.845 Amerikaanse soldaten en werden er meer dan 21.000 gewond, naast de 655.000 dodelijke slachtoffers bij de Irakezen4. Bovendien heeft de oorlog in Irak tot vandaag al 273 miljard euro gekost. Dit is elke dag 213 miljoen euro of het equivalent van duizend nieuwe huizen. En dat in een land waar het aantal daklozen blijft toenemen en waar miljoenen mensen in armoede leven.

1. www.informationclearinghouse.info • 2. Washington Times, 11/8/2006 • 3. ABC-news, 25/10 • 4. www.Lancet.com

Politieke elite verdeeld

De Democraten hebben in beide VS-parlementen een meerderheid veroverd. Wat betekent dat voor de bezetting van Irak?

De Amerikaanse oorlogspolitiek van Bush zit in een impasse. Zelfs bij de Republikeinen zijn er heel wat die de president rauw lusten.“Iemand moet de tiran van het Witte Huis dit toch eens duidelijk maken: nog één blunder en hij wordt afgezet, veroordeeld en overgebracht naar het Oorlogstribunaal in Den Haag”, aldus Paul Craig Roberts, onder Reagan - de Republikeinse president uit de jaren ’80 - nog viceminister van Financiën, dus bepaald geen linkse jongen.
Een en ander toont de verdeeldheid van de Amerikaanse politieke klasse over de te volgen politiek in Irak. Ook bij de Democraten is er onenigheid. Howard Dean en Hilary Clinton verklaarden openlijk niet te zullen aandringen op een terugtrekking uit Irak. John Kerry sprak zelfs over het verhogen van het aantal troepen, terwijl de Democratische fractieleidster Nancy Pelosi vorige week meldde dat de Amerikanen spoedig moeten terugkeren uit Irak.
Nu een openlijke kolonisatie niet langer mogelijk blijkt, wint ‘plan B’ alleszins aanhang: een verdeel- en heerspolitiek die het land decennialang in instabiliteit zal storten. Daarbij hopen de VS dan toch (groten)deels hun controle over de regio – en haar olie – te kunnen behouden. “Irak zal in drie stukken uiteenvallen: in het noorden kunnen de Koerden zich verenigen met de Turkse Koerden, in het zuiden kunnen sjiieten kiezen voor eenzelfde islamitisch regime als in Iran”, zei Roberts. “De soennieten zullen in het midden geïsoleerd zijn zonder olie”
Hoe dan ook, voor de antioorlogsbeweging in de VS, en in Europa, is de verkiezingsnederlaag van Bush een uitnodiging om haar mobilisatie te versterken. Tot de buitenlandse troepen zich terugtrekken en Irak aan de Irakezen laten.

Robert Gates, opvolger van Rumsfeld

Ex-CIA-topman Robert Gates vervangt Donald Rumsfeld als Minister van Defensie na de Republikeinse verkiezingsnederlaag. Een verandering?

Robert Gates (66) is een ‘Boy Scout of America’. Hij schopte het bij die organisatie zelfs tot de hoogste rang van ‘Eagle Scout’. Een vriendelijke padvinder met hoge aaibaarheidsfactor? Niet helemaal. Gates werkte meer dan 26 jaar voor de CIA, de organisatie die onder andere dictator Pinochet aan de macht hielp in Chili. De man was ook actief voor de nationale veiligheidsraad NSC en werkte als veiligheidsadviseur voor vijf presidenten van verschillende partijen.
In 1985 werd Gates er zelfs van beschuldigd een complot te hebben opgezet om de KGB de moordpoging op paus Johannes-Paulus II in 1981 in de schoenen te schuiven. In 1987 greep hij naast de post van CIA-directeur omdat hij in opspraak was gekomen in verband met de Iran-Contra affaire. Daarin hadden de VS, ondanks een openlijk conflict met het Iran van ayatollah Khomeiny, in het geheim massa’s wapens verkocht aan dat land. De opbrengst diende om de Contra’s te steunen, die met terreur- en sabotagedaden het sandinistische regime in Nicaragua bevochten. Het was slechts uitstel voor Gates. In 1991 werd hij toch de grote baas van de CIA. Dat bleef hij tot in 1993.
Na 11 september werd Gates de eerste baas van het ‘Department of Homeland Security’ dat werd opgericht na 11 september 2001. Hij bouwde er een reputatie op inzake de afbraak van de democratische rechten in de Verenigde Staten. Tot zijn benoeming als Defensieminister was Gates ook rector van de Texas A&M Universiteit, maar vooral ook lid van de ‘Studie Groep over Irak’ (ISG). De ISG, ook gekend als de Baker-Commissie (naar de voormalige minister van Buitenlandse Zaken, nvdr), is aangesteld op 15 maart 2006 om een uitweg te zoeken voor de VS in Irak. Het eindrapport zou pas vrijgegeven worden na de voorbije verkiezingen van 7 november, maar een aantal conclusies lekten al uit. Er wordt in vage termen gesproken over een gefaseerde terugtrekking van een deel van de Amerikaanse soldaten en een directe dialoog met Syrië en Iran. De aanstelling van Gates geeft aan dat de conclusies van de Commissie de leidraad kunnen worden van de Amerikaanse Irakpolitiek.
Of de wereld veiliger wordt na Rumsfeld, valt af te wachten. Maar zijn opvolger is in ieder geval geen doetje.

Geweld in Irak : Politie betrokken bij misdaad en massamoord

De Amerikaanse bezetting van Irak is nu meer dan 3,5 jaar aan de gang. Volgens het medisch vakblad The Lancet vielen er al 655.000 doden.

Op 12 oktober laat het medisch weekblad The Lancet weten dat al 655.000 Irakezen omkwamen door de Amerikaanse invasie en bezetting. Andere publicaties wijzen aan dat de helft van de kinderen ondervoed is. 70% van de kindersterften vindt zijn oorzaak in gemakkelijk te behandelen ziektes zoals diarree en longontsteking. Van de 34.000 artsen die in Irak werkten vóór de oorlog, zijn er 12.000 het land ontvlucht en 2.000 van hen zijn vermoord.
De Amerikaanse Speciale Inspecteur Generaal voor Iraakse Heropbouw schrijft in een recent rapport dat nog slechts 32% van de Irakezen toegang heeft tot drinkbaar water. Gemiddeld is er in Bagdad maar 2,4 uur per dag elektriciteit, terwijl dat vóór de oorlog, ondanks het embargo, 16 tot 24 uur per dag was. “Het Amerikaanse Irak-beleid is een ‘complete mislukking’. Irak is er momenteel slechter aan toe dan onder dictator Saddam Hoessein”, zegt de Zweedse diplomaat Hans Blix, die voor de oorlog aan het hoofd stond van het VN-inspectieteam in Irak.1 Wie de feiten kent kan Blix alleen maar gelijk geven.2 Geen wonder dat een overgrote meerderheid van de Irakezen wil dat de Amerikanen zo snel mogelijk opkrassen.
Regering houdt politie hand boven het hoofd
Elke maand worden in Irak honderden mensen ontvoerd en vermoord. Gaat het om afrekeningen tussen religieuze groepen? De Amerikaanse ngo Human Rights Watch (HRW) wijst de schuldigen aan: “Er is afdoende bewijs dat de Iraakse politie betrokken is bij deze vreselijke misdaden, maar tot dusver houdt de regering haar de hand boven het hoofd”, zegt Sarah Whitson, directeur van de Midden-Oostenafdeling van HRW.3
In de herfst van 2004 gebeurde een doorlichting van het ministerie van Binnenlandse Zaken door buitenlandse adviseurs. Hun conclusie was dat 20.000 à 30.000 politiemannen “niet geschikt” waren voor hun job. Maar ze werden niet ontslagen. “Vandaag weten we dat de politie een belangrijke bron is van de geweldmisdaden in het land”, stelt Whitson.
Naast de politie worden ook de privé- bewakingsdiensten, de “Facilities Protection Service” (FPS) dikwijls beschuldigd van moorden en aanslagen. De Washington Post beschrijft hoe die FPS vandaag is uitgegroeid “tot een omvang die kan wedijveren met het Amerikaans leger in Irak.” 4 De FPS nemen vooral taken op in opdracht van de Amerikaanse veiligheidsdiensten. Ze zijn getraind en worden ongetwijfeld nog steeds gefinancierd via geheime regeringscontracten.5 6

Het BRussell’s Tribunal voert samen met andere vredesorganisaties een wereldwijde campagne om de brutale moorden van de doodseskaders te doen stoppen. Meer info over deze moorden en over de campagne is te vinden op de website www.brusselstribunal.org.

1 De Morgen, 27/10/2006 • 2 Robert Dobrow, 26 oktober. Geciteerd in Workers World, 2 november. • 3 Human Rights Watch, Oktober 29, 2006. www.hrw.org • Ellen Knickmeyer OFFICIAL: GUARD FORCE IS BEHIND DEATH SQUADS Washington Post October 14, 2006. Page A18 http://www. washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2006/10/13/ AR2006101301447.html • 5• www.ufppc.org/content/ view/5187/2/ • 6• Concrete voorbeelden op http://indexresearch. blogspot.com/2006/05/iraq-security-companiesand- training.html

Irak: Tussen chaos en verzet

Volgens onze media is er in Irak vooral chaos en burgeroorlog. En toch is het verzet goed georganiseerd, zo zeggen ernstige rapporten.

Alle aanslagen in Irak krijgen al gauw het etiket ‘terroristisch’ of ‘fundamentalistisch’, maar ernstige rapporten, zoals dat gepubliceerd door de International Crisis Group in februari 2006, vertellen heel wat anders. De ICG is een internationale ‘think tank’ waartoe onder andere ex EU-commissaris Christopher Patten en multimiljonair George Soros behoren, samen met onze ‘eigen’ Marc Eyskens. De ICG schrijft dat het verzet “betrouwbaarder, beter georganiseerd, gecoördineerd en informatieveilig is geworden. “In de loop der jaren hebben zij erkende, degelijke en stabiele communicatiekanalen ontwikkeld”. Het rapport bevestigt dat de opstandelingen “heel efficiënt tewerk gaan in het zoeken van nieuwe rekruten en het winnen van een brede sympathie onder hun doelpubliek.” Een laatste opvallende opmerking: “Het verzet schat zijn overwinningskans steeds optimistischer in.”2
Salah al Mukhtar, die dicht bij het verzet staat, bevestigt dat het verzet niet alleen uitgestrekte regio’s controleert, maar ook grote delen van Bagdad.3 En ook William Caldwell, de woordvoerder van de VS-troepen in Bagdad, erkent in The Los Angeles Times: “Er is duidelijk een goed overwogen inspanning geleverd om te mikken op de soldaten van de coalitie en de Iraakse politie”. Van de 104 Amerikaanse soldaten die sneuvelden in de maand oktober, stierven er minstens 43 in Bagdad. “Een indicatie voor de toegenomen slagkracht van het verzet in de hoofdstad”, voegt de LAT eraan toe.

1 www.crisisgroup.org • 2 International Crisis Group. Middle East Report N°50 . 15 February 2006 (Het volledige rapport is te vinden op www.crisisgroup.org) • 3 robertdreyfuss.com • 4 Los Angeles Times, 1 November

"Buiten ging het folteren verder" - Gesprek met Joshua Casteel, ondervrager in Abu Graib

Enkele dagen geleden keurde de Amerikaanse Senaat een wetsvoorstel goed dat een aantal folterpraktijken legaliseert: het ontzeggen van slaap, de verplichte stand in stresserende posities, het blootstellen aan hitte, water en koude Maar het VS-leger past die marteltechnieken al lang toe, zegt Irak-veteraan Joshua Casteel. Ik ontmoette hem op 11 september in Stockholm tijdens een anti-oorlogsmeeting, waar ik een uiteenzetting gaf over de Navo. Voor zijn uiteenzetting heeft hij zijn militair plunje aangetrokken. "Ik was ondervrager in Abu Graib", steekt hij van wal...

Naam: Joshua Casteel
Leeftijd: 26 jaar
Woonplaats: Iowa, Verenigde Staten
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Geeft les in retoriek aan universiteit van Iowa. Volgt tegelijk een postgraduaat linguïstiek en lessen theologie.
Militaire carrière: Na 8 maand te hebben gediend in Irak, vroeg hij het statuut aan van gewetensbezwaarde. Vandaag is hij woordvoerder van "Iraq Veterans Against the War".
Webstek: www.ivaw.org

Ondervrager in Abu Graib!!?
Joshua Casteel. Dat klopt. De acht maanden dat ik in Irak verbleef, heb ik gewerkt als ondervrager in de fameuze Abu Graib gevangenis. Vóór ik naar Irak werd gestuurd, heb ik in opdracht van het leger twee jaar Arabisch gestudeerd. Ik kreeg ook training in ondervragingstechnieken.
Ik kwam in Bagdad aan in de periode nadat het fameuze schandaal over de mishandeling van de gevangenen was uitgebarsten en die schandelijke foto's in de wereldpers waren gekomen.
Mijn opdracht was dus om mee het "nieuwe gezicht van Abu Graib" uit te bouwen, waarbij de mensenrechten volledig gerespecteerd zouden worden. Ik kan ook getuigen dat dit binnen de gevangenis vanaf dan redelijk in orde was. Maar mijn collega's zaten vaak in mobiele teams, die op verplaatsing mensen gingen ondervragen Zij vertelden me vaak hoe het folteren daar gewoon verder doorging.
Verhalen en voorbeelden waren er bij de vleet. Een gevangene die met koud water nat werd gemaakt en dan tegenover een airconditioning apparaat werd gezet. Gevolg was uiteraard een complete onderkoeling van zijn lichaam, tot op het randje van de dood. Anderen hadden het over het slaan met de platte zijde van een hamer, nog anderen hebben benen zien verbrijzelen...

Wat zijn uw persoonlijke ervaringen met de mensen die je moest verhoren?
Joshua Casteel. Zelf deed ik 130 ondervragingen. We noemden dat "combat interrogations", het verhoren van mensen die verdacht werden van weerstandsactiviteiten of terrorisme. Maar eerlijk gezegd moet ik toegeven dat het aantal mensen die écht betrokken was bij een of andere actie op één hand te tellen waren. Ik heb vooral gewone huisvaders ondervraagd, en taxichauffeurs die toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren, of arbeiders Zij vlogen dan voor zes maand de gevangenis in, nog vóór ik hen een eerste keer kon ondervragen.
Wat er verder met hen gebeurde, weet ik niet. Er wordt gewerkt met een complete compartimentering: ik moest hen uitgebreid verhoren, mijn tijd nemen. Daarna schreef ik een volledig rapport. Dat gaf ik door aan mijn overste en daarmee was voor mij de kous af. Verder heb ik nooit geweten wat er met die mensen gebeurde.
Wat ik wel heb ervaren is dat Abu Graib de grootste 'terroristenschool' geworden was van Irak. Want vele onschuldigen zitten er maandenlang samen met enkelen die wél in het verzet actief zijn of lid zijn van een radicale islamitische groepering. De 'gewone mensen' begrepen helemaal niet waarom ze waren opgepakt, en waren uiteraard zeer gefrustreerd over het feit dat ze zo langdurig werden vastgehouden zonder reden. Die aanhoudende frustratie, versterkt door het maandenlange contact met die enkelen die wél tegen de bezetting actief waren, zorgde ervoor dat heel wat van die mensen bij hun vrijlating radicaal tegen de bezetting waren.

Hoe bent u in het leger terecht gekomen?
Joshua Casteel. Ik kom uit een militaire familie. Mijn grootvader vocht in Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog, en daarna ook nog in Korea en Vietnam. Mijn vader was ook kapitein in het leger, maar heeft het geluk gehad niet naar de oorlog te zijn gestuurd. De oorlog in Vietnam en Cambodja was net voorbij toen hij in dienst ging.
Ikzelf ging vanaf mijn 17 jaar in het leger. Eerst 8 jaar als reservist en student. Daarna heb ik 3,5 jaar actieve dienst gedaan in Fort Benning in Georgia, voor ik weer besloot verder te studeren. Na 11 september 2001 vond ik dat ik iets moest doen om mijn land te beschermen. En aangezien ik militair was, ging ik opnieuw in actieve dienst. Na twee jaar voorbereiding ben ik uiteindelijk naar Irak vertrokken. Daar was ik 8 maanden.

Vandaag is er geen dienstplicht meer. Hoe kan de Bush-regering voldoende jongeren overtuigen om naar de oorlog te gaan?
Joshua Casteel. De propaganda stelt nu dat alle soldaten vrijwilligers zijn... Vrijwilligers? Dat is absurd! Nu is er een economische dienstplicht. Er wordt vooral onder de arme bevolking gerekruteerd. Jongeren gaan in het leger omdat ze alleen op die manier een toekomst denken te kunnen opbouwen.
Ik deed een kleine rondvraag terwijl ik in Irak was. Ik vroeg andere soldaten of ze in het leger zouden gegaan zijn als dat niet verbonden was geweest met onderwijsvoordelen. Anders gezegd: als het soldaat worden niet de enige mogelijkheid was geweest om verder te studeren. Meer dan 90% van hen zei dat "funding for school" de enige of belangrijkste reden was geweest. President Bush heeft nu een 'onderwijsplan' onder de titel 'no child left behind'. Maar elke school die fondsen ontvangt is verplicht om de ronselaars van het leger alle informatie te geven over haar studenten: gezinsinkomen, ras, huwelijkssituatie van de ouders, enz... Op die manier weet het leger precies wie ze moeten aanspreken met hun 'studievoordelen'... Die rekruteringsactiviteiten krijgen enorm grote budgetten.

Was het uiteindelijk gemakkelijk om het statuut van gewetensbezwaarde te verkrijgen?
Joshua Casteel. Na mijn ervaring in Irak, ben ik gewetensbezwaarde geworden op religieuze gronden. Mijn geloof was voor mij heel belangrijk om mij tegen de oorlog uit te spreken en in het verzet te gaan. In de VS staat Christen zijn vaak gelijk met rechts en met steun aan Bush. Maar vandaag groeit een beweging van linkse christenen. We proberen ook internationaal allianties te zoeken tegen de oorlog. Alles wat tegen het enge nationalisme ingaat, kan ons vooruit helpen.
Het leger nam meerdere maanden voor het onderzoek. Uiteindelijk heb ik mijn statuut gekregen. Maar het is eerder een uitzondering... Ik ben één van de slechts 300 erkende gewetensbezwaarden op de méér dan 10.000 die vandaag hun legerdienst ontlopen. "Afwezig zonder toelating" heet dat dan. Velen zitten in Canada of ook in Europa. Maar heel wat van hen blijven in de Verenigde Staten zelf, en leven hier een 'illegaal' bestaan. Uiteraard maakt onze organisatie geen onderscheid tussen al die jonge mannen en vrouwen.

Op welke manier voert Iraq Veterans Against War actie?
Joshua Casteel. We hebben de bedoeling om samen met andere vredesorganisaties de protestbeweging tegen de oorlog in Irak te versterken in ons land. Maar als veteranen denken we dat we een eigen inbreng kunnen hebben. Wij hebben onze concrete zeer persoonlijke ervaring die we op tafel leggen. Daarmee ondersteunen we de analyses van de vredesbeweging.
In de Verenigde Staten zien de mensen het leger als een eervol en nobel beroep. Onmogelijk dat die iets fout kunnen doen. Wij proberen met ervaringen van binnenuit de mensen toch te doen twijfelen aan hun overtuiging.
Met zeer zichtbare acties willen we de aandacht trekken van de media op punten die verborgen moeten blijven. Zo mogen de media van president Bush geen lijkkisten tonen van de soldaten die in Irak sneuvelden. In oktober zullen we vanaf de belangrijkste basis van de luchtmacht op de Oostkust een mars organiseren tot in Washington. Van gemeentehuis tot gemeentehuis zullen we een lange rij lijkkisten dragen, om ze uiteindelijk voor het Witte Huis neer te zetten. Hiermee willen we aanklagen dat de regering niet toelaat dat ons land en onze families rouwen om hun doden.
Bedoeling is om de mensen te helpen hun moed bijeen te rapen en te reageren, om niet meer bij de pakken te blijven zitten.

Hebben jullie de indruk iets te bereiken?
Joshua Casteel. Binnen de Verenigde Staten moeten we als anti-oorlogsbeweging vooral focussen op de eigen zonen en dochters. Over de doden en gewonden, over de psychische schade die zo'n oorlog aanricht bij onze jeugd. Van daaruit kunnen we het dan ook over Irak en de Irakezen hebben. Het lijden van de Irakezen slaat spijtig genoeg niet voldoende aan Al gaat het in Irak over honderdduizenden dodelijke slachtoffers. Er is de mythe van WO II dat de Verenigde Staten de planeet redden. Dus als de VS nu ergens heen gaan, is het om de wereld te redden. Dat geloven heel veel Amerikanen.

Wat hebt u ervaren over de situatie in Irak zelf?
Joshua Casteel. Ik heb vastgesteld dat er een grote tegenstelling is tussen de verhalen in de Amerikaanse pers en de realiteit in Irak. Dat zogenaamde religieuze geweld tussen verschillende groepen van moslims De sjiieten en soennieten. Die leven al meer dan 1000 jaar samen met verschillende soorten christenen en met joden. Nooit was er burgeroorlog. Maar sinds de VS in Irak de plak zwaaien, zien we hoe ze de tegenstellingen mee aanwakkeren tussen die religieuze groepen. Alleen al de nieuwe grondwet: er kwam een quotasysteem voor de verschillende religies, en die worden door de bezettingsmacht tegen elkaar uitgespeeld.
Ik denk dat je die situatie best kan vergelijken met wat de Britten in Ierland hebben klaargespeeld. Stap voor stap hebben ze in de voorbije eeuwen de haat georganiseerd tussen protestanten en katholieken met privileges en provocaties. Deze 'verdeel en heers' politiek heeft er uiteindelijk toe geleid dat de Britse aanwezigheid in Noord-Ierland 'onvermijdelijk' werd "om de vechtende partijen te scheiden" en "de vrede te bewaren". In Irak is nu iets gelijkaardigs aan de gang.
In de Verenigde Staten wordt er in de pers veel aandacht besteed aan dit interne geweld tussen Irakezen. Dat zorgt voor een emotionele verlamming bij de mensen die tegen de oorlog zijn. Ze weten niet meer hoe ze tegenover Irak moeten staan, hoe ze nog tegen die bezetting kunnen ageren. Als de VS weggaan, zal de burgeroorlog dan niet massaal worden? Is het dan toch niet beter dat 'we' daar 'nog even' blijven? Precies hetzelfde verhaal zoals de Britten in Noord-Ierland, het is een textbook-case van kolonialisme: zichzelf zogezegd onmisbaar maken.

U bent nu in Europa Is het voor u van belang om ook hier uw stem te laten horen?
Joshua Casteel. We mogen onze activiteiten niet beperken tot de Verenigde Staten. Neem nu Ierland. De Ierse regering verklaart zich technisch neutraal. Maar de luchthaven van Shannon speelt een sleutelrol voor de transporten van de Amerikaanse troepen en het militair materiaal. Vliegtuigen, onderdelen voor de helikopters, voeding, enz... Zowat alles wat via de lucht uit de VS komt passeert langs daar. De meeste Ieren zijn radicaal tegen te oorlog, maar er is weinig verzet tegen deze doorvoer van oorlogstuig. En de Ierse regering zegt dat het land heel wat Amerikaanse investeringen dreigt te verliezen als ze zich verzetten. Een gelijkaardig geluid hoor je in andere landen van Europa en in Canada. Maar wij kunnen onze strijd in de VS maar goed aanpakken, als ook jullie - de vredesbeweging in Europa - luid protesteren tegen de medeplichtigheid van jullie regeringen. De oorlog in Vietnam kwam mee tot zijn einde doordat de VS zich steeds meer geïsoleerd zagen bij hun bondgenoten. Ik ben ervan overtuigd dat als één of enkele landen zo'n moedige houding aannemen, vele anderen zullen volgen. Dat zou ons sterk vooruit helpen. Zolang de VS - al is het stilzwijgend - steun krijgen, kunnen ze doorgaan.

Irak Veteranen tegen de Oorlog (Iraq Veterans Against War ­ IVAW)
"IVAW is een nationale groep van oorlogsveteranen en van mannen en vrouwen in actieve dienst van de 'Globale oorlog tegen de terreur' die ijveren om hun broers en zusters naar huis te brengen". Zo vat de website www.IVAW.org de missie van de organisatie samen.
De beweging startte in juli 2004, met 5 jonge veteranen. Op de jaarlijkse bijeenkomst van 'Veteranen voor de Vrede' in Boston besloten ze de nieuwe organisatie vorm te geven om een stem te geven aan de actieve militairen en veteranen die tegen de oorlog zijn, maar die allerhande druk ervaren om hen het zwijgen op te leggen.
Van bij de aanvang heeft de organisatie drie eisen naar voor geschoven:
- De onmiddellijke terugtrekking van alle bezettingstroepen uit Irak
- Herstelbetalingen voor de plundering en vernieling van Irak, zodat de gewone Irakezen hun eigen leven en toekomst weer kunnen bepalen, en
- Volledige sociale en geneeskundige ondersteuning (inclusief mentale gezondheidszorg) en andere steunmaatregelen voor alle terugkerende soldaten
Vandaag heeft de organisatie zo'n 300 actieve leden over het hele land én in Canada. Er zijn ook leden op heel wat overzeese militaire basissen, Irak incluis.
IVAW heeft banden met andere veteranenorganisaties zoals 'Veteranen voor Vrede' en 'Vietnam Veteranen tegen de oorlog'. IVAW wil de bevolking informeren over de reële toestand in Irak door in de media en op vergaderingen te spreken over hun ervaringen. Leden trekken ook naar de scholen om de realiteit van de militaire dienstplicht duidelijk te stellen. IVAW ondersteunt al wie zich tegen de oorlog verzet, inclusief gewetensbezwaarden of zij die vervolgd worden wegens dienstweigering.

VS sturen opnieuw meer troepen naar Irak

Een rapport van de Amerikaanse militaire inlichtingendienst DIA maakt duidelijk hoe het verzet tegen de bezetting in Irak zich verder uitbreidt.

70% van de bomaanslagen in Irak tijdens de maand juli was gericht tegen buitenlandse bezettingstroepen en 20% tegen de nieuwe Iraakse veiligheidsdiensten, schrijft een recent geheim rapport van de Amerikaanse militaire inlichtingsdienst (DIA). Slechts 10% zijn blinde aanvallen tegen burgers, waarover het verzet altijd heeft gesteld er niets mee te maken te hebben. In augustus zijn in Irak 64 Amerikaanse soldaten gesneuveld, 21 meer dan in juli. In 3,5 jaar oorlog sneuvelden 2.656 Amerikaanse soldaten en zijn er officieel 19.773 gewonden gevallen. Toch eist ook de terreur van religieuze milities alsmaar meer slachtoffers. Steeds vaker worden de VS ervan beschuldigd zélf die burgeroorlog uit te lokken. Dit belet niet dat de Amerikanen in steeds nauwere schoentjes komen. De VS hebben aangekondigd het aantal militairen opnieuw te verhogen tot 140.000. Dat is 13.000 meer dan een maand geleden en het hoogste cijfer sinds begin dit jaar. In de hoofdstad Bagdad heerst al méér dan twee maanden de noodtoestand. Daar nemen 67.000 Amerkaanse en Iraakse soldaten deel aan een uitgebreide militaire operatie tegen het verzet. (www.iraqsolidaridad.org)

Vijf jaar na "11 september" : Hoe de Verenigde Staten de controle over de wereld verloren

Op 11 september 2001 boorden zich vliegtuigen in de WTC torens en in het Pentagon. Onmiddellijk startte Bush zijn "oorlog tegen de terreur". Heeft Bush zijn plannen kunnen waarmaken? En is de wereld er sindsdien veiliger op geworden?

Peter Franssen en Pol De Vos *

De plannen lagen al 10 jaar klaar. In 1992 citeerde The Times uit een Pentagonrapport waarin staat dat de VS "iedere andere natie of bondgenootschap moeten en zullen verhinderen een grootmacht te worden". De daarop volgende jaren wordt die stelling geregeld hernomen. In 2000 schrijft Defensie: "De Verenigde Staten moeten hun bekwaamheid handhaven om wereldwijd hun macht te tonen. Dat is nodig om een alles omvattende overheersing te bereiken". Begin 2001, 10 dagen vóór hij benoemd zou worden tot minister van defensie, verklaarde Ronald Rumsfeld: "De vraag is of () een onwaarschijnlijke aanval tegen ons land en ons volk (..) de gebeurtenis zal zijn die de natie uit haar slaap zal wekken en de Amerikaanse regering zal aanzetten tot aktie".
Nog geen maand na 11 september 2001 viel het Amerikaanse leger Afghanistan binnen. In maart 2003 was Irak aan de beurt. Bush sprak toen duidelijke taal: hij zou ook alle andere schurkenstaten mores leren Tegelijk organiseerde de CIA een staatsgreep tegen president Chavez in Venezuela en steunde Bush volop de plannen van Israël om een eenzijdige vrede af te dwingen in bezet Palestina. De Amerikaanse regering had het over een strijd tegen de terreur in minstens 60 landen die zeker 50 jaar zou duren. Die oorlogen van Bush moeten vooral dienen om de wereldheerschappij van de Verenigde Staten te verzekeren. "De noodzaak van kolonisatie is zo groot als die was in de 19de eeuw. Wat nodig is, is een nieuw soort van imperialisme, een imperialisme dat orde en organisatie wil brengen", schreef het Britse weekblad The Observer in april 2002.(1)

Het modernste leger ter wereld loopt vast, van Bagdad tot Caracas
Waar staan we vandaag? Het Amerikaanse leger is veruit het grootste, het modernste en het best uitgeruste van de hele wereld. Maar toch hebben de VS Irak geen marionettenregering kunnen opdringen die de multinationals een veilige toegang tot goedkope olie kan verzekeren. Vandaag wil de overgrote meerderheid van de Irakezen de Amerikaanse bezetter zo snel mogelijk weg. Ook in Afghanistan slagen de Verenigde Staten en de NAVO er samen nauwelijks in om de hoofdstad Kaboel en een deel van Kandahar te controleren. En in Libanon veranderde de Israëlisch-Amerikaanse oorlog tegen "enkele terroristen van Hezbollah" in een weerstandsoorlog van een breed volksverzet, niet alleen van Hezbollah, maar ook van nationalisten en communisten, ondersteund door heel de bevolking. VS-bondgenoot en steunpilaar Israël komt als verliezer uit die oorlog in Libanon. De Amerikaanse oorlogsplannen tegen Syrië en Iran komen hierdoor onder zware druk.
Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan was Cuba vijf jaar geleden zowat het enige land dat zich openlijk verzette tegen de Verenigde Staten. Vandaag is er eerst en vooral de nauwe samenwerking met Venezuela. Beide landen zijn zich op economisch en sociaal vlak snel aan het ontwikkelen, in de hoop hun kinderen een mooie toekomst te kunnen verzekeren. In Bolivia volgt Evo Morales hun voetspoor. Er waait een progressieve wind door Latijns-Amerika.

China verandert de wereld
Na 11 september konden de Verenigde Staten bijna in alle landen van Centraal-Azië en de voormalige Sovjetunie militaire basissen bouwen of versterken. Vier jaar later is er een drastische ommekeer. De site Asia Times online schrijft op 8 mei 2006: "In niet meer dan 12 maanden hebben China en Rusland het klaargespeeld de stukken op het geopolitieke schaakbord van Eurazië te herschikken van een overweldigend strategisch voordeel voor de Verenigde Staten naar het tegendeel ervan. De Verenigde Staten worden in toenemende mate geïsoleerd. Dit kan de grootste strategische nederlaag inhouden van de Amerikaanse macht sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog".
Hoe is dit kunnen gebeuren? In juli 2005 beslissen China en Rusland tot een drastische versterking van hun samenwerking met de Centraal-Aziatische republieken in de 'Shangai Cooperation Organization' (SCO). Sinds 2006 zijn ook Pakistan, Mongolië, India en ­ jawel ­ Iran waarnemend lid, terwijl de Verenigde Staten dit wel gevraagd hadden, maar geweigerd werden. In mei 2005 eiste de SCO dat de Verenigde Staten hun militaire basissen in Centraal-Azië zouden opdoeken. Een heikele eis, want dit gebied is strategisch voor de Amerikaanse controle op het zuiden van Rusland en het Noordwesten van China, en om de Amerikaanse overheersing van Azië te realiseren.
De groei van de Chinese economie heeft een positieve weerslag op de economische toestand in de hele Derde Wereld. Heel wat landen hebben daar baat bij. Zo stelde Fidel Castro in 2005: "Onze relaties met China en Venezuela maken een einde aan de crisis die in ons land is ontstaan na het uiteenslaan van de Sovjet-Unie in 1991." Dit stijgende economische en politieke prestige van China vertaalt zich in samenwerkings-akkoorden in Azië, Afrika en Latijns-Amerika die de Verenigde Staten stap voor stap isoleren.

(1) Robert Cooper, The Observer, 7 april 2002.
* Auteurs van 11 september. Waarom de kapers vrij spel kregen. Epo, Berchem, 2002.

Een veiliger wereld?
"Amerika's laatste oorlog", schreven we in 2002. "De globalisering heeft de wereld één gemaakt om ze beter te kunnen uitbuiten. Maar tegelijk sluit ze alle anti-imperialistische krachten aaneen. Nog nooit in de geschiedenis had het Amerikaanse imperialisme meer vijanden dan vandaag. Iedere nieuwe oorlog doet de haat tegen de oorlogsstokers toenemen. Niemand zal de woede van de mensen kunnen sussen."(1)
Sinds 2001 hebben de Verenigde Staten hun overheersing in alle continenten zien afnemen. Dit mag ons optimistisch stemmen. Maar tegelijk is de toestand in de wereld nooit zo risicovol geweest als vandaag. Bush en konsoorten hebben deze wereld veel gevaarlijker gemaakt, en ze willen daarmee doorgaan. Zo is de doctrine die vandaag in de Amerikaanse militaire academies wordt aangeleerd, gebaseerd op het voorbereiden van 'de komende oorlog tegen China'.(2)
Deze Amerikaanse oorlogspolitiek botst overal op weerstand. Een wereldwijd front tegen het imperialisme is in de maak. Vele van die landen en bewegingen zoeken steun bij elkaar. Zo ook in de "Top van de Niet-Gebonden Landen", die op 11 september in Havanna van start gaat. De Amerikaanse en internationale vredesbeweging moet zich aansluiten bij al wie zich waar ook ter wereld verzetten tegen de Amerikaanse doelstelling om op hun eentje de wereld te blijven overheersen.

1 Peter Franssen en Pol De Vos. 11 september. Waarom de kapers vrij spel kregen. Epo, Berchem, 2002. pp.169-170. · 2 Robert Kaplan. Aan de grenzen van het Amerikaanse imperium. Spectrum, 2005.

Irak onder de terreur van doodseskaders

In het voorbije half jaar zijn maandelijks minstens 1.500 Irakezen in koelen bloede afgemaakt. De meeste werden ontvoerd of gearresteerd door mannen in politie-uniform.

Bagdad, begin mei. Twee lange rijen van lege doodskisten staan aan de ingang van het hospitaal. Mannen en vrouwen wachten. Ze hopen hun vader, zoon, echtgenoot, broer te vinden. Hoop om hen levend terug te zien, is er niet. Ze staan hier omdat de politiepatrouille die elke ochtend op zoek gaat naar lijken in de straten en op de vele vuilnisbelten van Bagdad, vanmorgen 93 lichamen binnenbracht. De koelkamers van het hospitaal kunnen er slechts enkele tientallen bewaren. De lichamen worden enkele dagen bewaard, soms zelfs helemaal niet. Er worden foto's gemaakt van de niet geïdentificeerde doden. Elk krijgt een nummer.
Van de meer dan 3.500 buitenrechterlijke executies die werden onderzocht, bleken 92% gearresteerd door veiligheidsdiensten. Vele daarvan zijn politiecommando's, die bij hun snelle oprichting werden samengesteld uit allerhande speciale milities en huurlingengroepen.
De slachtoffers zijn professoren, intellectuelen, artsen, journalisten, religieuze verantwoordelijken, leiders en militanten van sociale organisaties ­ inclusief de vrouwenbeweging. Een aantal lichamen is gefolterd, soms onherkenbaar gemaakt: geen ogen meer, de huid zwaar verbrand. Anderen kregen van dichtbij een kogel in het hoofd. Bij de meeste zijn de handen op de rug gebonden.1
De Minister van Binnenlandse zaken, die uiteraard nauw samenwerkt met de Amerikaanse bezettingsmacht, beweert dat zijn politiemacht is geïnfiltreerd door 'logeslagen radicalen' die hij niet meer onder controle heeft. Hij wijst ook naar de vele paramilitaire groepen en huurlingen die in Irak actief zijn. De Amerikaanse autoriteiten wassen hun handen in onschuld en beweren dat ze de situatie proberen onder controle te krijgen. In de Westerse pers horen we weinig over deze doodseskaders. De 'officiële versie' is dat Irak ten onder gaat aan etnisch-religieus geweld, maar er blijkt méér aan de hand.2

"Optie El Salvador"
Sinds 2003 heeft de bezettingsmacht de officiële mogelijkheid gecreëerd om huurlingen en milities in bewakingsopdrachten in te schakelen. Naast het Iraakse leger en politie zijn in Irak nu zo'n 25.000 à 30.000 buitenlandse huurlingen actief, naast vele tienduizenden in Koerdische paramilitaire groepen en radicale religieuze groepen zoals de shiietische Badr-brigades.3
Eén ding hebben al deze paramilitaire groepen gemeen: ze hebben een officiële opdracht en werken in nauwe samenwerking met de bezettingsmacht. De belangrijkste groepen zijn rechtstreeks verbonden met het Ministerie van Binnenlandse zaken. Hun leden behoren veelal niet exclusief tot één religieuze gemeenschap. Specialisten van de CIA, oudgedienden uit Vietnam (jaren '70) en Centraal-Amerika (jaren '80), hebben een belangrijke rol gespeeld bij hun opleiding in terreurmethodes.
Toen het voor de VS duidelijk werd dat het Iraakse verzet hen steeds verder in het defensief dreef, kozen de Verenigde Staten voor een radicaal nieuwe strategie: 'optie El Salvador'. In januari 2005 schreef het weekblad Newsweek dat "het Pentagon plant om 'Special Forces' naar Irak te sturen om te moorden en te ontvoeren", net zoals in El Salvador is gebeurd in de jaren 1980. Een breed volksverzet wou toen komaf maken met een dictatoriaal regime. Geleid door de CIA en Amerikaanse legereenheden voerden lokale doodseskaders een vuile oorlog tegen de bevolking. Op 10 jaar tijd zijn daarbij toen 80.000 doden gevallen. De VS leidden die doodseskaders op en ondersteunden hen. Het Amerikaans diplomatiek personeel hielp hen om uit de handen van justitie te blijven. In El Salvador volgde men de eerdere ervaringen uit Vietnam. In het kader van Operatie Phoenix vermoordden doodseskaders, getraind, gewapend en geleid door de CIA, minstens 50.000 mensen.
Deze strategie wordt nu toegepast in Irak. "Waar iedereen het over eens is, is dat we niet kunnen verder doen zoals we bezig zijn", bevestigde een functionaris van het Witte huis aan Newsweek: "We moeten de manier vinden om een offensief te starten tegen het verzet. Tot nu toe zitten we in het defensief en we zijn aan het verliezen."4
Ook in Irak blijken de bezettingstroepen zélf bij deze terreurstrategie betrokken te zijn. Op 16 maart rapporteerde Reuters de arrestatie van een Amerikaanse veiligheidsagent, die wapens en explosieven vervoerde in zijn auto. Vorig jaar werden al eens twee Britten, vermomd als Arabieren, opgepakt voor dezelfde feiten. Om het duo uit de gevangenis van Bassora te bevrijden, moesten Britse strijdkrachten een bulldozer gebruiken.5

1 Sabah Ali, 'Escuadrones de la muerte' uniformados: aterrorizar a Iraq hasta su disgregación, www.iraqsolidaridad.org,12/05/2006 · 2 Max Fuller, "Crying Wolf: Media Disinformation and Death Squads in Occupied Iraq", GlobalResearch.ca, 10/11/2005 · 3 Andy Clarno & Salim Vally, "Iraq, la guerra privatizada: la relación con Sudáfrica", www.iraqsolidaridad.org, 6/3/2005 · 4 Michael Hirsh, John Barry & Mark Hosenball, "Option El Salvador for Iraq", Newsweek, 11/01/2005 · 5 John Pilger. "The Salvador Option", The New Statesman, 8/5/2006.


Massamoord in Haditha

Op 19 november 2005 werden in het dorpje Haditha minstens 20 burgers, voornamelijk vrouwen en kinderen, afgeslacht. Een uitzonderlijk voorval?

"Het was een geplande slachting. De 'marines' kwamen binnen en vermoordden iedereen die er was", stelt ooggetuige Khalid Ahmed Rsayef.1 Maandenlang werd deze zaak zorgvuldig verborgen gehouden met valse rapporten en het onder druk zetten van getuigen. Nu de feiten hun weg naar de oppervlakte vonden, wordt deze slachting voorgesteld als uitzonderlijk Maar in de voorbije jaren hadden in Irak duizenden 'Hadithas' plaats. Steeds opnieuw zijn er meldingen van slachtpartijen op onschuldige burgers. Zo is het ondertussen twee jaar geleden dat de stad Fallujah met de grond werd gelijk gemaakt. Duizenden burgers kwamen om, onder andere door fosforbommen en napalm. Sindsdien is de term "urbicide" in voege: het systematisch vernietigen van steden: Fallujah, Tal Afar, Al Qaim, en nu Ramadi2 Wanneer zullen al deze feiten officieel toegegeven worden?
Cindy Sheehan, wiens zoon in Irak sneuvelde, klaagt Bush aan als hij zegt dat die soldaten hun boekje te buiten gingen. Zij wijst erop dat het VS-leger de Amerikaanse jongeren opleidt voor moord en brandstichting, voor oorlogsmisdaden en folteringen, voor het gebruik van verboden wapens, voor het bombarderen van hospitalen en scholen, ... Haar conclusie: "Het Pentagon moet ontmanteld worden, flink geschrobd met wijwater, gezuiverd met wierook, en generaties lang in puin gelegd, als boetedoening voor al de misdaden die er binnen die muren zijn gepland en bevolen"3
Kan iemand het de Irakezen ten kwade duiden dat ze zich met alle mogelijke middelen verzetten tegen deze bezetting?

1 Mike Whitney, "The Media's Bloody Footprints", www.uruknet.info, 3/6/2006 · 2 Brian Conley, "Ramadi Becomes Another Fallujah", www.uruknet.info, 5/6/2006, en www.brusselstribunal.org · 3 Cindy Sheehan, "The abominations of war: From My Lai to Haditha", www.commondreams.org, 5/6/2006