Op 6 december 1998 wint Hugo Chávez de presidentsverkiezingen in Venezuela. In januari 1999, nu exact tien jaar geleden, wordt hij de controversiële leider van de Bolivariaanse revolutie, genoemd naar de negentiende-eeuwse onafhankelijkheidsstrijder Simón Bolívar, die streed voor de eenheid van Latijns-Amerika. Chávez laat het land trouwens onmiddellijk na zijn aantreden hernoemen in Bolivariaanse Republiek Venezuela.
Wat heeft tien jaar “Chavisme” nu gebracht voor de gewone man? “Wie een idee wil krijgen van wat de revolutie de afgelopen tien jaar voor Venezuela heeft betekend, moet de situatie van vandaag vergelijken met die van tien jaar geleden,” stelt Hugo Chávez zelf. We pikken in op zijn voorstel en zetten een aantal cijfers op een rij.
Showing posts with label Latin-America. Show all posts
Showing posts with label Latin-America. Show all posts
Friday, 9 January 2009
Saturday, 29 November 2008
Venezuela: Doodseskaders vermoorden drie syndicalisten
Op donderdag 27 november werden drie leiders van de revolutionaire vakbond UNT in de Venezolaanse deelstaat Aragua vermoord.
In de industriezone la Encrucijada, Cagua werden Richard Gallardo, Luis Hernández en Carlos Requena vanuit een rijdend voertuig neergeschoten. Die bewuste 27 november waren ze de hele dag actief geweest bij een arbeidsconflict in een zuivelfabriek van Colombiaanse eigenaars. De arbeiders hadden het bedrijf bezet omdat de eigenaars de collectieve arbeidsovereenkomst niet naleefden. De eigenaars dreigden hun bedrijf te sluiten. Donderdagmiddag drong de politie het bedrijf binnen en viel ze de bezetters aan. Enkele uren na de politie-interventie slaagde de UNT-vakbond erin het bedrijf opnieuw te bezetten.
Luis Hernández en Richard Gallardo spraken hun woede uit over de “tirannie van enkele patroons die de rechten van de arbeiders verkrachten. Als de patroons het bedrijf daadwerkelijk zouden sluiten, moet het bedrijf worden genationaliseerd", eisten ze. Enkele uren later werden ze in koelen bloede vermoord, samen met Carlos Requena.
Vandaag is de deelstaat Aragua nog in handen van de oppositie, maar bij de verkiezingen van vorige zondag won de PSUV van president Chávez de verkiezingen.
Wie zijn solidariteit met de UNT wil uitdrukken en zijn medeleven wiluitdrukken aan de familie van de vermoorde syndicalisten, kan dit op deSolidair-site doen. Wij bezorgen de boodschappen aan de UNT.
In de industriezone la Encrucijada, Cagua werden Richard Gallardo, Luis Hernández en Carlos Requena vanuit een rijdend voertuig neergeschoten. Die bewuste 27 november waren ze de hele dag actief geweest bij een arbeidsconflict in een zuivelfabriek van Colombiaanse eigenaars. De arbeiders hadden het bedrijf bezet omdat de eigenaars de collectieve arbeidsovereenkomst niet naleefden. De eigenaars dreigden hun bedrijf te sluiten. Donderdagmiddag drong de politie het bedrijf binnen en viel ze de bezetters aan. Enkele uren na de politie-interventie slaagde de UNT-vakbond erin het bedrijf opnieuw te bezetten.
Luis Hernández en Richard Gallardo spraken hun woede uit over de “tirannie van enkele patroons die de rechten van de arbeiders verkrachten. Als de patroons het bedrijf daadwerkelijk zouden sluiten, moet het bedrijf worden genationaliseerd", eisten ze. Enkele uren later werden ze in koelen bloede vermoord, samen met Carlos Requena.
Vandaag is de deelstaat Aragua nog in handen van de oppositie, maar bij de verkiezingen van vorige zondag won de PSUV van president Chávez de verkiezingen.
Wie zijn solidariteit met de UNT wil uitdrukken en zijn medeleven wiluitdrukken aan de familie van de vermoorde syndicalisten, kan dit op deSolidair-site doen. Wij bezorgen de boodschappen aan de UNT.
Interview Venezolaanse staalarbeider Jesus Pino Strijden voor socialisme anno 2008
Bouwen aan het socialisme van de 21ste eeuw. Jesus Pino stond vooraan in het gevecht voor de nationalisatie van zijn bedrijf in Venezuela. We hadden daarover een boeiend gesprek met hem.
Het staalbedrijf Sidor ligt in de deelstaat Bolivar, in het oosten van Venezuela. Met een capaciteit van 48 miljoen ton vloeibaar staal per jaar is het de grootste staalproducent van het land. In 1964 opgericht als een staatsbedrijf, werd het bedrijf geprivatiseerd in 1997. Het Italiaans-Argentijnse Techint begon een drastische ‘modernisering’. Er bleven nog maar 5.200 arbeiders in Sidor, met daarnaast zo’n 8.000 werknemers in onderaanneming.
In maart dit jaar werd het bedrijf na een maandenlang sociaal conflict genationaliseerd. Jesus Pino, die op Sidor werkt, was uitgenodigd op de Solidariteitsdag voor Venezuela vorige maand in Brussel om daarover te komen spreken.
Waarrond draaide het sociale conflict in Sidor?
Jesus Pino. Het ging om de hernieuwing van de collectieve arbeidsovereenkomst. De arbeiders hadden duidelijke eisen: de lonen moesten omhoog, alle arbeiders in onderaanneming moesten terug in het bedrijf worden opgenomen, en er moest een aanzienlijke pensioenverhoging komen, want nu lag de uitkering onder het minimumloon.
De eis van hernationalisering werd dan nog niet gesteld door de meerderheid van de arbeiders. Enkel de ‘syndicale alliantie’, één van de vele vakbondsgroepen in het bedrijf, en een georganiseerde groep van Bolivariaanse arbeiders verdedigden die eis. Wij argumenteerden dat dit nodig was om loon naar werk te krijgen. De multinational verkocht de onbewerkte staalplaten aan haar eigen buitenlandse vestigingen voor zo’n 200 dollar, terwijl de marktwaarde 600 dollar bedroeg. Bovendien was er een betalingstermijn van 6 maand, wat extreem lang was. Maar na meer dan een jaar discussie liet de directie in maart 2008 haar ‘definitief’ standpunt kennen: het was njet.
En dan radicaliseerde het conflict?
Jesus Pino. Ja, onvermijdelijk. Steeds meer arbeiders gingen de nationalisatie van het bedrijf als oplossing zien. Maar er was een ernstig probleem: de minister van Arbeid weigerde die eis te steunen. Hij wou een referendum over het voorstel van de patroons van Sidor. Maar de vakbond was de minister te snel af: ze organiseerden zelf een referendum waar de eis van nationalisering voorlag. Bijna 90 % van de arbeiders steunden die eis. Maar de minister weigerde de resultaten van dit referendum te erkennen, en organiseerde samen met de gouverneur van de deelstaat een politiemacht om de staking te breken.
Uiteindelijk kwam president Hugo Chávez tussen: na een ultieme onderhandelingsronde waarbij de bedrijfsleiding voet bij stuk hield, kondigde Chávez de nationalisatie van het bedrijf aan. Hij zette ook de minister van Arbeid af.
Alleen de Communistische Partij van Venezuela en enkele leden van de revolutionaire vakbond UNT hebben in maanden de arbeiders gesteund.
Wat is er veranderd sinds de nationalisering?
Jesus Pino. De collectieve arbeidsovereenkomst werd getekend, en 1.200 arbeiders uit de onderaanneming kregen onmiddellijk een bedrijfscontract. Voor de anderen werd een commissie opgericht die de situatie zou bestuderen. De betrokkenheid van de arbeiders bij de bedrijfsleiding is nu veel sterker.
Wij hebben in het bedrijf ook een Revolutionair Front opgericht. Het gaat om een beweging die niet enkel syndicale eisen stelt, maar ook de politieke veranderingen trekt. Er is vandaag in ons land een hele discussie bezig over de rol van de arbeidersklasse in de opbouw van het socialisme in Venezuela.
Hebben de arbeiders nu ook een inbreng in het bestuur van het bedrijf?
Jesus Pino. Met ons Revolutionair Front willen we bijdragen om twee doelstellingen te bereiken die president Chávez stelde: Van Sidor een model maken op het vlak van management van de productie, en ook van Sidor een socialistisch bedrijf maken. Daarvoor zijn twee zaken nodig. Enerzijds de deelname van de arbeiders in de leidende structuren en in de controle van het bedrijf. Daarnaast zal een socialistisch Sidor de productie en de winst van het bedrijf ten dienste stellen van de ontwikkeling van het land.
Hoe zie je de rol van de communisten (PCV) in de arbeidersstrijd?
Jesus Pino. We denken dat we in Sidor een belangrijke bijdrage hebben kunnen leveren om het eindresultaat te bereiken: de nationalisatie. Maar we moeten nog grote stappen vooruit zetten in de verdere politisering van de arbeiders.
Je hebt hier in België contact gehad met de vakbonden?
Jesus Pino. Een sterk punt van de Belgische syndicale beweging is de eenheid, met twee grote vakbonden (en een kleinere). Voor ons is zo’n sterkere eenheid heel belangrijk. De nationale opbouw van een strijdbare revolutionaire vakbond staat nog in zijn kinderschoenen.
De problemen hier in België en in Venezuela zijn sterk verschillend, maar op de plaatsen die ik deze week heb bezocht, zoals een vakbondsvergadering van Carrefour, de mensen zonder papieren, en syndicalisten van de christelijke vakbond, was de interesse groot om te weten hoe het er Venezuela aan toe gaat.
Wat wilden de Belgische syndicalisten van u weten?
Jesus Pino. Vaak was er een kritische opstelling, maar steeds solidair. Wat opviel is dat veel Belgische syndicalisten discussieerden over hoe het socialisme van de 21ste eeuw er moet uitzien. De situatie in Venezuela is verschillend van die van Vietnam, van Oost-Europa of van Cuba. Wij willen een socialisme opbouwen in onze eigen context, gebaseerd op de marxistische theorie over het socialisme, aangevuld met onze nationale denkers zoals Simon Bolivar. We willen ons baseren op onze eigen geschiedenis en onze cultuur en gewoonten.
Waarom is het socialisme noodzakelijk voor Venezuela?
Jesus Pino. Alle vorige regeringen lieten ons land voortboeren in de miserie. Met meer dan twee miljoen analfabeten, met een tekort van bijna twee miljoen woningen, met financiële problemen ondanks de olierijkdom en met zowat 80 % van de bevolking die in armoede leeft.
Om al die problemen op te lossen moet er een systeem komen van sociale rechtvaardigheid en gelijkheid. Het enige systeem dat deze principes kan verzekeren, is het socialisme. Dan kan de productie aangewend worden om onze noden te lenigen, en niet voor het winstbejag van de multinationals. Dan kunnen we onze politieke onafhankelijkheid verdedigen, en kunnen we een technologie ontwikkelen die aangepast is aan onze behoeften. Dan kan de solidariteit centraal staan, niet het individualisme van de kapitalistische maatschappij.
Het staalbedrijf Sidor ligt in de deelstaat Bolivar, in het oosten van Venezuela. Met een capaciteit van 48 miljoen ton vloeibaar staal per jaar is het de grootste staalproducent van het land. In 1964 opgericht als een staatsbedrijf, werd het bedrijf geprivatiseerd in 1997. Het Italiaans-Argentijnse Techint begon een drastische ‘modernisering’. Er bleven nog maar 5.200 arbeiders in Sidor, met daarnaast zo’n 8.000 werknemers in onderaanneming.
In maart dit jaar werd het bedrijf na een maandenlang sociaal conflict genationaliseerd. Jesus Pino, die op Sidor werkt, was uitgenodigd op de Solidariteitsdag voor Venezuela vorige maand in Brussel om daarover te komen spreken.
Waarrond draaide het sociale conflict in Sidor?
Jesus Pino. Het ging om de hernieuwing van de collectieve arbeidsovereenkomst. De arbeiders hadden duidelijke eisen: de lonen moesten omhoog, alle arbeiders in onderaanneming moesten terug in het bedrijf worden opgenomen, en er moest een aanzienlijke pensioenverhoging komen, want nu lag de uitkering onder het minimumloon.
De eis van hernationalisering werd dan nog niet gesteld door de meerderheid van de arbeiders. Enkel de ‘syndicale alliantie’, één van de vele vakbondsgroepen in het bedrijf, en een georganiseerde groep van Bolivariaanse arbeiders verdedigden die eis. Wij argumenteerden dat dit nodig was om loon naar werk te krijgen. De multinational verkocht de onbewerkte staalplaten aan haar eigen buitenlandse vestigingen voor zo’n 200 dollar, terwijl de marktwaarde 600 dollar bedroeg. Bovendien was er een betalingstermijn van 6 maand, wat extreem lang was. Maar na meer dan een jaar discussie liet de directie in maart 2008 haar ‘definitief’ standpunt kennen: het was njet.
En dan radicaliseerde het conflict?
Jesus Pino. Ja, onvermijdelijk. Steeds meer arbeiders gingen de nationalisatie van het bedrijf als oplossing zien. Maar er was een ernstig probleem: de minister van Arbeid weigerde die eis te steunen. Hij wou een referendum over het voorstel van de patroons van Sidor. Maar de vakbond was de minister te snel af: ze organiseerden zelf een referendum waar de eis van nationalisering voorlag. Bijna 90 % van de arbeiders steunden die eis. Maar de minister weigerde de resultaten van dit referendum te erkennen, en organiseerde samen met de gouverneur van de deelstaat een politiemacht om de staking te breken.
Uiteindelijk kwam president Hugo Chávez tussen: na een ultieme onderhandelingsronde waarbij de bedrijfsleiding voet bij stuk hield, kondigde Chávez de nationalisatie van het bedrijf aan. Hij zette ook de minister van Arbeid af.
Alleen de Communistische Partij van Venezuela en enkele leden van de revolutionaire vakbond UNT hebben in maanden de arbeiders gesteund.
Wat is er veranderd sinds de nationalisering?
Jesus Pino. De collectieve arbeidsovereenkomst werd getekend, en 1.200 arbeiders uit de onderaanneming kregen onmiddellijk een bedrijfscontract. Voor de anderen werd een commissie opgericht die de situatie zou bestuderen. De betrokkenheid van de arbeiders bij de bedrijfsleiding is nu veel sterker.
Wij hebben in het bedrijf ook een Revolutionair Front opgericht. Het gaat om een beweging die niet enkel syndicale eisen stelt, maar ook de politieke veranderingen trekt. Er is vandaag in ons land een hele discussie bezig over de rol van de arbeidersklasse in de opbouw van het socialisme in Venezuela.
Hebben de arbeiders nu ook een inbreng in het bestuur van het bedrijf?
Jesus Pino. Met ons Revolutionair Front willen we bijdragen om twee doelstellingen te bereiken die president Chávez stelde: Van Sidor een model maken op het vlak van management van de productie, en ook van Sidor een socialistisch bedrijf maken. Daarvoor zijn twee zaken nodig. Enerzijds de deelname van de arbeiders in de leidende structuren en in de controle van het bedrijf. Daarnaast zal een socialistisch Sidor de productie en de winst van het bedrijf ten dienste stellen van de ontwikkeling van het land.
Hoe zie je de rol van de communisten (PCV) in de arbeidersstrijd?
Jesus Pino. We denken dat we in Sidor een belangrijke bijdrage hebben kunnen leveren om het eindresultaat te bereiken: de nationalisatie. Maar we moeten nog grote stappen vooruit zetten in de verdere politisering van de arbeiders.
Je hebt hier in België contact gehad met de vakbonden?
Jesus Pino. Een sterk punt van de Belgische syndicale beweging is de eenheid, met twee grote vakbonden (en een kleinere). Voor ons is zo’n sterkere eenheid heel belangrijk. De nationale opbouw van een strijdbare revolutionaire vakbond staat nog in zijn kinderschoenen.
De problemen hier in België en in Venezuela zijn sterk verschillend, maar op de plaatsen die ik deze week heb bezocht, zoals een vakbondsvergadering van Carrefour, de mensen zonder papieren, en syndicalisten van de christelijke vakbond, was de interesse groot om te weten hoe het er Venezuela aan toe gaat.
Wat wilden de Belgische syndicalisten van u weten?
Jesus Pino. Vaak was er een kritische opstelling, maar steeds solidair. Wat opviel is dat veel Belgische syndicalisten discussieerden over hoe het socialisme van de 21ste eeuw er moet uitzien. De situatie in Venezuela is verschillend van die van Vietnam, van Oost-Europa of van Cuba. Wij willen een socialisme opbouwen in onze eigen context, gebaseerd op de marxistische theorie over het socialisme, aangevuld met onze nationale denkers zoals Simon Bolivar. We willen ons baseren op onze eigen geschiedenis en onze cultuur en gewoonten.
Waarom is het socialisme noodzakelijk voor Venezuela?
Jesus Pino. Alle vorige regeringen lieten ons land voortboeren in de miserie. Met meer dan twee miljoen analfabeten, met een tekort van bijna twee miljoen woningen, met financiële problemen ondanks de olierijkdom en met zowat 80 % van de bevolking die in armoede leeft.
Om al die problemen op te lossen moet er een systeem komen van sociale rechtvaardigheid en gelijkheid. Het enige systeem dat deze principes kan verzekeren, is het socialisme. Dan kan de productie aangewend worden om onze noden te lenigen, en niet voor het winstbejag van de multinationals. Dan kunnen we onze politieke onafhankelijkheid verdedigen, en kunnen we een technologie ontwikkelen die aangepast is aan onze behoeften. Dan kan de solidariteit centraal staan, niet het individualisme van de kapitalistische maatschappij.
Tuesday, 25 November 2008
Venezuela: Overwinning met een wrange smaak
De partij van president Chávez, de PSVU, won in zeventien deelstaten. De oppositie won er in vijf, waaronder de twee dichtstbevolkte, en in de hoofdstad. Tot voor kort had de oppositie enkel de drie kleinste en rijkste gemeenten van de hoofdstad in handen. Maar de PSUV verloor nu ook de gemeente Sucre, met vooral armen en lagere middenklasse, plus het bestuur van Groot-Caracas. Hoewel Libertador, de gemeente waar de armsten wonen in handen van de PSUV blijft, is dit toch een zware slag. In 2004 had Chávez nog de hoofdstad en 20 van de 22 staten in handen gekregen, maar in de voorbije jaren waren drie gouverneurs naar de oppositie overgelopen. Chávez benadrukte dat de PSUV 17 deelstaten had gewonnen, waarvan 8 met méér dan 60 % en over het hele land kreeg de PSUV zo’n 5,4 miljoen stemmen of 57 % van het totaal. Nog steeds een comfortabele meerderheid. Reacties van vrienden uit Venezuela zijn kritischer: “Toen we vorig jaar het referendum over de nieuwe grondwet verloren, was de conclusie duidelijk: de corruptie moest aangepakt worden, het beleid moest efficiënter en dichter bij de mensen.”
Tuesday, 8 July 2008
Colombia :: Na de bevrijding van Ingrid Betancourt
Het vrijkomen van Ingrid Betancourt, voormalig presidentskandidate van Colombia, is een zeer goede zaak. Toch doet deze militaire operatie vragen rijzen.
Een onderhandelde oplossing voor het conflict of een militaire confrontatie?
Op 2 juli komen vijftien gijzelaars van de Colombiaanse guerrillabeweging FARC vrij. Onder hen de voormalige presidentskandidate Ingrid Betancourt, die sinds 2002 gevangen zat. We delen de vreugde van familie en vrienden en van al wie sinds jaren werkt voor de vrijlating van de gijzelaars. We hopen dat deze ontknoping kan bijdragen tot een onderhandelde oplossing voor de andere gijzelaars en dat de FARC en andere gewapende organisaties deze strijdvorm voortaan achterwege laten. Streeft president Uribe naar een onderhandelde oplossing? Niet bepaald. Met de steun van de Venezolaanse president Hugo Chávez werd er sinds augustus 2007 met de FARC onderhandeld om een humanitaire uitwisseling van gevangenen mogelijk te maken. Maar president Uribe blokkeerde elke poging om Ingrid Betancourt en de andere gijzelaars door onderhandelingen vrij te krijgen. Eind december werd een eenzijdige vrijlating van gijzelaars door de FARC uitgesteld omdat het Colombiaanse leger de regio liet bombarderen. In maart werd het kampement van guerrillacommandant Raúl Reyes gebombardeerd wetende dat de onderhandelingen met de Ecuadoraanse en Franse regering over de vrijlating van Betancourt al vergevorderd waren. Uiteindelijk besloot Uribe de gijzelaars op zijn manier te bevrijden en op een moment dat hém goed uitkwam. Hij kan nu de diepe politieke crisis van het regime en het conflict tussen hemzelf en het gerecht van Colombia doen vergeten.
VS leiden 9.000 Colombiaanse soldaten op
De Colombiaanse regering gebruikt nu de bevrijding van Ingrid Betancourt en de andere gijzelaars om haar militaire confrontatiestrategie tegenover de FARC te rechtvaardigen. De VS geven Uribe alle steun in het kader van hun strategie van herovering van Latijns-Amerika. Ze willen tegelijk de progressieve regeringen van Ecuador en Venezuela destabiliseren. Sinds Uribe aan de macht is, halen de VS de banden met dat land aan. In 2003 leidden de VS meer dan 9.000 Colombiaanse soldaten op, een verdubbeling tegenover 2002. In 2004 gaven de VS bijna 700 miljoen dollar aan hulp aan Colombia. Het grootste deel daarvan is militaire hulp en komt overeen met zowat 1/6de van de totale militaire uitgaven van Colombia. Daarmee ontvangt Colombia de helft van alle militaire hulp van de VS aan Latijns-Amerika.
1 La Jornada, Mexico, 24.11.2004.
Colombia democratisch?
Vier miljoen van de 45 miljoen inwoners zijn het slachtoffer van de humanitaire crisis en van een gedwongen verhuis. De belangrijkste oorzaak is de concentratie van land in de handen van nationale of transnationale bedrijven: monoculturen (vooral voor biobrandstoffen), mijnen (zoals Anglogold Ashanty), petroleum (zoals Repsol, BP Oxy).Vanaf het midden van de jaren 80 beslisten de Colombiaanse drughandelaren hun deviezen naar hun land te repatriëren en wit te wassen door uitgestrekte landeigendommen te kopen. Meestal van de beste gronden, die ze op twijfelachtige manier bemachtigden, door intimidatie en uitdrijving. Die gedwongen ‘verhuis’ gebeurde met de hulp van het leger en vooral van de paramilitaire milities en van private huurlingenbedrijven, zoals in Irak. Aan de boeren zegden die: “Als gij weigert,onderhandelen we verder met uw weduwe”. Het aantal vermoorde mensen loopt in de duizenden. Volgens Amnesty international werden in de twee voorbije decennia in Colombia meer dan 2.000 vakbondsmensen vermoord. In 90 % van de gevallen werden de daders nooit voor de rechter gebracht. Slechts 37 keer werden daders veroordeeld. Veertien voormalige chefs van paramilitaire groepen die naar de VS werden uitgewezen, lichten een tipje van de sluier op over de ‘parapolitiek’ in hun land: over gezamenlijke operaties, over de samenwerking tussen paramilitaire groepen en ongeveer honderd vijftig mensen, onder wie (tot vandaag) 63 volksvertegenwoordigers en senatoren, allemaal lid van de partijen die president Alvaro Uribe steunen. Van deze parlementsleden zijn er intussen 33 aangehouden.
De FARC en Colombia
Om het huidige gewapend conflict in Colombia te begrijpen moet je er de geschiedenis een beetje van kennen.
Om het huidige gewapend conflict in Colombia te begrijpen moet je er de geschiedenis een beetje van kennen. Zestig jaar terug, in 1948, werd de progressieve volksvertegenwoordiger en presidentskandidaat Jorge Eliécer Gaitán vermoord omdat hij zich tegen de elite van het land had verzet. Na tien jaar burgeroorlog, honderdduizenden doden en een voortdurende repressie tegen de boerenbevolking die vocht voor haar fundamentele rechten, organiseerde die zich in boerenguerrilla’s. Er volgden tientallen jaren van gewapende strijd die in de jaren 1980 uitliepen op vredesonderhandelingen. De FARC –een leger van vooral boeren – stemden in met een akkoord over de oprichting van een brede progressieve partij die hen zou vertegenwoordigen in de periode dat de akkoorden werden uitgevoerd. Die partij, de Vaderlandslievende Unie, werd compleet vernietigd: twee presidentskandidaten, drie senatoren, 30 burgemeesters en 5.000 basismilitanten en vakbondsmensen werden vermoord. In de loop van de 20 volgende jaren bleven de paramilitaire milities – als extremistische en terroristische vleugel van een gewelddadige staatspolitiek – de progressieve krachten onderdrukken en vermoorden. Het lijdt niet de minste twijfel dat de hudige opstelling van de FARC diepgaand beïnvloed is door de ervaring van de jaren 1980. (PDV)
Colombia :: Een alternatieve versie over ‘de bevrijding’
Het verhaal dat de bevrijding het resultaat is van een infiltratie en een interventie van het Colombiaans leger, wordt meer en meer betwist. De Spaanse krant El País liet op 1 juli weten dat een Franse en een Zwitserse diplomaat eind juni de FARC-leiding hebben ontmoet met akkoord van de Colombiaanse regering. Op 2 juli schreef het Venezolaanse nieuwsagentschap Agencia Popular de Noticias: “Toen de guerrilla, in overleg met de Europese diplomaten, de gijzelaars overbracht naar een centraal punt om hun vrijlating mogelijk te maken, hadden Colombiaanse soldaten zich al meester gemaakt van de gehuurde helikopters.” Geen langdurige infiltratie en gewaagde militaire operatie dus. De Colombiaanse militairen hebben alleen de controle overgenomen van de burgerhelikopters die moesten dienen om de gijzelaars over te brengen, waarschijnlijk met de medeplichtigheid van de Europese diplomaten die zich garant hadden gesteld. Hiermee kon de Colombiaanse president de overdracht van de gijzelaars door de FARC-leiding aan de Europese onderhandelaars verhinderen en zelf de show stelen.
Een onderhandelde oplossing voor het conflict of een militaire confrontatie?
Op 2 juli komen vijftien gijzelaars van de Colombiaanse guerrillabeweging FARC vrij. Onder hen de voormalige presidentskandidate Ingrid Betancourt, die sinds 2002 gevangen zat. We delen de vreugde van familie en vrienden en van al wie sinds jaren werkt voor de vrijlating van de gijzelaars. We hopen dat deze ontknoping kan bijdragen tot een onderhandelde oplossing voor de andere gijzelaars en dat de FARC en andere gewapende organisaties deze strijdvorm voortaan achterwege laten. Streeft president Uribe naar een onderhandelde oplossing? Niet bepaald. Met de steun van de Venezolaanse president Hugo Chávez werd er sinds augustus 2007 met de FARC onderhandeld om een humanitaire uitwisseling van gevangenen mogelijk te maken. Maar president Uribe blokkeerde elke poging om Ingrid Betancourt en de andere gijzelaars door onderhandelingen vrij te krijgen. Eind december werd een eenzijdige vrijlating van gijzelaars door de FARC uitgesteld omdat het Colombiaanse leger de regio liet bombarderen. In maart werd het kampement van guerrillacommandant Raúl Reyes gebombardeerd wetende dat de onderhandelingen met de Ecuadoraanse en Franse regering over de vrijlating van Betancourt al vergevorderd waren. Uiteindelijk besloot Uribe de gijzelaars op zijn manier te bevrijden en op een moment dat hém goed uitkwam. Hij kan nu de diepe politieke crisis van het regime en het conflict tussen hemzelf en het gerecht van Colombia doen vergeten.
VS leiden 9.000 Colombiaanse soldaten op
De Colombiaanse regering gebruikt nu de bevrijding van Ingrid Betancourt en de andere gijzelaars om haar militaire confrontatiestrategie tegenover de FARC te rechtvaardigen. De VS geven Uribe alle steun in het kader van hun strategie van herovering van Latijns-Amerika. Ze willen tegelijk de progressieve regeringen van Ecuador en Venezuela destabiliseren. Sinds Uribe aan de macht is, halen de VS de banden met dat land aan. In 2003 leidden de VS meer dan 9.000 Colombiaanse soldaten op, een verdubbeling tegenover 2002. In 2004 gaven de VS bijna 700 miljoen dollar aan hulp aan Colombia. Het grootste deel daarvan is militaire hulp en komt overeen met zowat 1/6de van de totale militaire uitgaven van Colombia. Daarmee ontvangt Colombia de helft van alle militaire hulp van de VS aan Latijns-Amerika.
1 La Jornada, Mexico, 24.11.2004.
Colombia democratisch?
Vier miljoen van de 45 miljoen inwoners zijn het slachtoffer van de humanitaire crisis en van een gedwongen verhuis. De belangrijkste oorzaak is de concentratie van land in de handen van nationale of transnationale bedrijven: monoculturen (vooral voor biobrandstoffen), mijnen (zoals Anglogold Ashanty), petroleum (zoals Repsol, BP Oxy).Vanaf het midden van de jaren 80 beslisten de Colombiaanse drughandelaren hun deviezen naar hun land te repatriëren en wit te wassen door uitgestrekte landeigendommen te kopen. Meestal van de beste gronden, die ze op twijfelachtige manier bemachtigden, door intimidatie en uitdrijving. Die gedwongen ‘verhuis’ gebeurde met de hulp van het leger en vooral van de paramilitaire milities en van private huurlingenbedrijven, zoals in Irak. Aan de boeren zegden die: “Als gij weigert,onderhandelen we verder met uw weduwe”. Het aantal vermoorde mensen loopt in de duizenden. Volgens Amnesty international werden in de twee voorbije decennia in Colombia meer dan 2.000 vakbondsmensen vermoord. In 90 % van de gevallen werden de daders nooit voor de rechter gebracht. Slechts 37 keer werden daders veroordeeld. Veertien voormalige chefs van paramilitaire groepen die naar de VS werden uitgewezen, lichten een tipje van de sluier op over de ‘parapolitiek’ in hun land: over gezamenlijke operaties, over de samenwerking tussen paramilitaire groepen en ongeveer honderd vijftig mensen, onder wie (tot vandaag) 63 volksvertegenwoordigers en senatoren, allemaal lid van de partijen die president Alvaro Uribe steunen. Van deze parlementsleden zijn er intussen 33 aangehouden.
De FARC en Colombia
Om het huidige gewapend conflict in Colombia te begrijpen moet je er de geschiedenis een beetje van kennen.
Om het huidige gewapend conflict in Colombia te begrijpen moet je er de geschiedenis een beetje van kennen. Zestig jaar terug, in 1948, werd de progressieve volksvertegenwoordiger en presidentskandidaat Jorge Eliécer Gaitán vermoord omdat hij zich tegen de elite van het land had verzet. Na tien jaar burgeroorlog, honderdduizenden doden en een voortdurende repressie tegen de boerenbevolking die vocht voor haar fundamentele rechten, organiseerde die zich in boerenguerrilla’s. Er volgden tientallen jaren van gewapende strijd die in de jaren 1980 uitliepen op vredesonderhandelingen. De FARC –een leger van vooral boeren – stemden in met een akkoord over de oprichting van een brede progressieve partij die hen zou vertegenwoordigen in de periode dat de akkoorden werden uitgevoerd. Die partij, de Vaderlandslievende Unie, werd compleet vernietigd: twee presidentskandidaten, drie senatoren, 30 burgemeesters en 5.000 basismilitanten en vakbondsmensen werden vermoord. In de loop van de 20 volgende jaren bleven de paramilitaire milities – als extremistische en terroristische vleugel van een gewelddadige staatspolitiek – de progressieve krachten onderdrukken en vermoorden. Het lijdt niet de minste twijfel dat de hudige opstelling van de FARC diepgaand beïnvloed is door de ervaring van de jaren 1980. (PDV)
Colombia :: Een alternatieve versie over ‘de bevrijding’
Het verhaal dat de bevrijding het resultaat is van een infiltratie en een interventie van het Colombiaans leger, wordt meer en meer betwist. De Spaanse krant El País liet op 1 juli weten dat een Franse en een Zwitserse diplomaat eind juni de FARC-leiding hebben ontmoet met akkoord van de Colombiaanse regering. Op 2 juli schreef het Venezolaanse nieuwsagentschap Agencia Popular de Noticias: “Toen de guerrilla, in overleg met de Europese diplomaten, de gijzelaars overbracht naar een centraal punt om hun vrijlating mogelijk te maken, hadden Colombiaanse soldaten zich al meester gemaakt van de gehuurde helikopters.” Geen langdurige infiltratie en gewaagde militaire operatie dus. De Colombiaanse militairen hebben alleen de controle overgenomen van de burgerhelikopters die moesten dienen om de gijzelaars over te brengen, waarschijnlijk met de medeplichtigheid van de Europese diplomaten die zich garant hadden gesteld. Hiermee kon de Colombiaanse president de overdracht van de gijzelaars door de FARC-leiding aan de Europese onderhandelaars verhinderen en zelf de show stelen.
Tuesday, 13 May 2008
Chavez belast superwinsten energiesector
President Hugo Chavez heft een extra belasting op de superwinsten van oliemultinationals. Geschatte opbrengst? Negen miljard dollar per jaar, onmiddellijk te investeren in sociale initiatieven.
Op voorstel van president Hugo Chavez, keurde het Venezolaanse parlement midden april een wet goed die een hogere belasting oplegt aan de winsten van de multinationals zodra de prijs boven de 70 dollar per vat stijgt. Deze nieuwe wet zal naar schatting 200 miljoen dollar per week opbrengen, of zowat 9 miljard dollar per jaar. Chavez legde deze nieuwe maatregel als volgt uit: “Door de hogere olieprijs stijgen de winsten van de oliemultinationals spectaculair, zonder dat ze daarvoor de minste bijkomende inspanning moeten leveren. Ik wil een nieuwe belasting op de superwinsten van de multinationals. De opbrengst moet gaan naar sociale programma’s om de problemen van de armste bevolkingsgroepen zo snel mogelijk aan te pakken. De voortrekkers ervan zullen de wijkcomités en de volksbeweging zijn.”
“Strijd tegen armoede opvoeren”
Chavez stelt twee doelstellingen voorop met deze belasting op de oliemultinationals: “De eerste doelstelling is het verbeteren van het levensniveau van de volkswijken. We zullen daarvoor onze inspanning toespitsen op bepaalde probleemzones. Er werden daarvoor in 74 gemeenten al 381 parochies geïdentificeerd. Alles samen gaat het om miljoenen inwoners. We moeten de strijd tegen de armoede opvoeren in die armste gebieden. Er zijn daar dringende problemen met elektriciteitsvoorziening, water, distributie van basisproducten, gezondheidszorg en geneesmiddelen, materiaal om woningen te herstellen, enz…” Chavez beklemtoonde ook dat een deel zal gebruikt worden om de nationalisatie van een aantal strategische bedrijven te financieren, zoals de cementproductie en het metaalbedrijf SIDOR.
“Volksmacht versterken”
“Daarnaast is er een tweede doelstelling, die ambitieuzer is, trager ook, maar die tegelijkertijd moet aangevat worden. Het gaat om de vorming van socialistische waarden, doorheen concrete projecten.” Zowat de helft van de 9 miljard dollar die de belasting zal opbrengen moet geïnvesteerd worden in de opbouw van het socialisme. “We moeten stap voor stap socialistische gemeenschappen opbouwen van onderuit”, zei Chavez. In volkswijken waar de wijkraden goed uitgebouwd zijn en democratisch functioneren, zullen extra projecten worden opgestart rond collectieve sociale woningbouw en coöperatieven voor de productie van basisproducten. Ook de landbouwcoöperatieven en de arbeiderscollectieven in de fabrieken kunnen op extra steun rekenen. “Op die manier kan het socialisme als ideaal van onderuit worden versterkt”, stelt Chavez.
Optreden tegen multinationals loont
Chavez is het duidelijk oneens met diegenen die zeggen: ‘aan multinationals kan je niet raken, zij zijn almachtig’. In tegendeel, vindt hij. Het optreden tegen de buitenlandse oliemultinationals heeft reeds belangrijke realisaties door de Venezolaanse staat mogelijk gemaakt: “In de voorbije jaren gaf de nationalisatie van de Venezolaanse oliemaatschappij PDVSA, ons financieringsruimte voor grootse projecten. Ze gaf de financiële ruimte om de sociale acties van onze revolutie te financieren: gesubsidieerd basisvoedsel, gezondheidszorg, onderwijs, het opzetten van coöperatieven, enz... Maar er is méér: In Cuba hebben we een raffinaderij hersteld en geopend, vandaag worden daar al 60.000 vaten per dag geraffineerd. We plannen ook in Nicaragua een raffinaderij, en in Brazilië. Telkens samen met de lokale nationale petroleummaatschappij. Zo ook in China: daar worden 3 raffinaderijen gebouwd samen met de China Petroleum Corporation. Niets van dit alles zou mogelijk geweest zijn zonder de nationalisatie van onze oliemaatschappij. Een applaus voor de petroleumarbeiders! Een applaus voor de Venezolaanse arbeidersklasse! De arbeidersklasse is fundamenteel voor onze socialistische revolutie!”
Ook in België belasting op woekerwinsten nodig.Vandaag swingen de prijzen van gas en elektriciteit de pan uit. Op de website www.6procent.be hebben sinds eind januari 2008 al meer dan 85.000 mensen de petitie getekend om de btw op gas en elektriciteit te verlagen van 21% naar 6%. Een extra belasting op de woekerwinsten van Electrabel kan zo’n BTW-verlaging perfect betalen. Want door de stijgende olieprijzen maken de energiebedrijven woekerwinsten. Zal onze regering het voorbeeld van Chavez volgen?
Op voorstel van president Hugo Chavez, keurde het Venezolaanse parlement midden april een wet goed die een hogere belasting oplegt aan de winsten van de multinationals zodra de prijs boven de 70 dollar per vat stijgt. Deze nieuwe wet zal naar schatting 200 miljoen dollar per week opbrengen, of zowat 9 miljard dollar per jaar. Chavez legde deze nieuwe maatregel als volgt uit: “Door de hogere olieprijs stijgen de winsten van de oliemultinationals spectaculair, zonder dat ze daarvoor de minste bijkomende inspanning moeten leveren. Ik wil een nieuwe belasting op de superwinsten van de multinationals. De opbrengst moet gaan naar sociale programma’s om de problemen van de armste bevolkingsgroepen zo snel mogelijk aan te pakken. De voortrekkers ervan zullen de wijkcomités en de volksbeweging zijn.”
“Strijd tegen armoede opvoeren”
Chavez stelt twee doelstellingen voorop met deze belasting op de oliemultinationals: “De eerste doelstelling is het verbeteren van het levensniveau van de volkswijken. We zullen daarvoor onze inspanning toespitsen op bepaalde probleemzones. Er werden daarvoor in 74 gemeenten al 381 parochies geïdentificeerd. Alles samen gaat het om miljoenen inwoners. We moeten de strijd tegen de armoede opvoeren in die armste gebieden. Er zijn daar dringende problemen met elektriciteitsvoorziening, water, distributie van basisproducten, gezondheidszorg en geneesmiddelen, materiaal om woningen te herstellen, enz…” Chavez beklemtoonde ook dat een deel zal gebruikt worden om de nationalisatie van een aantal strategische bedrijven te financieren, zoals de cementproductie en het metaalbedrijf SIDOR.
“Volksmacht versterken”
“Daarnaast is er een tweede doelstelling, die ambitieuzer is, trager ook, maar die tegelijkertijd moet aangevat worden. Het gaat om de vorming van socialistische waarden, doorheen concrete projecten.” Zowat de helft van de 9 miljard dollar die de belasting zal opbrengen moet geïnvesteerd worden in de opbouw van het socialisme. “We moeten stap voor stap socialistische gemeenschappen opbouwen van onderuit”, zei Chavez. In volkswijken waar de wijkraden goed uitgebouwd zijn en democratisch functioneren, zullen extra projecten worden opgestart rond collectieve sociale woningbouw en coöperatieven voor de productie van basisproducten. Ook de landbouwcoöperatieven en de arbeiderscollectieven in de fabrieken kunnen op extra steun rekenen. “Op die manier kan het socialisme als ideaal van onderuit worden versterkt”, stelt Chavez.
Optreden tegen multinationals loont
Chavez is het duidelijk oneens met diegenen die zeggen: ‘aan multinationals kan je niet raken, zij zijn almachtig’. In tegendeel, vindt hij. Het optreden tegen de buitenlandse oliemultinationals heeft reeds belangrijke realisaties door de Venezolaanse staat mogelijk gemaakt: “In de voorbije jaren gaf de nationalisatie van de Venezolaanse oliemaatschappij PDVSA, ons financieringsruimte voor grootse projecten. Ze gaf de financiële ruimte om de sociale acties van onze revolutie te financieren: gesubsidieerd basisvoedsel, gezondheidszorg, onderwijs, het opzetten van coöperatieven, enz... Maar er is méér: In Cuba hebben we een raffinaderij hersteld en geopend, vandaag worden daar al 60.000 vaten per dag geraffineerd. We plannen ook in Nicaragua een raffinaderij, en in Brazilië. Telkens samen met de lokale nationale petroleummaatschappij. Zo ook in China: daar worden 3 raffinaderijen gebouwd samen met de China Petroleum Corporation. Niets van dit alles zou mogelijk geweest zijn zonder de nationalisatie van onze oliemaatschappij. Een applaus voor de petroleumarbeiders! Een applaus voor de Venezolaanse arbeidersklasse! De arbeidersklasse is fundamenteel voor onze socialistische revolutie!”
Ook in België belasting op woekerwinsten nodig.Vandaag swingen de prijzen van gas en elektriciteit de pan uit. Op de website www.6procent.be hebben sinds eind januari 2008 al meer dan 85.000 mensen de petitie getekend om de btw op gas en elektriciteit te verlagen van 21% naar 6%. Een extra belasting op de woekerwinsten van Electrabel kan zo’n BTW-verlaging perfect betalen. Want door de stijgende olieprijzen maken de energiebedrijven woekerwinsten. Zal onze regering het voorbeeld van Chavez volgen?
Tuesday, 6 May 2008
Bolivia : Rijke elite wil gasrijke regio afsplitsen
Op 4 mei organiseerde het departement Santa Cruz in Bolivia een referendum over verregaande autonomie. Maar Evo Morales bijt van zich af.
La Paz, 4 mei. Op het moment dat de elite van de rijkere provincie Santa Cruz een referendum organiseerde voor afscheiding, betoogden indianen in de Boliviaanse hoofdstad La Paz ter ondersteuning van president Morales. (Foto Reuter)
Sinds zijn verkiezing tot president twee jaar geleden heeft Morales diverse maatregelen doorgevoerd om meer sociale gelijkheid in het land te brengen. Er kwam een wet op landhervorming en een op de nationalisering van het gas, het minimumloon werd verhoogd, er kwam gratis melk voor de kinderen. Allemaal niet echt wereldschokkend, maar voor de VS en de lokale elite gaat het allemaal veel te ver.
De grootgrondbezitters en industriëlen van het departement Santa Cruz (te vergelijken met een provincie bij ons) willen een verregaande autonomie afdwingen. Daarmee hopen ze onder meer de wetten tegen het grootgrondbezit te kunnen blokkeren. En de opbrengsten van de gasontginning in eigen handen te houden.
Op 4 mei organiseerden de lokale overheden een referendum dat voorstelt het departement politiek en economisch los te maken van de centrale regering. Het referendum heeft geen rechtsgeldigheid, en is bovendien ongrondwettelijk. Maar de autoriteiten in Santa Cruz zetten hun provocatie onverminderd voort. Hun doel is om Bolivia onbestuurbaar te maken en Morales tot aftreden tedwingen. Volgens de eerste resultaten zouden - met een deelname van 54% van de stemgerechtigden - de voorstanders van autonomie 85,3% hebben behaald. Als dit opzet slaagt in Santa Cruz, volgen binnenkort de departementen van Pando, Tarija et Beni. Hierdoor zouden de rijkste – en voornamelijk blanke – provincies, waar Bolivia’s gasvoorraden liggen, zich losscheuren van het armere hooggebergte, waar het merendeel van de arme indiaanse bevolking leeft. Bovendien willen ze eigen veiligheidsdiensten kunnen organiseren om weerstand te bieden tegen de volksbeweging of zelfs het nationaal leger. Een voorbode van een mogelijke burgeroorlog?
Amerikaans ambassadeur kwam over uit Joegoslavië
Net als tijdens de staatsgreep tegen Hugo Chavez in Venezuela in april 2002, spelen ook hier de Verenigde Staten een belangrijke rol. Huidig Amerikaans ambassadeur in Bolivia Philip Goldberg heeft er 10 jaar dienst opzitten in Joegoslavië, waar hij allerhande separatistische groepen steunde en zo het land hielp uiteenvallen. Die ervaring moet hij nu in Bolivia gebruiken. De VS helpen de oppositie om zich te organiseren, betalen bevriende journalisten, politieke partijen, jongerengroepen, enzovoorts. Er werden knokploegen opgericht om bij betogingen de volksbeweging te lijf te gaan. Die zijn intussen uitgegroeid tot een privémilitie van 85.000 man. Vorig jaar waren er dynamietaanslagen in Santa Cruz tegen het consulaat van Venezuela en tegen een woning waar Cubanen verbleven. De afscheidingsbeweging schrikt er ook niet voor terug om het anti-indiaans racisme te versterken om hun ‘autonomie’ te laten ondersteunen door de gewone (blanke) Boliviaan.
Morales slaat terug
Op 1 mei kondigde president Morales de nationalisatie aan van de telecommunicatiesector en van drie grote petroleumbedrijven waarin de privé tot nu toe een meerderheidaandeel had behouden. Tijdens zijn toespraak bevestigde Morales dat de nationale bodemrijkdommen de centrale staat toebehoren. “Laten we een autonomie verdedigen, maar dan een autonomie van de volkeren. Een autonomie op basis van eenheid en gelijkheid van alle Bolivianen. Geen autonomie voor enkelen, maar voor de grote meerderheid.”
La Paz, 4 mei. Op het moment dat de elite van de rijkere provincie Santa Cruz een referendum organiseerde voor afscheiding, betoogden indianen in de Boliviaanse hoofdstad La Paz ter ondersteuning van president Morales. (Foto Reuter)
Sinds zijn verkiezing tot president twee jaar geleden heeft Morales diverse maatregelen doorgevoerd om meer sociale gelijkheid in het land te brengen. Er kwam een wet op landhervorming en een op de nationalisering van het gas, het minimumloon werd verhoogd, er kwam gratis melk voor de kinderen. Allemaal niet echt wereldschokkend, maar voor de VS en de lokale elite gaat het allemaal veel te ver.
De grootgrondbezitters en industriëlen van het departement Santa Cruz (te vergelijken met een provincie bij ons) willen een verregaande autonomie afdwingen. Daarmee hopen ze onder meer de wetten tegen het grootgrondbezit te kunnen blokkeren. En de opbrengsten van de gasontginning in eigen handen te houden.
Op 4 mei organiseerden de lokale overheden een referendum dat voorstelt het departement politiek en economisch los te maken van de centrale regering. Het referendum heeft geen rechtsgeldigheid, en is bovendien ongrondwettelijk. Maar de autoriteiten in Santa Cruz zetten hun provocatie onverminderd voort. Hun doel is om Bolivia onbestuurbaar te maken en Morales tot aftreden tedwingen. Volgens de eerste resultaten zouden - met een deelname van 54% van de stemgerechtigden - de voorstanders van autonomie 85,3% hebben behaald. Als dit opzet slaagt in Santa Cruz, volgen binnenkort de departementen van Pando, Tarija et Beni. Hierdoor zouden de rijkste – en voornamelijk blanke – provincies, waar Bolivia’s gasvoorraden liggen, zich losscheuren van het armere hooggebergte, waar het merendeel van de arme indiaanse bevolking leeft. Bovendien willen ze eigen veiligheidsdiensten kunnen organiseren om weerstand te bieden tegen de volksbeweging of zelfs het nationaal leger. Een voorbode van een mogelijke burgeroorlog?
Amerikaans ambassadeur kwam over uit Joegoslavië
Net als tijdens de staatsgreep tegen Hugo Chavez in Venezuela in april 2002, spelen ook hier de Verenigde Staten een belangrijke rol. Huidig Amerikaans ambassadeur in Bolivia Philip Goldberg heeft er 10 jaar dienst opzitten in Joegoslavië, waar hij allerhande separatistische groepen steunde en zo het land hielp uiteenvallen. Die ervaring moet hij nu in Bolivia gebruiken. De VS helpen de oppositie om zich te organiseren, betalen bevriende journalisten, politieke partijen, jongerengroepen, enzovoorts. Er werden knokploegen opgericht om bij betogingen de volksbeweging te lijf te gaan. Die zijn intussen uitgegroeid tot een privémilitie van 85.000 man. Vorig jaar waren er dynamietaanslagen in Santa Cruz tegen het consulaat van Venezuela en tegen een woning waar Cubanen verbleven. De afscheidingsbeweging schrikt er ook niet voor terug om het anti-indiaans racisme te versterken om hun ‘autonomie’ te laten ondersteunen door de gewone (blanke) Boliviaan.
Morales slaat terug
Op 1 mei kondigde president Morales de nationalisatie aan van de telecommunicatiesector en van drie grote petroleumbedrijven waarin de privé tot nu toe een meerderheidaandeel had behouden. Tijdens zijn toespraak bevestigde Morales dat de nationale bodemrijkdommen de centrale staat toebehoren. “Laten we een autonomie verdedigen, maar dan een autonomie van de volkeren. Een autonomie op basis van eenheid en gelijkheid van alle Bolivianen. Geen autonomie voor enkelen, maar voor de grote meerderheid.”
Monday, 28 April 2008
‘Bisschop van de armen’ wordt president Paraguay
Na 61 jaar ononderbroken macht van de Coloradopartij, komt in Paraguay een 'ex-bisschop van de armen' aan de macht. Een ware politieke aardverschuiving.
Paraguay is zowat twaalf keer België en telt zes miljoen inwoners. Het is het tweede armste land van Latijns-Amerika. De sociale ongelijkheden zijn er erg groot. Enorme landerijen zijn er in handen van een kleine elite. Miljoenen arme boeren hebben geen grond. Al kort na de tweede wereldoorlog kwam de 'Coloradopartij' aan de macht en zwaait er sindsdien de plak. Al die tijd werden de belangen van de grootgrondbezitters en stedelijke elite zorgvuldig behartigd, met verkiezingen maar ook met 35 jaar onafgebroken harde dictatuur door Alfredo Stroessner (1954-1989). Op zondag 20 april moest de kandidaat van de elites echter de duimen leggen tegen ex-bisschop Fernando Lugo. Een van zijn eerste beleidspunten zal een integrale landhervorming zijn, heeft hij aangekondigd. Onmiddellijk na zijn verkiezing nam Lugo contact op met de Venezolaanse president Chavez om elkaar “zo snel mogelijk” te ontmoeten. Hij heeft ook met Chavez afgesproken om de Latijns-Amerikaanse Unie (Unasur) mee te helpen stimuleren. Lugo wil immers naar eigen zeggen aansluiten bij "dat progressieve, geintegreerde en verenigde Latijns-Amerika". Daarmee volgt hij de weg van Chavez in Venezuela, Morales in Bolivia, en straks ook Correa in Ecuador.
Bisschop wordt volksleider
“Paraguay zal vanaf nu niet enkel meer gekend zijn om zijn corruptie en zijn armoede. Het moet gedaan zijn met cliëntelisme en omkoping” verklaarde Lugo. Volksbewegingen als Tekojoja ('gelijkheid' in het guaraní, de lokale taal), Paraguay Posible en andere organisaties van inheemse volkeren en landloze boeren, waren een belangrijk steunpunt voor Fernando Lugo. Lugo stond in Paraguay al langer bekend als 'bisschop van de armen'. Eind 2006 besloot hij zijn ambt van bisschop neer te leggen om zich in de politiek te kunnen storten. Het Vatikaan weigerde zijn ontslag, maar Lugo antwoordde dat hij “in eer en geweten” voor de politiek had gekozen. Collega-bisschop Zacarías Ortis steunde hem: “De gelovigen zullen het begrijpen. De armen zullen massaal voor hem stemmen”. En die bisschoppelijke voorzienigheid bleek te kloppen: Lugo won met zijn “Alliantie voor de Verandering”, en had met bijna 41 % van de stemmen 10 % voorsprong op de kandidaat van de traditionele Coloradopartij.
Paraguay is zowat twaalf keer België en telt zes miljoen inwoners. Het is het tweede armste land van Latijns-Amerika. De sociale ongelijkheden zijn er erg groot. Enorme landerijen zijn er in handen van een kleine elite. Miljoenen arme boeren hebben geen grond. Al kort na de tweede wereldoorlog kwam de 'Coloradopartij' aan de macht en zwaait er sindsdien de plak. Al die tijd werden de belangen van de grootgrondbezitters en stedelijke elite zorgvuldig behartigd, met verkiezingen maar ook met 35 jaar onafgebroken harde dictatuur door Alfredo Stroessner (1954-1989). Op zondag 20 april moest de kandidaat van de elites echter de duimen leggen tegen ex-bisschop Fernando Lugo. Een van zijn eerste beleidspunten zal een integrale landhervorming zijn, heeft hij aangekondigd. Onmiddellijk na zijn verkiezing nam Lugo contact op met de Venezolaanse president Chavez om elkaar “zo snel mogelijk” te ontmoeten. Hij heeft ook met Chavez afgesproken om de Latijns-Amerikaanse Unie (Unasur) mee te helpen stimuleren. Lugo wil immers naar eigen zeggen aansluiten bij "dat progressieve, geintegreerde en verenigde Latijns-Amerika". Daarmee volgt hij de weg van Chavez in Venezuela, Morales in Bolivia, en straks ook Correa in Ecuador.
Bisschop wordt volksleider
“Paraguay zal vanaf nu niet enkel meer gekend zijn om zijn corruptie en zijn armoede. Het moet gedaan zijn met cliëntelisme en omkoping” verklaarde Lugo. Volksbewegingen als Tekojoja ('gelijkheid' in het guaraní, de lokale taal), Paraguay Posible en andere organisaties van inheemse volkeren en landloze boeren, waren een belangrijk steunpunt voor Fernando Lugo. Lugo stond in Paraguay al langer bekend als 'bisschop van de armen'. Eind 2006 besloot hij zijn ambt van bisschop neer te leggen om zich in de politiek te kunnen storten. Het Vatikaan weigerde zijn ontslag, maar Lugo antwoordde dat hij “in eer en geweten” voor de politiek had gekozen. Collega-bisschop Zacarías Ortis steunde hem: “De gelovigen zullen het begrijpen. De armen zullen massaal voor hem stemmen”. En die bisschoppelijke voorzienigheid bleek te kloppen: Lugo won met zijn “Alliantie voor de Verandering”, en had met bijna 41 % van de stemmen 10 % voorsprong op de kandidaat van de traditionele Coloradopartij.
Tuesday, 22 April 2008
Communist zijn in het Venezuela van Chávez
De Communistische Partij van Venezuela (PCV) steunt de aangekondigde nationalisatie van de metaalindustrie. We vroeger aan Oscar Figuera welke rol de communisten spelen in de revolutie van Chávez.
Oscar Figuera is sinds 12 jaar de Algemeen Secretaris van de PCV en verantwoordelijk voor de partijwerking onder de arbeiders. “Ik kom zelf uit de arbeidersbeweging”, legt hij uit, “daar voel ik mij als een vis in het water”. De Venezolaanse communisten steunen de Venezolaanse revolutie voluit. En werken voornamelijk aan een sterkere arbeidersbeweging. Vooral in de petroleumsector en in de petrochemische sector zijn de resultaten bemoedigend.
Waarom werkt de PCV prioritair aan een sterkere arbeidersbeweging?
Oscar Figuera. Dat werk onder de arbeiders is essentieel. Want er zijn heel wat discussies onder diegenen die de Bolivariaanse revolutie steunen. Naast de radicale basis bij de arbeiders en in de volkswijken, is er – vooral binnen de overheidadministratie – een rechterzijde die de multinationals niet te hard wil aanpakken en de veranderingen afremt. We moeten verhinderen dat die rechtse krachten het beleid gaan bepalen.
Kan je daar een voorbeeld van geven?
Oscar Figuera. De laatste weken was vooral het metaalbedrijf SIDOR in het nieuws. Dit is het grootste staalbedrijf van het land. Tot in 1997 was SIDOR een openbaar bedrijf met 11.000 vaste werkkrachten. Na de overname in 1997 door “Ternium”, een Argentijnse multinational, is het aantal personeelsleden sterk verminderd. Vele duizenden werden gedwongen onder slechtere voorwaarden in onderaanneming te werken. De arbeiders zijn daar niet over te spreken en eisen al een hele tijd de hernationalisatie van het bedrijf.”
Wat is de houding van de regering?
Oscar Figuera. De vakbond kwam in maart stevig in botsing met onze minister van arbeid, José Rivero. Die wilde het voorstel van de multinational via een referendum doorduwen tot grote woede van de vakbonden. Ze beschuldigden hem ervan zijn rol van bemiddelaar te hebben opgegeven en openlijk aan de kant van de multinational te zijn gaan staan. De PCV was in de voorbije maanden de enige partij van betekenis die de arbeiders consequent steunde.”
En welke houding nam de PSUV aan, de partij van Chávez?
Oscar Figuera. Dat is een probleem. Die partij is nog volop in ontwikkeling. Binnen die structuren zijn heel verschillende visies. Sommige leden van de PSUV in SIDOR kwamen stevig in botsing met de meerderheid van de arbeiders. Er is toen geduwd en getrokken. De arbeiders vroegen tijdens een televisieprogramma aan president Chavez om zelf rechtstreeks tussen te komen.
Hoe heeft de PCV zich in het conflict opgesteld?
Oscar Figuera. Er was een belangrijk intern probleem ontstaan in het bedrijf. Een groeiend aantal arbeiders voelde zich echt in de steek gelaten door de regering. Wij van onze kant hebben er steeds op gehamerd dat het belangrijkste probleem de winsthonger van de multinationals was en niet de regering. Tegelijk hebben we consequent de hernationalisatie van het bedrijf verdedigd, en daar rond de arbeiders georganiseerd. Vorige week heeft Hugo Chávez dan de nationalisatie van het bedrijf aangekondigd.
Noot: Op 16 april werd José Riveiro afgezet als minister van arbeid en vervangen door Roberto Hernández, tot nu vice-president van het parlement en veteraan van de PCV, die vorig jaar besliste om toe te treden tot de PSUV, de partij van Chávez.
Oscar Figuera is sinds 12 jaar de Algemeen Secretaris van de PCV en verantwoordelijk voor de partijwerking onder de arbeiders. “Ik kom zelf uit de arbeidersbeweging”, legt hij uit, “daar voel ik mij als een vis in het water”. De Venezolaanse communisten steunen de Venezolaanse revolutie voluit. En werken voornamelijk aan een sterkere arbeidersbeweging. Vooral in de petroleumsector en in de petrochemische sector zijn de resultaten bemoedigend.
Waarom werkt de PCV prioritair aan een sterkere arbeidersbeweging?
Oscar Figuera. Dat werk onder de arbeiders is essentieel. Want er zijn heel wat discussies onder diegenen die de Bolivariaanse revolutie steunen. Naast de radicale basis bij de arbeiders en in de volkswijken, is er – vooral binnen de overheidadministratie – een rechterzijde die de multinationals niet te hard wil aanpakken en de veranderingen afremt. We moeten verhinderen dat die rechtse krachten het beleid gaan bepalen.
Kan je daar een voorbeeld van geven?
Oscar Figuera. De laatste weken was vooral het metaalbedrijf SIDOR in het nieuws. Dit is het grootste staalbedrijf van het land. Tot in 1997 was SIDOR een openbaar bedrijf met 11.000 vaste werkkrachten. Na de overname in 1997 door “Ternium”, een Argentijnse multinational, is het aantal personeelsleden sterk verminderd. Vele duizenden werden gedwongen onder slechtere voorwaarden in onderaanneming te werken. De arbeiders zijn daar niet over te spreken en eisen al een hele tijd de hernationalisatie van het bedrijf.”
Wat is de houding van de regering?
Oscar Figuera. De vakbond kwam in maart stevig in botsing met onze minister van arbeid, José Rivero. Die wilde het voorstel van de multinational via een referendum doorduwen tot grote woede van de vakbonden. Ze beschuldigden hem ervan zijn rol van bemiddelaar te hebben opgegeven en openlijk aan de kant van de multinational te zijn gaan staan. De PCV was in de voorbije maanden de enige partij van betekenis die de arbeiders consequent steunde.”
En welke houding nam de PSUV aan, de partij van Chávez?
Oscar Figuera. Dat is een probleem. Die partij is nog volop in ontwikkeling. Binnen die structuren zijn heel verschillende visies. Sommige leden van de PSUV in SIDOR kwamen stevig in botsing met de meerderheid van de arbeiders. Er is toen geduwd en getrokken. De arbeiders vroegen tijdens een televisieprogramma aan president Chavez om zelf rechtstreeks tussen te komen.
Hoe heeft de PCV zich in het conflict opgesteld?
Oscar Figuera. Er was een belangrijk intern probleem ontstaan in het bedrijf. Een groeiend aantal arbeiders voelde zich echt in de steek gelaten door de regering. Wij van onze kant hebben er steeds op gehamerd dat het belangrijkste probleem de winsthonger van de multinationals was en niet de regering. Tegelijk hebben we consequent de hernationalisatie van het bedrijf verdedigd, en daar rond de arbeiders georganiseerd. Vorige week heeft Hugo Chávez dan de nationalisatie van het bedrijf aangekondigd.
Noot: Op 16 april werd José Riveiro afgezet als minister van arbeid en vervangen door Roberto Hernández, tot nu vice-president van het parlement en veteraan van de PCV, die vorig jaar besliste om toe te treden tot de PSUV, de partij van Chávez.
Thursday, 6 March 2008
Oorlogsdreiging in Latijns-Amerika
Sinds de aanval van het Colombiaanse leger op een guerrillakamp van de FARC op Ecuadoraans grondgebied, blijft de spanning tussen Colombia en buurlanden Venezuela en Ecuador stijgen.
Na de aanval op een kamp van de FARC op Ecuadoraans grondgebied door het Colombiaanse leger, verbrak president Raphaël Correa van Ecuador de diplomatieke betrekkingen met Colombia en stuurde hij troepen naar de grens. President Chavez van Venezuela deed hetzelfde. (Foto Xinhua)
Vroeg in de ochtend van zaterdag één maart werden FARC-commandant Raúl Reyes en 17 guerrillastrijders gedood op Ecuadoraans grondgebied. Volgens de Colombiaanse president Uribe zou de FARC het Colombiaanse leger hebben aangevallen en zouden de soldaten de guerrilla hebben achtervolgd tot op Ecuadoraans grondgebied. Maar het Ecuadoraanse leger stelde ter plaatse vast dat er nooit een gevecht geweest was en dat de opstandelingen op het moment van de aanval duidelijk sliepen.
De Colombiaanse vliegtuigen vlogen minstens tien kilometer boven Ecuadoraans gebied om de aanval te kunnen uitvoeren. Eerst lanceerden ze gesofistikeerde Amerikaanse bommen, geleid vanuit Amerikaanse satellieten. Daarna landden helikopters van de Colombiaanse luchtmacht. Soldaten doodden verscheidene gewonde guerrillero’s en namen het lijk van Raúl Reyes als een trofee mee. Drie gewonde guerrillero’s lieten ze achter.
De dag nadien beweerde Uribe dat op de computer van Reyes bewijzen waren gevonden van banden tussen de regering van Ecuador en de FARC. Er zouden ook bewijzen zijn gevonden van een storting van 300 miljoen dollar door de Venezolaanse president Chavez aan de Colombiaanse guerrilla.
De president van Ecuador, Raphaël Correa, was zeer verontwaardigd over de leugens van Uribe en de schending van het grondgebied van Ecuador. Hij verbrak prompt de diplomatieke betrekkingen met Colombia en stuurde troepen naar de grens. De Venezolaanse president Hugo Chavez deed hetzelfde.
Aanval verhindert vrijlating van Ingrid Bétancourt
Volgens de Ecuadoraanse president Rafael Correa hebben de militaire aanval en de dood van Raúl Reyes de nakende vrijlating van elf gijzelaars verhinderd, onder wie de Frans-Colombiaanse Ingrid Bétancourt. “De gesprekken voor die vrijlating waren al ver gevorderd”, zei Correa in een tv-toespraak, “het plan moest nog in maart uitgevoerd worden.” Hij vermoedt dat het bombardement ook bedoeld was om de vrijlating te verhinderen. De Franse president Sarkozy had namelijk al sinds oktober 2007 drie persoonlijke gezanten in Colombia, die daar met Raul Reyes onderhandelden over de vrijlating van Ingrid Bétancourt. Zij zouden Reyes die dag ontmoeten, maar kregen een telefoontje dat ze beter wegbleven. Uribe had beloofd zich afzijdig te houden, maar heeft de onderhandelingen gesaboteerd door de plaats van afspraak te laten bombarderen.
De Franse president Sarkozy liet weten dat de dood van Raúl Reyes gebeurde “op een cruciaal ogenblik waarop alles en iedereen de positieve dynamiek zou moeten ondersteunen die werd geschapen door de unilaterale vrijlating van verscheidene gijzelaars”. De dood van Raúl Reyes “is geen goede zaak”, liet ook de Franse minister van Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner weten. “Hij was de man met wie we praatten”. De huidige spanningen “tonen aan hoe belangrijk het is een onderhandelde oplossing te vinden. Zo’n oplossing begint bij de pijnlijke zaak van de gijzelaars”.
Fabrice Delloye, de ex van Ingrid Bétancourt verklaarde: “President Uribe wist perfect en al heel lang waar Raul Reyes zat en ook dat president Correa, via zijn minister van Binnenlandse Zaken louter humanitaire betrekkingen onderhield met Raul Reyes om een oplossing te vinden voor het probleem van de gijzelaars.” De aanval komt dan ook hard aan voor hun families. “Ik ben verbijsterd door het optreden van president Uribe, die de hele tijd alle wegen waarlangs de gijzelaars kunnen terugkomen, saboteert”, zei Delloye. “Ik vind het ronduit walgelijk,want op die manier brengt hij het leven van Ingrid en de andere gijzelaars in gevaar.”
Nog maar eens… Bush
Het Amerikaanse onderzoekscentrum Council on Hemispheric Affairs vraagt zich af welke rol het Zuid-commando van de Verenigde Staten in Miami heeft gespeeld bij de planning, de bevoorrading en de uitvoering” van de Colombiaanse aanval op Ecuadoraans territorium. “Het hoogtechnisch karakter van het hele plan ligt ver boven de mogelijkheden van het Colombiaans leger. Meestal wordt dat niet ingeschakeld, wegens zijn onbekwaamheid, hun banden met drugshandel en hun geringe bereidwilligheid om gevaren te trotseren”, schrijven ze in het document.
VS-president Bush liet duidelijk weten dat hij Colombia steunt. In een telefoongesprek met Uribe zei Bush dat hij druk zou uitoefenen om het vrijhandelsakkoord tussen beide landen met spoed te laten goedkeuren door het Amerikaanse Congres.
Uribe en zijn opdrachtgevers in Washington blijven duidelijk kiezen voor de militaire weg, tegen de voorstellen van Chavez en Sarkozy in. De parlementsleden die eind februari vrij kwamen, hadden laten weten dat Bétancourt eraan dacht zich bij de volgende verkiezingen kandidaat te stellen met een programma voor een duurzame vrede in Colombia. En dat is blijkbaar wat Uribe en de VS absoluut niet willen...
Na de aanval op een kamp van de FARC op Ecuadoraans grondgebied door het Colombiaanse leger, verbrak president Raphaël Correa van Ecuador de diplomatieke betrekkingen met Colombia en stuurde hij troepen naar de grens. President Chavez van Venezuela deed hetzelfde. (Foto Xinhua)
Vroeg in de ochtend van zaterdag één maart werden FARC-commandant Raúl Reyes en 17 guerrillastrijders gedood op Ecuadoraans grondgebied. Volgens de Colombiaanse president Uribe zou de FARC het Colombiaanse leger hebben aangevallen en zouden de soldaten de guerrilla hebben achtervolgd tot op Ecuadoraans grondgebied. Maar het Ecuadoraanse leger stelde ter plaatse vast dat er nooit een gevecht geweest was en dat de opstandelingen op het moment van de aanval duidelijk sliepen.
De Colombiaanse vliegtuigen vlogen minstens tien kilometer boven Ecuadoraans gebied om de aanval te kunnen uitvoeren. Eerst lanceerden ze gesofistikeerde Amerikaanse bommen, geleid vanuit Amerikaanse satellieten. Daarna landden helikopters van de Colombiaanse luchtmacht. Soldaten doodden verscheidene gewonde guerrillero’s en namen het lijk van Raúl Reyes als een trofee mee. Drie gewonde guerrillero’s lieten ze achter.
De dag nadien beweerde Uribe dat op de computer van Reyes bewijzen waren gevonden van banden tussen de regering van Ecuador en de FARC. Er zouden ook bewijzen zijn gevonden van een storting van 300 miljoen dollar door de Venezolaanse president Chavez aan de Colombiaanse guerrilla.
De president van Ecuador, Raphaël Correa, was zeer verontwaardigd over de leugens van Uribe en de schending van het grondgebied van Ecuador. Hij verbrak prompt de diplomatieke betrekkingen met Colombia en stuurde troepen naar de grens. De Venezolaanse president Hugo Chavez deed hetzelfde.
Aanval verhindert vrijlating van Ingrid Bétancourt
Volgens de Ecuadoraanse president Rafael Correa hebben de militaire aanval en de dood van Raúl Reyes de nakende vrijlating van elf gijzelaars verhinderd, onder wie de Frans-Colombiaanse Ingrid Bétancourt. “De gesprekken voor die vrijlating waren al ver gevorderd”, zei Correa in een tv-toespraak, “het plan moest nog in maart uitgevoerd worden.” Hij vermoedt dat het bombardement ook bedoeld was om de vrijlating te verhinderen. De Franse president Sarkozy had namelijk al sinds oktober 2007 drie persoonlijke gezanten in Colombia, die daar met Raul Reyes onderhandelden over de vrijlating van Ingrid Bétancourt. Zij zouden Reyes die dag ontmoeten, maar kregen een telefoontje dat ze beter wegbleven. Uribe had beloofd zich afzijdig te houden, maar heeft de onderhandelingen gesaboteerd door de plaats van afspraak te laten bombarderen.
De Franse president Sarkozy liet weten dat de dood van Raúl Reyes gebeurde “op een cruciaal ogenblik waarop alles en iedereen de positieve dynamiek zou moeten ondersteunen die werd geschapen door de unilaterale vrijlating van verscheidene gijzelaars”. De dood van Raúl Reyes “is geen goede zaak”, liet ook de Franse minister van Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner weten. “Hij was de man met wie we praatten”. De huidige spanningen “tonen aan hoe belangrijk het is een onderhandelde oplossing te vinden. Zo’n oplossing begint bij de pijnlijke zaak van de gijzelaars”.
Fabrice Delloye, de ex van Ingrid Bétancourt verklaarde: “President Uribe wist perfect en al heel lang waar Raul Reyes zat en ook dat president Correa, via zijn minister van Binnenlandse Zaken louter humanitaire betrekkingen onderhield met Raul Reyes om een oplossing te vinden voor het probleem van de gijzelaars.” De aanval komt dan ook hard aan voor hun families. “Ik ben verbijsterd door het optreden van president Uribe, die de hele tijd alle wegen waarlangs de gijzelaars kunnen terugkomen, saboteert”, zei Delloye. “Ik vind het ronduit walgelijk,want op die manier brengt hij het leven van Ingrid en de andere gijzelaars in gevaar.”
Nog maar eens… Bush
Het Amerikaanse onderzoekscentrum Council on Hemispheric Affairs vraagt zich af welke rol het Zuid-commando van de Verenigde Staten in Miami heeft gespeeld bij de planning, de bevoorrading en de uitvoering” van de Colombiaanse aanval op Ecuadoraans territorium. “Het hoogtechnisch karakter van het hele plan ligt ver boven de mogelijkheden van het Colombiaans leger. Meestal wordt dat niet ingeschakeld, wegens zijn onbekwaamheid, hun banden met drugshandel en hun geringe bereidwilligheid om gevaren te trotseren”, schrijven ze in het document.
VS-president Bush liet duidelijk weten dat hij Colombia steunt. In een telefoongesprek met Uribe zei Bush dat hij druk zou uitoefenen om het vrijhandelsakkoord tussen beide landen met spoed te laten goedkeuren door het Amerikaanse Congres.
Uribe en zijn opdrachtgevers in Washington blijven duidelijk kiezen voor de militaire weg, tegen de voorstellen van Chavez en Sarkozy in. De parlementsleden die eind februari vrij kwamen, hadden laten weten dat Bétancourt eraan dacht zich bij de volgende verkiezingen kandidaat te stellen met een programma voor een duurzame vrede in Colombia. En dat is blijkbaar wat Uribe en de VS absoluut niet willen...
Ontvoeringen en structureel geweld in Colombia
Inzake ontvoeringen in Colombia wordt altijd verwezen naar de FARC. Toch zijn de meeste het werk van gewone misdadigers, drugskartels en paramilitaire groepen.
De ontvoeringen van burgers door de Colombiaanse FARC zijn een schending van het humanitair recht in oorlogssituaties. Gevangen militairen zijn dan weer krijgsgevangenen. De voorbije maanden hebben de FARC zes burgers vrijgelaten. De zeven burgers en 33 militairen die ze nog vasthouden, willen ze uitwisselen voor honderden guerrillastrijders die in Colombiaanse gevangenissen zitten.
Gijzelnemingen zijn slechts één van de vele vormen van geweld in Colombia. In 2007 zijn liefst 305.966 Colombianen gevlucht voor oorlogsgeweld en bedreigingen, bijna 80.000 meer dan in 2006.[i] Uribe voerde de strijd tegen de guerrilla op. Het totale aantal interne vluchtelingen (“ontheemden”) in Colombia wordt geschat vier miljoen, zowat tien procent van de totale bevolking.
Hoewel de paramilitaire groepen officieel demobiliseren, blijven ze een enorme rol spelen. Ze zijn verbonden met de drugskartels, het leger, en hoge pieten in de regering. Ook president Uribe komt uit die kringen. “Er ontstaat een alliantie”, schrijft François Houtart, “waarbij de paramilitairen de linkse oppositie elimineren en elke georganiseerde tegenbeweging onmogelijk maken. Zo blijven de sociale tegenstellingen zich verscherpen, terwijl de drugskartels hun activiteiten ongeremd kunnen verder zetten. Een deel van de winsten vloeien dan weer naar het financieren van politieke partijen.”[ii]
[i] www.MO.be, 27/02/08
[ii] François Houtart, Le Soir, 14/01/08
De ontvoeringen van burgers door de Colombiaanse FARC zijn een schending van het humanitair recht in oorlogssituaties. Gevangen militairen zijn dan weer krijgsgevangenen. De voorbije maanden hebben de FARC zes burgers vrijgelaten. De zeven burgers en 33 militairen die ze nog vasthouden, willen ze uitwisselen voor honderden guerrillastrijders die in Colombiaanse gevangenissen zitten.
Gijzelnemingen zijn slechts één van de vele vormen van geweld in Colombia. In 2007 zijn liefst 305.966 Colombianen gevlucht voor oorlogsgeweld en bedreigingen, bijna 80.000 meer dan in 2006.[i] Uribe voerde de strijd tegen de guerrilla op. Het totale aantal interne vluchtelingen (“ontheemden”) in Colombia wordt geschat vier miljoen, zowat tien procent van de totale bevolking.
Hoewel de paramilitaire groepen officieel demobiliseren, blijven ze een enorme rol spelen. Ze zijn verbonden met de drugskartels, het leger, en hoge pieten in de regering. Ook president Uribe komt uit die kringen. “Er ontstaat een alliantie”, schrijft François Houtart, “waarbij de paramilitairen de linkse oppositie elimineren en elke georganiseerde tegenbeweging onmogelijk maken. Zo blijven de sociale tegenstellingen zich verscherpen, terwijl de drugskartels hun activiteiten ongeremd kunnen verder zetten. Een deel van de winsten vloeien dan weer naar het financieren van politieke partijen.”[ii]
[i] www.MO.be, 27/02/08
[ii] François Houtart, Le Soir, 14/01/08
Friday, 29 February 2008
Op bezoek bij textielcoöperatieve :Vrouwen aan de macht bij Venezuela Avanza
In januari kon ik in Venezuela de textielcoöperatieve Venezuela Avanza bezoeken. En ‘t moet gezegd: ‘t ging vooruit!
Venezuela Avanza (Venezuela gaat vooruit) is gelegen in Catia, een van de uitgebreide volkswijken van Caracas. De coöperatieve maakt hemden, jeans, T-shirts, truien, pyjama’s, petjes, enzovoort. “We zijn allemaal huismoeders hier uit de buurt”, vertelt Miriam, de voorzitster van de coöperatieve. “Ja, vandaag ben ik hier de baas”, lacht ze, “elk jaar verkiezen we een voorzitter.” Ook de volgende voorzitters zullen vrouwen zijn, want de coöperatieve bestaat uitsluitend uit (129) vrouwelijke textielarbeidsters. Er zijn drie mannen in dienst: de klusjesman, de boekhouder en de advocaat, maar die zijn werknemers, geen lid.
Miriam leidt me rond en geeft een woordje uitleg: “Dankzij Chávez zijn we kunnen gaan studeren en hebben we deze coöperatieve opgericht. De meerderheid van onze leden werken overdag en studeren ’s avonds nog bij: sommigen leren lezen en schrijven, anderen maken hun basisschool of secundair onderwijs af.”
En hoe zijn de werkvoorwaarden?
Miriam. “We werken van 8 tot 12, en van 13 tot 16.30 u. Wie studeert mag om 16 u naar huis. Iedereen verdient evenveel. Wie ziek is (met ziektebriefje) krijgt het loon gewoon doorbetaald. Op het einde van het jaar wordt de globale winst verdeeld tussen alle leden van de coöperatieve, in functie van het aantal gewerkte dagen. Hier levert wie ziek was of afwezig dus wel een stukje in.”
Na de rondleiding word ik meegetroond naar het winkeltje. Ik krijg allerhande ‘prachtige’, ‘degelijke’ en ‘zeer goedkope’ kledingstukken aangeprezen. En ja, ik heb me dus wel laten overtuigen… Maar de leukste aankoop vond ik het blauwe T-shirt dat in de coöperatieve als uniform wordt gebruikt.
Honderdduizend coöperaties
Venezuela heeft een kapitalistische economie, waarbinnen allerhande vormen van coöperatieve en sociaal georiënteerde producties worden ontwikkeld. Toen in 2001 een speciale wet werd goedgekeurd rond coöperatieve associaties, nam hun aantal pijlsnel toe. Bij het aantreden van Chávez in 1998 waren er in Venezuela 762 wettelijk geregistreerde coöperatieven. Midden 2006 was hun aantal gegroeid tot 108.000, met samen zo’n anderhalf miljoen leden.1
Er is ook een wet die de kleine en middelgrote industrie en de coöperatieven bevoordeelt bij contracten met de overheid, onder andere voor de Mercal-winkels die gesubsidieerde basisproducten verkopen.
De missie ‘Vuelvan caras’ van het ministerie voor Volkseconomie leidt mensen op in management en boekhouding en verleent studiebeurzen. Wie afstudeert en een coöperatieve wil oprichten krijgt prioriteit op het vlak van technische steun, kredieten en leveringscontracten aan de staat. Hiervoor is een strikte regelgeving uitgewerkt.
1 De Vos, P. Venezuela: Anti-imperialisme en socialisme. Marxistische Studies 2007 ; 77 : 11-76. IMAST, Brussel. www.marx.be
Venezuela Avanza (Venezuela gaat vooruit) is gelegen in Catia, een van de uitgebreide volkswijken van Caracas. De coöperatieve maakt hemden, jeans, T-shirts, truien, pyjama’s, petjes, enzovoort. “We zijn allemaal huismoeders hier uit de buurt”, vertelt Miriam, de voorzitster van de coöperatieve. “Ja, vandaag ben ik hier de baas”, lacht ze, “elk jaar verkiezen we een voorzitter.” Ook de volgende voorzitters zullen vrouwen zijn, want de coöperatieve bestaat uitsluitend uit (129) vrouwelijke textielarbeidsters. Er zijn drie mannen in dienst: de klusjesman, de boekhouder en de advocaat, maar die zijn werknemers, geen lid.
Miriam leidt me rond en geeft een woordje uitleg: “Dankzij Chávez zijn we kunnen gaan studeren en hebben we deze coöperatieve opgericht. De meerderheid van onze leden werken overdag en studeren ’s avonds nog bij: sommigen leren lezen en schrijven, anderen maken hun basisschool of secundair onderwijs af.”
En hoe zijn de werkvoorwaarden?
Miriam. “We werken van 8 tot 12, en van 13 tot 16.30 u. Wie studeert mag om 16 u naar huis. Iedereen verdient evenveel. Wie ziek is (met ziektebriefje) krijgt het loon gewoon doorbetaald. Op het einde van het jaar wordt de globale winst verdeeld tussen alle leden van de coöperatieve, in functie van het aantal gewerkte dagen. Hier levert wie ziek was of afwezig dus wel een stukje in.”
Na de rondleiding word ik meegetroond naar het winkeltje. Ik krijg allerhande ‘prachtige’, ‘degelijke’ en ‘zeer goedkope’ kledingstukken aangeprezen. En ja, ik heb me dus wel laten overtuigen… Maar de leukste aankoop vond ik het blauwe T-shirt dat in de coöperatieve als uniform wordt gebruikt.
Honderdduizend coöperaties
Venezuela heeft een kapitalistische economie, waarbinnen allerhande vormen van coöperatieve en sociaal georiënteerde producties worden ontwikkeld. Toen in 2001 een speciale wet werd goedgekeurd rond coöperatieve associaties, nam hun aantal pijlsnel toe. Bij het aantreden van Chávez in 1998 waren er in Venezuela 762 wettelijk geregistreerde coöperatieven. Midden 2006 was hun aantal gegroeid tot 108.000, met samen zo’n anderhalf miljoen leden.1
Er is ook een wet die de kleine en middelgrote industrie en de coöperatieven bevoordeelt bij contracten met de overheid, onder andere voor de Mercal-winkels die gesubsidieerde basisproducten verkopen.
De missie ‘Vuelvan caras’ van het ministerie voor Volkseconomie leidt mensen op in management en boekhouding en verleent studiebeurzen. Wie afstudeert en een coöperatieve wil oprichten krijgt prioriteit op het vlak van technische steun, kredieten en leveringscontracten aan de staat. Hiervoor is een strikte regelgeving uitgewerkt.
1 De Vos, P. Venezuela: Anti-imperialisme en socialisme. Marxistische Studies 2007 ; 77 : 11-76. IMAST, Brussel. www.marx.be
Thursday, 14 February 2008
ExxonMobil in conflict met Venezuela
De petroleumreus Exxon-Mobil kon een internationale rechtbank overtuigen om meer dan 8 miljard euro te laten blokkeren van de Venezolaanse staatsmaatschappij PDVSA. Venezuela bijt van zich af en weigert nog olie te leveren aan de multinational.
Begin februari beslisten Nederlandse en Britse rechtbanken op vraag van Exxon-Mobil om meer dan 8 miljard euro aan buitenlandse tegoeden van de Venezolaanse staatsoliemaatschappij te laten blokkeren. Het conflict vindt zijn oorsprong in de beslissing van president hugo Chavez om de internationale participatie in de ontginning van olie in het Orinocogebied terug te dringen. Deze ‘nationalisatie’-politiek leidde vorig jaar tot een heronderhandeling van de contracten met het Amerikaanse Chevron, het Britse BP, het Franse Total en het Noorse Statoil. Maar Exxon-Mobil en Conoco-Philips weigerden en begonnen een rechtszaak tegen de Venezolaanse staat.
Na de onderhandelingen werd de staat overal meerderheidsaandeelhouder, met maximum 40% aandelen voor de buitenlandse multinationals. Hierdoor kan Venezuela jaarlijks honderden miljoenen euro extra in eigen land houden. Geen wonder dat de multinationals niet kunnen lachen…
“Deze actie van EXXON is typisch voor de houding van Amerikaanse multinationals die revolutionaire regeringen in Latijns-Amerika willen destabiliseren”, stelde Carolus Wimmer, voorzitter van de commissie voor energie en mijnen van het Latijns-Amerikaanse Parlement (Parlatino) en secretaris voor internationale relaties van de Communistische Partij van Venezuela. Hij wees er ook op dat Exxon behoort to de grote Amerikaanse olielobby waarin ook de familie Bush belangen heeft. Wimmer: “Ik wil ook de aandacht vestigen op de bijzonder vlijtige inzet van de internationale rechtbank voor geschillen rond investeringen. De klacht werd pas eind 2007 ingediend, en in februari 2008 is er al een uitspraak. Bovendien is het de eerste keer in het internationaal privaatrecht dat een rechtbank van een vreemd land de fondsen van een staat laat bevriezen. Dit is enkel mogelijk omwille van de internationale samenzwering die onder leiding van de VS is opgezet tegen onze democratische soevereiniteit en tegen de Bolivariaanse revolutie”.
Deze zaak doet denken aan de opstelling van United Fruit Company (nu Chiquita) in Guatemala in de jaren ’50. Toen de progressieve president Jacobo Arbenz aan de macht kwam decreteerde hij een landhervorming om ongebruikte gronden te herverdelen onder arme boeren. Maar CIA-baas Allen Dulles begon een campagne om Arbenz te ondermijnen? In 1954 volgde toen een staatsgreep die een militaire dictatuur aan de macht bracht. Voor Che Guevara – die toen in Guatemala was – betekende deze ervaring een belangrijke stap in de ontwikkeling van ijn revolutionaire ideeën. “Ze willen dat verhaal herhalen met Venezuela”, stelt Wimmer. “Maar de tilden zijn veranderd, en de tijd van de ‘bananenrepublieken’ ligt ver Echter ons.”
In een reactie op de rechterlijke beslissing liet PDVSA weten dat ze de handelsrelaties met Exxon stopzet. Exxon nam dagelijks nog 90.000 vaten olie af in Venezuela. Maar dit blijkt een peulschil tegenover de totale dagproductie van het bedrijf. Het nieuws over de stopzetting van de leveringen aan Exxon stuwde de olieprijs slecht lichtjes omhoog.
Begin februari beslisten Nederlandse en Britse rechtbanken op vraag van Exxon-Mobil om meer dan 8 miljard euro aan buitenlandse tegoeden van de Venezolaanse staatsoliemaatschappij te laten blokkeren. Het conflict vindt zijn oorsprong in de beslissing van president hugo Chavez om de internationale participatie in de ontginning van olie in het Orinocogebied terug te dringen. Deze ‘nationalisatie’-politiek leidde vorig jaar tot een heronderhandeling van de contracten met het Amerikaanse Chevron, het Britse BP, het Franse Total en het Noorse Statoil. Maar Exxon-Mobil en Conoco-Philips weigerden en begonnen een rechtszaak tegen de Venezolaanse staat.
Na de onderhandelingen werd de staat overal meerderheidsaandeelhouder, met maximum 40% aandelen voor de buitenlandse multinationals. Hierdoor kan Venezuela jaarlijks honderden miljoenen euro extra in eigen land houden. Geen wonder dat de multinationals niet kunnen lachen…
“Deze actie van EXXON is typisch voor de houding van Amerikaanse multinationals die revolutionaire regeringen in Latijns-Amerika willen destabiliseren”, stelde Carolus Wimmer, voorzitter van de commissie voor energie en mijnen van het Latijns-Amerikaanse Parlement (Parlatino) en secretaris voor internationale relaties van de Communistische Partij van Venezuela. Hij wees er ook op dat Exxon behoort to de grote Amerikaanse olielobby waarin ook de familie Bush belangen heeft. Wimmer: “Ik wil ook de aandacht vestigen op de bijzonder vlijtige inzet van de internationale rechtbank voor geschillen rond investeringen. De klacht werd pas eind 2007 ingediend, en in februari 2008 is er al een uitspraak. Bovendien is het de eerste keer in het internationaal privaatrecht dat een rechtbank van een vreemd land de fondsen van een staat laat bevriezen. Dit is enkel mogelijk omwille van de internationale samenzwering die onder leiding van de VS is opgezet tegen onze democratische soevereiniteit en tegen de Bolivariaanse revolutie”.
Deze zaak doet denken aan de opstelling van United Fruit Company (nu Chiquita) in Guatemala in de jaren ’50. Toen de progressieve president Jacobo Arbenz aan de macht kwam decreteerde hij een landhervorming om ongebruikte gronden te herverdelen onder arme boeren. Maar CIA-baas Allen Dulles begon een campagne om Arbenz te ondermijnen? In 1954 volgde toen een staatsgreep die een militaire dictatuur aan de macht bracht. Voor Che Guevara – die toen in Guatemala was – betekende deze ervaring een belangrijke stap in de ontwikkeling van ijn revolutionaire ideeën. “Ze willen dat verhaal herhalen met Venezuela”, stelt Wimmer. “Maar de tilden zijn veranderd, en de tijd van de ‘bananenrepublieken’ ligt ver Echter ons.”
In een reactie op de rechterlijke beslissing liet PDVSA weten dat ze de handelsrelaties met Exxon stopzet. Exxon nam dagelijks nog 90.000 vaten olie af in Venezuela. Maar dit blijkt een peulschil tegenover de totale dagproductie van het bedrijf. Het nieuws over de stopzetting van de leveringen aan Exxon stuwde de olieprijs slecht lichtjes omhoog.
Sunday, 10 February 2008
Colombia: Betancourt binnenkort vrij?
De Colombiaanse senator Piedad Córdoba onderhandelde tot voor kort (samen met de Venezolaanse president Hugo Chavez) een humanitair akkoord onderhandelde tussen de Colombiaanse regering en de guerrillabeweging FARC. In gesprek met Radio France International verklaarde ze op 9 februari dat ex-presidentskandidate Ingrid Betancourt "binnen korte tijd" vrij zal komen. Ingrid Betancourt heeft de dubbele Frans-Colombiaanse nationaliteit, en werd in 2002 door de FARC gevangen genomen. Nu stelde senator Córdoba: "ik wil zeggen aan Frankrijk, en aan de internationale gemeenschap dat ze er zeker mogen van zijn dat Ingrid binnenkort vrij zal komen. Heel gauw zullen we haar kunnen omhelzen. We moeten wachten tot de zaken wat rustig worden om stappen te kunnen zetten."
Er is ook sprake van de vrijlating van drie parlementairen. Córdoba stelde dat hierbij samengewerkt wordt met het Internationale Rode Kruis. In tegenstelling tot de vorige operatie, waarbij twee gijzelaars vrijkwamen op 10 januari (na een mislukte poging op 31 december), moet dit nu een zeer discrete operatie worden. "Want de guerrilla vreest voor bombardementen door de regeringstroepen. Ook Hugo Chavez - die vandaag in open conflict is met zijn Colombiaanse collega Uribe - wil "zeer voorzichtig" zijn bij dit initiatief.
Senator Cordoba kloeg ook aan dat ze opnieuw doodsbedreigingen had ontvangen. O.a. de website Facebook zou daar een rol in spelen. "Dit schept een kader van straffeloosheid voor wie me wil vermoorden. Het is een moeilijke situatie, maar voor mij is het heel duidelijk dat de leiding hiervan bij de Colombiaanse regering ligt", voegde Córdoba toe.
Bogotá, 9 Feb. (EUROPA PRESS)
Commentaar:
Dit bericht lijkt misschien onbelangrijk, maar na de hele heisa rond de vrijlating van de eerste gijzelaars begin januari, lijkt de toestand verder te evolueren. Het gaat om een krachtmeting tussen rechts en links, tussen het VS-project en het Bolivariaanse project, tussen Uribe en Chavez. Aan de ene kant wil Uribe aantonen dat de enige manier om de FARC klein te krijgen erin bestaat te kapot te bombarderen, aan de andere kant wil Chavez aantonen dat het een politieke kracht is ("met een Bolivariaans project") waarmee onderhandeld moet en kan worden. Als de zaken evolueren zoals hier aangegeven, zal de krachtsverhouding tussen links en rechts in Colombia en in Latijns-Amerika verder evolueren in de goede richting.
Er is ook sprake van de vrijlating van drie parlementairen. Córdoba stelde dat hierbij samengewerkt wordt met het Internationale Rode Kruis. In tegenstelling tot de vorige operatie, waarbij twee gijzelaars vrijkwamen op 10 januari (na een mislukte poging op 31 december), moet dit nu een zeer discrete operatie worden. "Want de guerrilla vreest voor bombardementen door de regeringstroepen. Ook Hugo Chavez - die vandaag in open conflict is met zijn Colombiaanse collega Uribe - wil "zeer voorzichtig" zijn bij dit initiatief.
Senator Cordoba kloeg ook aan dat ze opnieuw doodsbedreigingen had ontvangen. O.a. de website Facebook zou daar een rol in spelen. "Dit schept een kader van straffeloosheid voor wie me wil vermoorden. Het is een moeilijke situatie, maar voor mij is het heel duidelijk dat de leiding hiervan bij de Colombiaanse regering ligt", voegde Córdoba toe.
Bogotá, 9 Feb. (EUROPA PRESS)
Commentaar:
Dit bericht lijkt misschien onbelangrijk, maar na de hele heisa rond de vrijlating van de eerste gijzelaars begin januari, lijkt de toestand verder te evolueren. Het gaat om een krachtmeting tussen rechts en links, tussen het VS-project en het Bolivariaanse project, tussen Uribe en Chavez. Aan de ene kant wil Uribe aantonen dat de enige manier om de FARC klein te krijgen erin bestaat te kapot te bombarderen, aan de andere kant wil Chavez aantonen dat het een politieke kracht is ("met een Bolivariaans project") waarmee onderhandeld moet en kan worden. Als de zaken evolueren zoals hier aangegeven, zal de krachtsverhouding tussen links en rechts in Colombia en in Latijns-Amerika verder evolueren in de goede richting.
Saturday, 19 January 2008
Venezolaans parlement vraagt Uribe om FARC en ELN te erkennen
(vanuit Caracas, 19 januari)
Op MO.be schrijft Wouter Derijck op 18 januari: "Vandaag keurde het Venezolaanse Parlement de politieke erkenning goed van Colombiaanse guerilliabewegingen: de FARC en het ELN. Venezuela wil dat de wereld de twee bewegingen niet langer beschouwt als terreurorganisaties maar als 'echte verzetslegers in staat van oorlog'. Maar er is desinformatie in het spel ivm "de erkenning" van het FARC en het ELN.
Het klopt dat de grote Venezolaanse kranten (die hier tot de oppositie behoren) gisteren een artikel publiceerden over deze "erkenning" door het parlement. De internationale media hebben dit overgenomen. Maar.... de presidente van het parlement van Venezuela, Cilia Flores, ontkende gisteren 18 januari met klem dat dit orgaan de FARC en het ELN 'politieke erkenning' had gegeven.
De door het parlement op 17 januari goedgekeurde tekst luidt dat het parlement beslist "de President van de Bolivariaanse Republiek Venezuela Hugo Chavez te ondersteunen in zijn voorstel om aan de Colombiaanse regering te vragen de opstandige bewegingen FARC en ELN te erkennen als strijdende partijen, als signaal van goede wil om een politieke aanpak mogelijk te makn die vertrouwen kan scheppen in toekomstige onderhandelingen op weg naar de vrede in Colombia."
Saúl Ortega, voorzitter van de commissie voor Buitenlandse zaken Saul Ortega stelde gisteren met nadruk dat "het Venezolaanse parlement geen competentie heeft om de guerrilla in Colombia officieel als strijdende partij te erkennen. We hebben geen enkele kwalificatie gegeven, alleen maar het voorstel ondersteund van president Hugo Chavez om het Colombiaanse conflict op een politieke manier op te lossen."
Na de vrijlating van de twee gijzelaars door de FARC op 10 januari, stelde de Venezolaanse president dat nieuwe onderhandelingen en akkoorden met de FARC mogelijk waren, en dat "de FARC en het ELN helemaal geen terroristische groeperingen zijn, maar een leger dat een deel van Colombia controleert". Hij noemde beide organisaties "groepen opstandelingen met een politiek project, een Bolivariaans project dat hier gerespecteerd wordt". Op basis daarvan vroeg hij dus om beide groepen te schrappen van de internationale lijst van terroristische organisaties.
De Colombiaanse president Uribe is vandaag (zaterdag 19 januari) naar Europa vertrokken, waar hij de Europese leiders - en in de eerste plaats de Spaanse eerste minister Zapatero en de Franse President Sarkozy uitleg wil verschaffen over "de misdaden van de FARC". Daarover zegt Saul Ortega: "In het Colombiaanse conflict zijn alle partijen schuldig aan gruwelijke gewelddaden" en daarom "moet de mogelijkheid geschapen worden om zowel de regering als de guerrilla aan de onderhandelingstafel te krijgen om vredesonderhandelingen te beginnen".
De redenering van de Colombiaanse regering is dat de humanitaire overdracht van twee personen de zwakte van de FARC heeft aangetoond. En dus - als ze de FARC voldoende onder druk zetten - de organisatie "binnenkort" nog mensen zal vrij laten en bovendien zal vragen om te onderhandelen zonder dat er nood is aan toegevingen van de kant van de regerig uit...
Over die situatie heeft Hugo Chavez eerder al gezegd dat de FARC verwijzen naar de jaren '80, toen de beweging de 'Union Patriotica' oprichtte, een politieke beweging die deelnam aan verkiezingen, terwijl de FARC de wapens liet zwijgen. Op enkele jaren tijd zijn toen duizenden parlementairen, burgemeesters en politieke leiders van de UP koelboedig neergeknald. Zolang geen verandering komt in de houding van de extreem-rechtse regering van Colombia, is een vredesakkoord onmogelijk. De FARC is wel altijd al vragende partij geweest voor een humanitaire uitwisseling van gevangenen aan beide zijden.
De Colombiaanse regering is een belangrijke steunpilaar van de Verenigde Staten in Latijns-Amerika. Dergelijke 'schrapping' als terroristen door de Colombiaanse regering zal dus niet zomaar gebeuren. Vandaar ook de internationale oproep van Chavez opdat ook andere landen, waaronder de Europese Unie die beslissing zouden nemen, en dus zouden ingaan tegen de zware druk van de Verenigde Staten...
Op MO.be schrijft Wouter Derijck op 18 januari: "Vandaag keurde het Venezolaanse Parlement de politieke erkenning goed van Colombiaanse guerilliabewegingen: de FARC en het ELN. Venezuela wil dat de wereld de twee bewegingen niet langer beschouwt als terreurorganisaties maar als 'echte verzetslegers in staat van oorlog'. Maar er is desinformatie in het spel ivm "de erkenning" van het FARC en het ELN.
Het klopt dat de grote Venezolaanse kranten (die hier tot de oppositie behoren) gisteren een artikel publiceerden over deze "erkenning" door het parlement. De internationale media hebben dit overgenomen. Maar.... de presidente van het parlement van Venezuela, Cilia Flores, ontkende gisteren 18 januari met klem dat dit orgaan de FARC en het ELN 'politieke erkenning' had gegeven.
De door het parlement op 17 januari goedgekeurde tekst luidt dat het parlement beslist "de President van de Bolivariaanse Republiek Venezuela Hugo Chavez te ondersteunen in zijn voorstel om aan de Colombiaanse regering te vragen de opstandige bewegingen FARC en ELN te erkennen als strijdende partijen, als signaal van goede wil om een politieke aanpak mogelijk te makn die vertrouwen kan scheppen in toekomstige onderhandelingen op weg naar de vrede in Colombia."
Saúl Ortega, voorzitter van de commissie voor Buitenlandse zaken Saul Ortega stelde gisteren met nadruk dat "het Venezolaanse parlement geen competentie heeft om de guerrilla in Colombia officieel als strijdende partij te erkennen. We hebben geen enkele kwalificatie gegeven, alleen maar het voorstel ondersteund van president Hugo Chavez om het Colombiaanse conflict op een politieke manier op te lossen."
Na de vrijlating van de twee gijzelaars door de FARC op 10 januari, stelde de Venezolaanse president dat nieuwe onderhandelingen en akkoorden met de FARC mogelijk waren, en dat "de FARC en het ELN helemaal geen terroristische groeperingen zijn, maar een leger dat een deel van Colombia controleert". Hij noemde beide organisaties "groepen opstandelingen met een politiek project, een Bolivariaans project dat hier gerespecteerd wordt". Op basis daarvan vroeg hij dus om beide groepen te schrappen van de internationale lijst van terroristische organisaties.
De Colombiaanse president Uribe is vandaag (zaterdag 19 januari) naar Europa vertrokken, waar hij de Europese leiders - en in de eerste plaats de Spaanse eerste minister Zapatero en de Franse President Sarkozy uitleg wil verschaffen over "de misdaden van de FARC". Daarover zegt Saul Ortega: "In het Colombiaanse conflict zijn alle partijen schuldig aan gruwelijke gewelddaden" en daarom "moet de mogelijkheid geschapen worden om zowel de regering als de guerrilla aan de onderhandelingstafel te krijgen om vredesonderhandelingen te beginnen".
De redenering van de Colombiaanse regering is dat de humanitaire overdracht van twee personen de zwakte van de FARC heeft aangetoond. En dus - als ze de FARC voldoende onder druk zetten - de organisatie "binnenkort" nog mensen zal vrij laten en bovendien zal vragen om te onderhandelen zonder dat er nood is aan toegevingen van de kant van de regerig uit...
Over die situatie heeft Hugo Chavez eerder al gezegd dat de FARC verwijzen naar de jaren '80, toen de beweging de 'Union Patriotica' oprichtte, een politieke beweging die deelnam aan verkiezingen, terwijl de FARC de wapens liet zwijgen. Op enkele jaren tijd zijn toen duizenden parlementairen, burgemeesters en politieke leiders van de UP koelboedig neergeknald. Zolang geen verandering komt in de houding van de extreem-rechtse regering van Colombia, is een vredesakkoord onmogelijk. De FARC is wel altijd al vragende partij geweest voor een humanitaire uitwisseling van gevangenen aan beide zijden.
De Colombiaanse regering is een belangrijke steunpilaar van de Verenigde Staten in Latijns-Amerika. Dergelijke 'schrapping' als terroristen door de Colombiaanse regering zal dus niet zomaar gebeuren. Vandaar ook de internationale oproep van Chavez opdat ook andere landen, waaronder de Europese Unie die beslissing zouden nemen, en dus zouden ingaan tegen de zware druk van de Verenigde Staten...
Saturday, 5 January 2008
"Alle gijzelaars hadden met kerstmis vrij kunnen zijn"
Eind december wou de FARC-guerrilla drie gijzelaars vrijlaten na bemiddeling van Hugo Chavez. Maar de Colombiaanse president Alvaro Uribe saboteerde deze humanitaire actie. Een voorlopig nieuw dieptepunt in een lange saga…
Eind augustus 2007. Venezolaans president Hugo Chavez aanvaardt de uitnodiging van de Colombiaanse senator Cordoba om te helpen bij onderhandelingen over een uitwisseling van 45 gijzelaars die de FARC vasthouden met 500 guerrillero’s in Colombiaanse gevangenissen. Eén van die gegijzelden is ex-presidentskandidate Ingrid Betancourt, met de dubbele Frans-Colombiaanse nationaliteit. President Uribe aanvaardt de bemiddeling van Chavez, maar eist eerst ‘levensbewijzen’ van de gijzelaars.
21 november. Na twee en een halve maand beslist Uribe abrupt om de bemiddeling stop te zetten “omdat de levensbewijzen uitblijven”. De families van de gevangenen zijn woedend. Juan Carlos Lecompte, de echtgenoot van Ingrid Betancourt, stelde dat ‘als de bemiddeling van Chavez niet was afgebroken, alle gijzelaars met kerstmis vrij hadden kunnen zijn.’ Chavez beweert dat Uribe alles doet om een humanitaire uitwisseling te verhinderen, en plaatst de diplomatieke relaties met Colombia ‘in de diepvries’.
Eind november. Het Colombiaanse leger arresteert drie personen in de hoofdstad Bogota met 5 videos en verscheidene brieven. Het ging om de levensbewijzen van de gijzelaars die Uribe had gevraagd. De drie boodschappers worden gevangen gezet. De regering kondigt aan dat de bewijzen “in beslag zijn genomen”. Senator Cordoba wordt beschuldigd van ondermijning van de staatsveiligheid.
Begin december. Hugo Chavez leest voor uit een brief van FARC-leider Marulanda: "Terwijl de Colombiaanse regering weigert een zone te ontruimen voor de gevangenen-ruil, en daarmee de basis te leggen voor vredesonderhandelingen, doet Uribe zijn uiterste best om het de 2,500 a 3,000 Noord-Amerikaanse militaire adviseurs zo comfortabel mogelijk te maken." Kort daarna noemt hij Uribe een spreekbuis van het Amerikaans imperialisme.
18 december. De FARC laat weten dat ze Chavez wil bedanken voor zijn inspanningen. Ze zullen drie gijzelaars vrij laten, zonder verdere voorwaarden. Het gaat om Clara Rojas, vicepresidents-kandidaat van Ingrid Betancourt, die samen met haar werd ontvoerd in 2002, Clara’s zoon Emanuel die in gevangenschap werd geboren, en Consuelo Gonzalez, ex-volksvertegenwoordiger van Colombia. De echtgenoot van Betancourt, Juan Carlos Lecompte, is blij: "We hebben altijd gezegd dat Chavez de ideale persoon is om de vrijlating van die mensen te bekomen."
Chávez vraagt de aanwezigheid van het Rode Kruis en van vertegenwoordigers uit andere landen. Brazilië, Ecuador, Cuba, Argentinië, Bolivia, Frankrijk en Zwitserland zenden een afgevaardigde. Ook ex-president Nestor Kirchner van Argentinië en de Amerikaanse filmmaker Oliver Stone zijn erbij. Alles gebeurt in overleg met de Colombiaanse president.
26 december. De delegatie van getuigen komt bijeen in de Colombiaanse stad Villavicencio om de overdracht van de gijzelaars te begeleiden. Helikopters staan klaar om naar de afspraakplaats te vliegen. Vijf dagen lang wachten ze daar op een bericht van de guerrilla over de plaats van de overdracht, maar er komt geen groen licht…
31 december. Chavez leest een bericht voor van de FARC, waarin de guerrilla aangeeft dat de operatie moet worden uitgesteld. Hevige bombardementen van het Colombiaanse leger in de zone van de geplande overdracht maken het onmogelijk om een veilige verplaatsing van de gijzelaars te verzekeren.
Uribe komt onverwacht op bezoek bij de internationale delegatie. Hij houdt een uitgebreide persconferentie over ‘de onbetrouwbaarheid van de terroristische FARC’.
1 januari. Presidente Chavez kondigt aan dat de operatie ‘voorlopig’ is mislukt. Er zullen nieuwe “clandestiene pogingen worden ondernomen om de vrijlating van de drie gijzelaars te bekomen”. Uribe laat weten dat deze pogingen “compleet zinloos zijn”.
5 januari. In een nieuw communiqué legt de FARC uit hoe president alles deed om de humanitaire overdracht te saboteren. Er was niet alleen de verhoogde militaire activiteit en bombardementen in de zone van de geplande overdracht. Daarnaast heeft de Colombiaanse veiligheidsdienst ook Emanuel, het kind van gijzelaar Clara Rojas, ontvoerd. Het kind was clandestien ondergebracht bij pleegouders in Bogotá. De guerrilla constateert: “Toen Uribe de levensbewijzen in beslag nam, werden de koeriers gevangen gezet. Nu ontvoert Uribe een kind, en sluit de pleegouders op. Hiermee wil hij de humanitaire actie van president Chavez opblazen, en de bewijzen van goodwill van de FARC dwarsbomen.”
Wordt ongetwijfeld vervolgd…
Eind augustus 2007. Venezolaans president Hugo Chavez aanvaardt de uitnodiging van de Colombiaanse senator Cordoba om te helpen bij onderhandelingen over een uitwisseling van 45 gijzelaars die de FARC vasthouden met 500 guerrillero’s in Colombiaanse gevangenissen. Eén van die gegijzelden is ex-presidentskandidate Ingrid Betancourt, met de dubbele Frans-Colombiaanse nationaliteit. President Uribe aanvaardt de bemiddeling van Chavez, maar eist eerst ‘levensbewijzen’ van de gijzelaars.
21 november. Na twee en een halve maand beslist Uribe abrupt om de bemiddeling stop te zetten “omdat de levensbewijzen uitblijven”. De families van de gevangenen zijn woedend. Juan Carlos Lecompte, de echtgenoot van Ingrid Betancourt, stelde dat ‘als de bemiddeling van Chavez niet was afgebroken, alle gijzelaars met kerstmis vrij hadden kunnen zijn.’ Chavez beweert dat Uribe alles doet om een humanitaire uitwisseling te verhinderen, en plaatst de diplomatieke relaties met Colombia ‘in de diepvries’.
Eind november. Het Colombiaanse leger arresteert drie personen in de hoofdstad Bogota met 5 videos en verscheidene brieven. Het ging om de levensbewijzen van de gijzelaars die Uribe had gevraagd. De drie boodschappers worden gevangen gezet. De regering kondigt aan dat de bewijzen “in beslag zijn genomen”. Senator Cordoba wordt beschuldigd van ondermijning van de staatsveiligheid.
Begin december. Hugo Chavez leest voor uit een brief van FARC-leider Marulanda: "Terwijl de Colombiaanse regering weigert een zone te ontruimen voor de gevangenen-ruil, en daarmee de basis te leggen voor vredesonderhandelingen, doet Uribe zijn uiterste best om het de 2,500 a 3,000 Noord-Amerikaanse militaire adviseurs zo comfortabel mogelijk te maken." Kort daarna noemt hij Uribe een spreekbuis van het Amerikaans imperialisme.
18 december. De FARC laat weten dat ze Chavez wil bedanken voor zijn inspanningen. Ze zullen drie gijzelaars vrij laten, zonder verdere voorwaarden. Het gaat om Clara Rojas, vicepresidents-kandidaat van Ingrid Betancourt, die samen met haar werd ontvoerd in 2002, Clara’s zoon Emanuel die in gevangenschap werd geboren, en Consuelo Gonzalez, ex-volksvertegenwoordiger van Colombia. De echtgenoot van Betancourt, Juan Carlos Lecompte, is blij: "We hebben altijd gezegd dat Chavez de ideale persoon is om de vrijlating van die mensen te bekomen."
Chávez vraagt de aanwezigheid van het Rode Kruis en van vertegenwoordigers uit andere landen. Brazilië, Ecuador, Cuba, Argentinië, Bolivia, Frankrijk en Zwitserland zenden een afgevaardigde. Ook ex-president Nestor Kirchner van Argentinië en de Amerikaanse filmmaker Oliver Stone zijn erbij. Alles gebeurt in overleg met de Colombiaanse president.
26 december. De delegatie van getuigen komt bijeen in de Colombiaanse stad Villavicencio om de overdracht van de gijzelaars te begeleiden. Helikopters staan klaar om naar de afspraakplaats te vliegen. Vijf dagen lang wachten ze daar op een bericht van de guerrilla over de plaats van de overdracht, maar er komt geen groen licht…
31 december. Chavez leest een bericht voor van de FARC, waarin de guerrilla aangeeft dat de operatie moet worden uitgesteld. Hevige bombardementen van het Colombiaanse leger in de zone van de geplande overdracht maken het onmogelijk om een veilige verplaatsing van de gijzelaars te verzekeren.
Uribe komt onverwacht op bezoek bij de internationale delegatie. Hij houdt een uitgebreide persconferentie over ‘de onbetrouwbaarheid van de terroristische FARC’.
1 januari. Presidente Chavez kondigt aan dat de operatie ‘voorlopig’ is mislukt. Er zullen nieuwe “clandestiene pogingen worden ondernomen om de vrijlating van de drie gijzelaars te bekomen”. Uribe laat weten dat deze pogingen “compleet zinloos zijn”.
5 januari. In een nieuw communiqué legt de FARC uit hoe president alles deed om de humanitaire overdracht te saboteren. Er was niet alleen de verhoogde militaire activiteit en bombardementen in de zone van de geplande overdracht. Daarnaast heeft de Colombiaanse veiligheidsdienst ook Emanuel, het kind van gijzelaar Clara Rojas, ontvoerd. Het kind was clandestien ondergebracht bij pleegouders in Bogotá. De guerrilla constateert: “Toen Uribe de levensbewijzen in beslag nam, werden de koeriers gevangen gezet. Nu ontvoert Uribe een kind, en sluit de pleegouders op. Hiermee wil hij de humanitaire actie van president Chavez opblazen, en de bewijzen van goodwill van de FARC dwarsbomen.”
Wordt ongetwijfeld vervolgd…
Sunday, 9 December 2007
Bolivia: Legerchef steunt Evo Morales
De oppositie zocht steun bij het leger voor een staatsgreep tegen president Morales. Maar commandant Wilfredo Vargas.
Evo Morales stelde dat de oppostie steun had gezocht in de legerkazernes om een staatsgreep te plegen. Maar legerchef Wilfredo Vargas antwoordde dat dergelijke vraag “een belediging voor het leger” was. Vargas verdedigde de ‘sociale revolutie’ van president Morales en noemde de oppositieleiders COBARDES omdat ze de militairen opriepen om te breken met de democratie.
De oppositie wil een brede opstand uitlokken op 13 en 14 december. In een tegenstrategie roept Evo Morales op tot een grote manifestatie op 15 december om de nieuwe grondwet van Bolivia te vieren.
Tegelijk werden in Sucre zes mensen in beschuldiging gesteld, onderhen een journalist en een studentenleider, als aanstokers van het geweld toen de oppositie eind november de zitting van de grondwetgevende vergadering wou verhinderen. Daarbij vielen toen 3 doden en tientallen gewonden.
Evo Morales stelde dat de oppostie steun had gezocht in de legerkazernes om een staatsgreep te plegen. Maar legerchef Wilfredo Vargas antwoordde dat dergelijke vraag “een belediging voor het leger” was. Vargas verdedigde de ‘sociale revolutie’ van president Morales en noemde de oppositieleiders COBARDES omdat ze de militairen opriepen om te breken met de democratie.
De oppositie wil een brede opstand uitlokken op 13 en 14 december. In een tegenstrategie roept Evo Morales op tot een grote manifestatie op 15 december om de nieuwe grondwet van Bolivia te vieren.
Tegelijk werden in Sucre zes mensen in beschuldiging gesteld, onderhen een journalist en een studentenleider, als aanstokers van het geweld toen de oppositie eind november de zitting van de grondwetgevende vergadering wou verhinderen. Daarbij vielen toen 3 doden en tientallen gewonden.
Saturday, 8 December 2007
Bolivia : Nieuwe grondwet in de maak - Oppositie dreigt met staatsgreep
Deze week wil de grondwetgevende vergadering in Bolivia de grondwetsherziening goedkeuren. Deze moet daarna door een volksreferendum worden bekrachtigd. Maar de rechtse oppositie tegen Evo Morales dreigt met een staatsgreep.
De nieuwe grondwet voor Bolivia geeft meer politieke macht aan de indiaanse meerderheid en maakt een diepgaande landhervorming mogelijk. Ze bevestigt ook de nationalisatie van de bodemrijkdommen en verzekert de nationale eenheid van het land tegen de afscheidingsplannen van departementen als Santa Cruz, waar zich de rijkdommen van Bolivia concentreren. Bovendien krijgt Bolivia een gedifferentieerde economie: naast privébezit worden ook staatseigendom en communautair bezit in de grondwet ingeschreven. Andere artikelen bepalen dat de staat moet garanderen dat onderwijs, gezondheidszorg en sport voor alle Bolivianen toegankelijk zijn, zonder enig onderscheid of discriminatie. Al deze nochtans duidelijk democratische hervormingen zijn voor de rechtse oppositie onaanvaardbaar.
De rijke minderheid in Bolivia leeft al vele jaren in een soort apartheidsregime dat de inheemse boeren als minderwaardig behandelt. Toen Evo Morales, zelf ook van indiaanse afkomst, in 2005 de presidentsverkiezingen met 54% van de stemmen won, was dit voor de Boliviaanse rijken al een zware vernedering. Maar Bolivia kent vandaag wel de beste economische groei sinds 20 jaar. De exportopbrengsten stegen in 2006 naar een historisch record van 4 miljard dollar, een groei met 44% in vergelijking met het jaar voordien. De fiscale inkomsten stegen met 46% in 2006 en het land heeft met 3,2 miljard dollar een grote reserve dan ooit. Met de nieuwe inkomsten voerde Morales sociale maatregelen door zoals een maandelijkse toelage van 26 dollar per schoolgaand kind voor arme families, een pensioen van 25 dollar per maand voor alle Bolivianen boven de 60 jaar, een alfabetiseringscampagne, enzovoorts.
Allemaal overbodige uitgaven, vinden de grote landeigenaars en de rijke Bolivianen van Europese afkomst. Dat de landeigenaars hun land moeten delen met arme boeren, dat de olie- en gasrijkdommen staatseigendom zijn en dat de opbrengst van deze rijkdommen dienen om pensioenen te betalen... Dat de nieuwe grondwet dit alles bevestigt en bovendien het streven naar afscheiding van de rijkste provincies onmogelijk maakt, is voor hen volkomen onaanvaardbaar.
Oppositie zoekt confrontatie
De rechtse oppositie controleert de vier provincies in het oosten, waar hoofdzakelijk Bolivianen van Europese afkomst wonen. Deze provincies bezitten de rijkste landbouwgronden en de olie- en gasvoorraden. Ze beslaan 70% van het Boliviaanse grondgebied. Maar 67% van de bevolking leeft onder de armoedegrens. De grote meerderheid van Bolivanen steunt dan ook Morales en zijn Movimento al Socialismo (MAS). Het gaat over de inheemse cocaboeren en de mijnwerkers in de arme Andes-provincies en een belangrijk deel van de arbeiders- en de middenklasse in de steden.
In de opstandige provincies zaaien paramilitaire groepen met de hulp van de lokale overheid terreur. Ze worden getraind door instructeurs uit onder andere Israël en Kroatië. En net als in Venezuela kunnen de lokale rijken rekenen op de steun van de Amerikaanse ambassade. Toen in het weekend van 24 en 25 november het ontwerp van grondwetsherziening besproken werd, vielen er bij onlusten vier doden en meer dan 100 gewonden. Enkele dagen later kondigde de oppositie in zes van de negen provincies een 24-uren staking af.
Referendum om eenheid te redden
Vorige donderdag hield de Bolviaanse president Evo Morales een dramatische tv-speech waarin hij een referendum aankondigde om zijn mandaat en dat van de negen provinciegouverneurs door de kiezers te laten bevestigen. “Als de mensen zeggen: ‘Evo moet vertrekken’, heb ik daar geen probleem mee”, zei Morales. De vier gouverneurs die het verzet tegen de grondswetswijziging aanvoeren, hebben al gezegd dat ook zij bereid zijn hun mandaat in de waagschaal te leggen. Maar ze blijven zich verzetten tegen de stemming over de nieuwe grondwet op donderdag 13 en 14 december. De dreiging van een staatsgreep of een burgeroorlog blijft dus boven het land hangen. Dergelijke evolutie zou een catastrofe betekenen voor het land en ook voor heel het continent.
Arlac-intal roept op tot een demonstratie om de democratie in Bolivië te verdedigen. Tegen de staatsgreep en de burgeroorlog!
Op vrijdag 14 december 2007, 17.30u
Rond punt Schuman, tegenover de zetel van de Ministerraad van de Europese Unie – Metro Schuman – Brussel.
(www.arlac.be)
Voor info: arlac@arlac.be
De nieuwe grondwet voor Bolivia geeft meer politieke macht aan de indiaanse meerderheid en maakt een diepgaande landhervorming mogelijk. Ze bevestigt ook de nationalisatie van de bodemrijkdommen en verzekert de nationale eenheid van het land tegen de afscheidingsplannen van departementen als Santa Cruz, waar zich de rijkdommen van Bolivia concentreren. Bovendien krijgt Bolivia een gedifferentieerde economie: naast privébezit worden ook staatseigendom en communautair bezit in de grondwet ingeschreven. Andere artikelen bepalen dat de staat moet garanderen dat onderwijs, gezondheidszorg en sport voor alle Bolivianen toegankelijk zijn, zonder enig onderscheid of discriminatie. Al deze nochtans duidelijk democratische hervormingen zijn voor de rechtse oppositie onaanvaardbaar.
De rijke minderheid in Bolivia leeft al vele jaren in een soort apartheidsregime dat de inheemse boeren als minderwaardig behandelt. Toen Evo Morales, zelf ook van indiaanse afkomst, in 2005 de presidentsverkiezingen met 54% van de stemmen won, was dit voor de Boliviaanse rijken al een zware vernedering. Maar Bolivia kent vandaag wel de beste economische groei sinds 20 jaar. De exportopbrengsten stegen in 2006 naar een historisch record van 4 miljard dollar, een groei met 44% in vergelijking met het jaar voordien. De fiscale inkomsten stegen met 46% in 2006 en het land heeft met 3,2 miljard dollar een grote reserve dan ooit. Met de nieuwe inkomsten voerde Morales sociale maatregelen door zoals een maandelijkse toelage van 26 dollar per schoolgaand kind voor arme families, een pensioen van 25 dollar per maand voor alle Bolivianen boven de 60 jaar, een alfabetiseringscampagne, enzovoorts.
Allemaal overbodige uitgaven, vinden de grote landeigenaars en de rijke Bolivianen van Europese afkomst. Dat de landeigenaars hun land moeten delen met arme boeren, dat de olie- en gasrijkdommen staatseigendom zijn en dat de opbrengst van deze rijkdommen dienen om pensioenen te betalen... Dat de nieuwe grondwet dit alles bevestigt en bovendien het streven naar afscheiding van de rijkste provincies onmogelijk maakt, is voor hen volkomen onaanvaardbaar.
Oppositie zoekt confrontatie
De rechtse oppositie controleert de vier provincies in het oosten, waar hoofdzakelijk Bolivianen van Europese afkomst wonen. Deze provincies bezitten de rijkste landbouwgronden en de olie- en gasvoorraden. Ze beslaan 70% van het Boliviaanse grondgebied. Maar 67% van de bevolking leeft onder de armoedegrens. De grote meerderheid van Bolivanen steunt dan ook Morales en zijn Movimento al Socialismo (MAS). Het gaat over de inheemse cocaboeren en de mijnwerkers in de arme Andes-provincies en een belangrijk deel van de arbeiders- en de middenklasse in de steden.
In de opstandige provincies zaaien paramilitaire groepen met de hulp van de lokale overheid terreur. Ze worden getraind door instructeurs uit onder andere Israël en Kroatië. En net als in Venezuela kunnen de lokale rijken rekenen op de steun van de Amerikaanse ambassade. Toen in het weekend van 24 en 25 november het ontwerp van grondwetsherziening besproken werd, vielen er bij onlusten vier doden en meer dan 100 gewonden. Enkele dagen later kondigde de oppositie in zes van de negen provincies een 24-uren staking af.
Referendum om eenheid te redden
Vorige donderdag hield de Bolviaanse president Evo Morales een dramatische tv-speech waarin hij een referendum aankondigde om zijn mandaat en dat van de negen provinciegouverneurs door de kiezers te laten bevestigen. “Als de mensen zeggen: ‘Evo moet vertrekken’, heb ik daar geen probleem mee”, zei Morales. De vier gouverneurs die het verzet tegen de grondswetswijziging aanvoeren, hebben al gezegd dat ook zij bereid zijn hun mandaat in de waagschaal te leggen. Maar ze blijven zich verzetten tegen de stemming over de nieuwe grondwet op donderdag 13 en 14 december. De dreiging van een staatsgreep of een burgeroorlog blijft dus boven het land hangen. Dergelijke evolutie zou een catastrofe betekenen voor het land en ook voor heel het continent.
Arlac-intal roept op tot een demonstratie om de democratie in Bolivië te verdedigen. Tegen de staatsgreep en de burgeroorlog!
Op vrijdag 14 december 2007, 17.30u
Rond punt Schuman, tegenover de zetel van de Ministerraad van de Europese Unie – Metro Schuman – Brussel.
(www.arlac.be)
Voor info: arlac@arlac.be
Wednesday, 5 December 2007
Venezuela: Chavez verliest referendum over nieuwe grondwet
"We laten de versterking van het socialisme niet los"
50,7% van de kiezers stemde tegen het voorstel tot grondwetswijziging. Maar Chávez laat de moed niet zakken: “Wij zijn vechters en laten het idee om het socialisme verder te versterken niet los.
Om 1.15u lokale tijd – 6.15u Belgische tijd – kwam de uitslag erdoor. De Nationale verkiezingsraad had de aankondiging van de eerste resultaten vele uren uitgesteld, omdat het verschil zo klein was. Maar uiteindelijk werd, met 88% van de stemmen geteld, aangekondigd dat NEEN het referendum had gewonnen met 50,7% tegen 49,3% voor JA.1
Chávez: “Ik begrijp en aanvaard dat de hervorming die ik heb voorgesteld is verworpen. Het was een integraal en volledig uitgewerkt voorstel. Zonder deze hervorming, dus gebaseerd op onze huidige grondwet, zullen we het nieuwe Venezuela verder opbouwen. Dat ondanks alle tegenkantingen 49% van de kiezers voor dit socialistische project hebben gekozen, is een belangrijke kwalitatieve sprong. Onze strijd is een lange strijd. Voorlopig hebben we dit gevecht voor een nieuwe grondwet verloren. Maar we geven niet op...
Waarom is de steun voor deze nieuwe grondwet onvoldoende breed gebleken? De vraag rijst of de leugencampagne en de politieke aanvallen vanuit de Verenigde Staten en vanuit de pro-Amerikaanse elite voldoende werden gecounterd. Werden de mediamanipulatie en de inmenging vanuit het buitenland correct ingeschat en beantwoord?
Operatie knijptang
Enkele dagen geleden lekte een document uit van Michael Steere, CIA-functionaris met standplaats in de VS-ambassade in Caracas, dat de vorderingen van operatie knijptang een destabilisatieplan tegen Chávez analyseert2. De CIA blijkt zich te hebben uitgesloofd in zijn steun aan de oppositie om de nieuwe grondwet te laten afkeuren. Ze leidde een publiciteitscampagne tegen de grondwet, psychologische acties om de mensen te beďnvloeden, en de samenwerking met persagentschappen en met nationale en internationale media.
Zo werden kleine handelaars angst ingeboezemd dat ze zouden onteigend worden, en dat hun winkeltje staatseigendom zou worden. Een ander absurd voorbeeld van de anti-Chávez campagne was een paginagrote advertentie onder de titel “Als je een moeder bent, dan verlies je! Want je zal je huis verliezen, je familie en je kinderen (kinderen zullen eigendom worden van de staat). Deze illegale advertentie werd verboden door de Venezolaanse verkiezingsraad, maar was ondertussen in allerhande privé-media overgenomen. De reactie van Chávez was om er grappen over te maken in zijn vele toespraken, om zo de invloed ervan tegen te gaan.
Tijdens zijn reactie op de uitslag citeerde President Chávez zijn grote voorbeeld Simon Bolivar, de leider van de onafhankelijkheidsstrijd van Latijns Amerika in de 19de eeuw: “Ik heb naar de stem van het volk geluisterd en ik zal dat altijd doen.” Bij de presidentsverkiezingen van december 2006 waren het nog bijna 7,3 miljoen Venezolanen die Chávez steunden. Deze keer waren dat er slechts 4,3 miljoen. En veel meer mensen bleven thuis (44%). We moeten deze situatie analyseren. We zijn er niet in geslaagd deze mensen te bereiken, en we moeten dus bekijken wat er is gebeurd. stelde Chávez.
Chávez blijft optimistisch: Deze nederlaag betekent zeker niet dat ons toekomstproject heeft afgedaan. Nee, op basis van de huidige grondwet gaan we door met de verdere opbouw met een Venezuela dat zich politiek, economisch, sociaal, en moreel versterkt. Maar het zal nu trager en moeizamer gaan. We zijn vechters en we laten het idee om het socialisme verder te versterken niet los.”
1 Nationale radio Venezuela
2 www.venezuelanalysis.com/news/2942 - 3 december 2007
50,7% van de kiezers stemde tegen het voorstel tot grondwetswijziging. Maar Chávez laat de moed niet zakken: “Wij zijn vechters en laten het idee om het socialisme verder te versterken niet los.
Om 1.15u lokale tijd – 6.15u Belgische tijd – kwam de uitslag erdoor. De Nationale verkiezingsraad had de aankondiging van de eerste resultaten vele uren uitgesteld, omdat het verschil zo klein was. Maar uiteindelijk werd, met 88% van de stemmen geteld, aangekondigd dat NEEN het referendum had gewonnen met 50,7% tegen 49,3% voor JA.1
Chávez: “Ik begrijp en aanvaard dat de hervorming die ik heb voorgesteld is verworpen. Het was een integraal en volledig uitgewerkt voorstel. Zonder deze hervorming, dus gebaseerd op onze huidige grondwet, zullen we het nieuwe Venezuela verder opbouwen. Dat ondanks alle tegenkantingen 49% van de kiezers voor dit socialistische project hebben gekozen, is een belangrijke kwalitatieve sprong. Onze strijd is een lange strijd. Voorlopig hebben we dit gevecht voor een nieuwe grondwet verloren. Maar we geven niet op...
Waarom is de steun voor deze nieuwe grondwet onvoldoende breed gebleken? De vraag rijst of de leugencampagne en de politieke aanvallen vanuit de Verenigde Staten en vanuit de pro-Amerikaanse elite voldoende werden gecounterd. Werden de mediamanipulatie en de inmenging vanuit het buitenland correct ingeschat en beantwoord?
Operatie knijptang
Enkele dagen geleden lekte een document uit van Michael Steere, CIA-functionaris met standplaats in de VS-ambassade in Caracas, dat de vorderingen van operatie knijptang een destabilisatieplan tegen Chávez analyseert2. De CIA blijkt zich te hebben uitgesloofd in zijn steun aan de oppositie om de nieuwe grondwet te laten afkeuren. Ze leidde een publiciteitscampagne tegen de grondwet, psychologische acties om de mensen te beďnvloeden, en de samenwerking met persagentschappen en met nationale en internationale media.
Zo werden kleine handelaars angst ingeboezemd dat ze zouden onteigend worden, en dat hun winkeltje staatseigendom zou worden. Een ander absurd voorbeeld van de anti-Chávez campagne was een paginagrote advertentie onder de titel “Als je een moeder bent, dan verlies je! Want je zal je huis verliezen, je familie en je kinderen (kinderen zullen eigendom worden van de staat). Deze illegale advertentie werd verboden door de Venezolaanse verkiezingsraad, maar was ondertussen in allerhande privé-media overgenomen. De reactie van Chávez was om er grappen over te maken in zijn vele toespraken, om zo de invloed ervan tegen te gaan.
Tijdens zijn reactie op de uitslag citeerde President Chávez zijn grote voorbeeld Simon Bolivar, de leider van de onafhankelijkheidsstrijd van Latijns Amerika in de 19de eeuw: “Ik heb naar de stem van het volk geluisterd en ik zal dat altijd doen.” Bij de presidentsverkiezingen van december 2006 waren het nog bijna 7,3 miljoen Venezolanen die Chávez steunden. Deze keer waren dat er slechts 4,3 miljoen. En veel meer mensen bleven thuis (44%). We moeten deze situatie analyseren. We zijn er niet in geslaagd deze mensen te bereiken, en we moeten dus bekijken wat er is gebeurd. stelde Chávez.
Chávez blijft optimistisch: Deze nederlaag betekent zeker niet dat ons toekomstproject heeft afgedaan. Nee, op basis van de huidige grondwet gaan we door met de verdere opbouw met een Venezuela dat zich politiek, economisch, sociaal, en moreel versterkt. Maar het zal nu trager en moeizamer gaan. We zijn vechters en we laten het idee om het socialisme verder te versterken niet los.”
1 Nationale radio Venezuela
2 www.venezuelanalysis.com/news/2942 - 3 december 2007
Wednesday, 21 November 2007
Spaanse koning in het nauw - Woordentwist tussen Venezolaanse president Hugo Chavez en koning van Spanje
Op een Ibero-Amerikaanse top kwam het tot een scherp incident tussen Chavez en de Spaanse koning Juan Carlos. Beelden daarvan gingen de wereld rond. Een reactie van Pol De Vos vanuit Cuba.
“Ik kan me voorstellen dat men in Europa denkt ‘Eindelijk zet iemand die populist eens op zijn plaats”, zo begint Pol De Vos. “Maar hier praat men daar helemaal anders over. Bij ons beseffen ze niet wat er hier in Latijns-Amerika aan de hand is.”
Op 10 november, tijdens de plenaire zitting van de 17de Ibero-Amerikaanse top in Santiago de Chili, kwam het tot een nooit geziene aanvaring tussen de Venezolaanse president Hugo Chávez, de Spaanse eerste minister José Luis Rodríguez Zapatero, president Daniel Ortega van Nicaragua en de Spaanse koning Juan Carlos I.
“Waarom hou je je kop niet?”, riep de Spaanse koning tegen de Venezolaanse president. De hele Europese pers stelde het incident voor als een daad van een impulsieve Venezolaanse president die de hele wereld aanviel, van Aznar, de paus, tot de Verenigde Staten of de Europese Unie. Terwijl de lange gesprekken op de top van Santiago niets te maken hadden met de oppervlakkige collage die op onze televisie te zien was.
Vóór het incident leverde de Argentijnse president Nestor Kirchner felle kritiek op het gedrag van de Spaanse multinationals in Argentinië. Op het einde van de conferentie zong José Luis Zapatero, eerste minister van Spanje, een half uur lang de lof van het sociaalliberalisme en deed daarbij alle andere visies op de wereld af als “totaliserend”. Daarna waarschuwde hij de Latijns-Amerikaanse landen “dat een land nooit vooruit kan gaan als het de verklaring voor factoren die de ontwikkeling tegenhouden extern gaat zoeken”.
Die, die zijn de klos!
Op deze arrogante toespraak reageerde Chavez. Hij legde uit hoe Aznar, de voorganger van Zapatero, onder één hoedje speelde met Washington en in 2002 de Spaanse ambassade opdroeg om de staatsgreep in Venezuela te steunen. Hij voegde er volgende anekdote aan toe: “In 2000 ontving ik José Maria Aznar. Hij vertelde me dat Venezuela een ontwikkeld land kon worden, als het lid zou worden van zijn landenclubje. Maar daarvoor moest ik mijn relaties met Cuba verbreken. Ik vroeg hem wat hij dacht te doen voor Haïti en de andere Centraal-Amerikaanse landen. En die mijnheer antwoordde – met mijn excuses voor wat volgt – ‘Die, die zijn de klos!’. Wel, in Venezuela hebben we een ander idee over menselijkheid. Aznar is een fascist.”
Zapatero nam het onmiddellijk op voor zijn voorganger en verzocht om respect voor andermans mening.
Chavez probeerde te antwoorden, maar zijne doorluchtige hoogheid Juan Carlos de Bourbon wierp hem de striemende repliek toe, een absolutist waardig: “Waarom hou je je kop niet?”
Daarna begon Ortega, president van Nicaragua, op zijn beurt kritiek te geven op Zapatero. Hij hekelde scherp de Spaanse elektriciteitsmaatschappij Unión Fenosa en noemde die zelfs een maffiastructuur. Toen was de maat vol voor zijne majesteit don Juan Carlos de Bourbon. Hij verliet de vergadering en nam niet deel aan het officiële slot van het gebeuren.
Hier zien ze Chavez als een held. Na het einde van de Ibero-Amerikaanse top trokken de presidenten Correa (Ecuador), Morales (Bolivia), Ortega (Nicaragua), Chavez (Venezuela) en de Cubaanse vice-président Carlos Lage naar een bijeenkomst met 50.000 mensen ter ondersteuning van hun visie. Romain Migus, een analist, schrijft in het blad Bellaciao: “De plaats van de bijeenkomst was zeer symbolisch: het nationaal stadion van Chili, hetzelfde stadion waar die ‘externe factoren zonder belang’ van Zapatero de democratische hoop van het Chileense volk in bloed smoorden.”
Conferentie “Ja voor Venezuela, ja voor het referendum.” Zaterdag 24 november, vanaf 17u, in het IHECS, kruispunt Stoofstraat-Alexianenstraat, Brussel. Meer info op www.arlac.be
“Ik kan me voorstellen dat men in Europa denkt ‘Eindelijk zet iemand die populist eens op zijn plaats”, zo begint Pol De Vos. “Maar hier praat men daar helemaal anders over. Bij ons beseffen ze niet wat er hier in Latijns-Amerika aan de hand is.”
Op 10 november, tijdens de plenaire zitting van de 17de Ibero-Amerikaanse top in Santiago de Chili, kwam het tot een nooit geziene aanvaring tussen de Venezolaanse president Hugo Chávez, de Spaanse eerste minister José Luis Rodríguez Zapatero, president Daniel Ortega van Nicaragua en de Spaanse koning Juan Carlos I.
“Waarom hou je je kop niet?”, riep de Spaanse koning tegen de Venezolaanse president. De hele Europese pers stelde het incident voor als een daad van een impulsieve Venezolaanse president die de hele wereld aanviel, van Aznar, de paus, tot de Verenigde Staten of de Europese Unie. Terwijl de lange gesprekken op de top van Santiago niets te maken hadden met de oppervlakkige collage die op onze televisie te zien was.
Vóór het incident leverde de Argentijnse president Nestor Kirchner felle kritiek op het gedrag van de Spaanse multinationals in Argentinië. Op het einde van de conferentie zong José Luis Zapatero, eerste minister van Spanje, een half uur lang de lof van het sociaalliberalisme en deed daarbij alle andere visies op de wereld af als “totaliserend”. Daarna waarschuwde hij de Latijns-Amerikaanse landen “dat een land nooit vooruit kan gaan als het de verklaring voor factoren die de ontwikkeling tegenhouden extern gaat zoeken”.
Die, die zijn de klos!
Op deze arrogante toespraak reageerde Chavez. Hij legde uit hoe Aznar, de voorganger van Zapatero, onder één hoedje speelde met Washington en in 2002 de Spaanse ambassade opdroeg om de staatsgreep in Venezuela te steunen. Hij voegde er volgende anekdote aan toe: “In 2000 ontving ik José Maria Aznar. Hij vertelde me dat Venezuela een ontwikkeld land kon worden, als het lid zou worden van zijn landenclubje. Maar daarvoor moest ik mijn relaties met Cuba verbreken. Ik vroeg hem wat hij dacht te doen voor Haïti en de andere Centraal-Amerikaanse landen. En die mijnheer antwoordde – met mijn excuses voor wat volgt – ‘Die, die zijn de klos!’. Wel, in Venezuela hebben we een ander idee over menselijkheid. Aznar is een fascist.”
Zapatero nam het onmiddellijk op voor zijn voorganger en verzocht om respect voor andermans mening.
Chavez probeerde te antwoorden, maar zijne doorluchtige hoogheid Juan Carlos de Bourbon wierp hem de striemende repliek toe, een absolutist waardig: “Waarom hou je je kop niet?”
Daarna begon Ortega, president van Nicaragua, op zijn beurt kritiek te geven op Zapatero. Hij hekelde scherp de Spaanse elektriciteitsmaatschappij Unión Fenosa en noemde die zelfs een maffiastructuur. Toen was de maat vol voor zijne majesteit don Juan Carlos de Bourbon. Hij verliet de vergadering en nam niet deel aan het officiële slot van het gebeuren.
Hier zien ze Chavez als een held. Na het einde van de Ibero-Amerikaanse top trokken de presidenten Correa (Ecuador), Morales (Bolivia), Ortega (Nicaragua), Chavez (Venezuela) en de Cubaanse vice-président Carlos Lage naar een bijeenkomst met 50.000 mensen ter ondersteuning van hun visie. Romain Migus, een analist, schrijft in het blad Bellaciao: “De plaats van de bijeenkomst was zeer symbolisch: het nationaal stadion van Chili, hetzelfde stadion waar die ‘externe factoren zonder belang’ van Zapatero de democratische hoop van het Chileense volk in bloed smoorden.”
Conferentie “Ja voor Venezuela, ja voor het referendum.” Zaterdag 24 november, vanaf 17u, in het IHECS, kruispunt Stoofstraat-Alexianenstraat, Brussel. Meer info op www.arlac.be
Subscribe to:
Posts (Atom)
